Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - The Sky Is Crying (1991)

behalve wanneer ze dan werken

touche!

Het vierde album van SRV dat ik beluister en het valt inderdaad op dat hij veel dezelfde blues-structuren gebruikt en het op veilig speelt. Dat wordt anderzijds wel meer dan goedgemaakt door de geweldige solo's die hij (ook hier) ten gehore brengt. Zijn cover van Little Wing is weer om bij weg te dromen. Met SRV heb ik zo'n beetje wat ik ook heb met Jimi Hendrix: Fantastische gitaristen die hun gitaren konden doen zingen en een reeks klassiekers hebben gemaakt, maar anderzijds ook een hoop nummers waar ik niet veel mee kan aanvangen. Toch leg ik die platen nu en dan 's graag op. Voor mij is SRV's beste Couldn't Stand the Weather.

Dit postuum uitgebrachte album van Stevie Ray Vaughan and Double Trouble mag, ondanks het feit dat het outtakes van eerdere albumsessies betreft, aangezien worden als een volwaardig album. ”The Sky is Crying” bevat alle elementen van een typisch Stevie Ray Vaughan album. Het swingt, het grooved, het bevat prachtige slowblues en uiteraard is het gitaarwerk om van te smullen. De titeltrack is een prachtige uitvoering van de klassieker in kwestie. Datzelfde geldt voor de instrumentale weergave van de Hendrix klassieker ”Little Wing”. De slowblues ”May I Have a Talk with You” gaat door merg en been en ”Chitlins Con Carne” is heel jazzy. Dit toont tegelijkertijd de veelzijdigheid van Vaughan aan. Zijn veel te vroege dood blijft een eeuwige zonde en dit album geeft een indruk wat er allemaal nog in het vat had gezeten. Stevie Ray Vaughan is een fantastische gitarist. Ik besef me dat het bluesgenre zeker zijn beperkingen heeft, maar als je het met zoveel intensiteit, passie en emotie speelt als Vaughan dan ben je een hele grote. Punt!

Een niet fantastische maar wel èrg leuke verzameling restopnames die ten overvloede benadrukken welk een talent er op die avond van 27 augustus 1990 verloren is gegaan. Niet alles hier is van hetzelfde niveau; zo vind ik May I have a talk with you en Close to you allebei een beetje te routineuze en dertien-in-een-dozijn-bluesnummers, en gaat het steeds herhaalde loopje op het einde van elke regel van Empty arms me al na een paar keer vreselijk tegenstaan. Daar staan als hoogtepunten voor mij tegenover het openingsnummer (waarom hebben we SRV niet vaker slide horen spelen?), het subtiele Chitlins con carne en het even simpele als effectieve slotnummer, met een ijzersterke melodie perfect begeleid door Vaughans ditmaal niet flashy maar sobere akoestische gitaarspel. (En natuurlijk zijn Little wing en Wham eveneens fraai, maar die zie ik te gemakkelijk over het hoofd omdat ik die al eerder ken dankzij de superbe bonustrack-releases van Soul to soul resp. Texas flood.) Heerlijk om via dit postume werk nog éénmaal 's mans warmte en energie te mogen horen.

Aardige plaat. Ben een beetje aan het grasduinen door het oeuvre van SRV. Fijne gitarist, matige zanger. Beetje wat Gary Moore ook had. Little Wing is magistraal en de jazzy akkoorden van Chitlins Con Carne doen het hier ook lekker. Voor de rest is het degelijk , weinig verassende blues rock wat wel lekker klinkt, ,maar mij niet echt verzadigt. Ik hoor wel een signature sound bij Vaughan. Moore had dat ook en Gallagher natuurlijk. Leuke compilatie en op naar de studio albums. 3 en halve ster voor deze.