The Yardbirds - Five Live Yardbirds (1964)

Van de verschillende releases die er van dit album in omloop zijn heb ik zelf de Repertoire-release uit 1999, mooi verzorgd met een aardig boekje (zoals altijd bij dat label) en "Restored & Remastered". Die laatste kwalificatie kan niet verhinderen dat dit toch een bak herrie blijft waarin individuele instrumenten regelmatig verzuipen in de mix (je moet hier niet naar luisteren als je een jonge Clapton wil horen of überhaupt wil kunnen onderscheiden), en ik vrees dat geen enkele wijze van remastering dat ooit recht kan trekken, maar zoals Droombolus hierboven al zegt hoort dat er nou eenmaal bij.
        Mocht iemand dit album toch willen hebben, dan kan ik déze versie zeker aanraden, want naast de tien nummers van de oorspronkelijke plaat staan er hier nog acht bonustracks van samen bijna 33 minuten in goede (en veel gedetailleerdere) geluidskwaliteit op: zes van een optreden in de Crawdaddy Club uit 1965 (overigens allemaal ook te vinden op London 1963, inclusief de geweldige rave-ups van Bo Diddley's Who do you love [beter bekend via de hitversie van Ronnie Hawkins], B.B. Arnolds I wish you would [waarvan de studioversie de debuutsingle van de Yardbirds was] en het superbe Smokestack lightnin' in een langere en betere uitvoering dan de eerdere / oudere versie); en twee nummers live in Duitsland in 1967, I'm a man en Shapes of things (aangezien Beck in 1966 uit de Yardbirds werd gezet moeten die nummers dus met alleen Page op gitaar zijn, en te oordelen naar de Dazed and confused-atmospherics op I'm a man kan dat wel kloppen).

Livealbums zijn doorgaans geen onderdelen van de marathons die we doen, maar aangezien The Yardbirds op studioalbums ook livetracks gooien en deze toch echt voor For Your Love uit kwam, maken we een uitzondering. Ik heb hem nu ook al enkele dagen aanstaan om steeds te vergeten dat ik er nog iets over moet schrijven. The Yardbirds werken in ieder geval als liveband beter, omdat de rauwe blues hier veel meer impact maakt. Heerlijk gitaarwerk van Clapton en een opzwepende ritmesectie. Dat ik nog steeds geen groot bluesliefhebber ben kan ik hier al iets makkelijker vergeten, omdat de uitvoering gewoon ijzersterk is.

Tussenstand:
1. Five Live Yardbirds
2. For Your Love

Met enige tegenzin deze ook maar opgezet. Ik geef niet bijster veel om live opnames. Soms laten ze de rauwheid wel goed horen, maar tegelijkertijd hoor je een feestje waar je zelf doorgaans niet bij was. Wat betreft The Yardbirds al helemaal lastig, aangezien er nog dik twintig jaar moest passeren voor mijn geboorte.

Hier word ik ook niet heel erg warm van. Als ik een tijdmachine mocht gebruiken om bij een van deze optredens te zijn, zou ik dit vast veel toffer vinden. De nadruk ligt heel erg op de feestsfeer. Muzikaal is het niet bepaald uitdagend en ik merk van Clapton dat ik veel liever zijn werk met Cream hoor. Leuke bluesrock waar je niet met de volle aandacht voor hoeft te gaan zitten.


Tussenstand:
1. For Your Love
2. Five Live Yardbirds