Fates Warning - Perfect Symmetry (1989)

Het is jammer dat deze band nooit op grote schaal is doorgebroken. De progressieve metal zit technisch uitstekend in elkaar en de songs zijn allen erg goed. De zang zal wel even wennen zijn voor velen. Vooral het nummer Through Different Eyes geldt m.i. tot het beste dat prog-metal te bieden heeft.

Het is wel opvallend inderdaad. De band word door velen insiders gezien als 1 van de drie groten in de progressieve metal samen met Queensryche en Dream Theater. Ze hebben ook veel met deze bands getourd maar op de een of andere manier hebben ze nooit ook maar kunnen proeven aan het succes van de andere twee bands.

Ik ken alleen A Pleasant Shade of Grey van ze, dus ik kan hier niet over oordelen, maar dat is in ieder geval een prachtplaat.

Geweldige plaat.
Prog op zijn best
Hier nog redelijk complex terwijl de opvolger Parallels toegankelijker was.

En Ray Alder kon toen nog zo lekker hoog zingen. Dat is natuurlijk iets waar je moet voor zijn, maar ik kan er zo in opgaan !
En dit was de eerste plaat voor Mark Zonder die onmiddellijk zijn stempel weet te drukken.

Through Different Eyes is zowat de meezinger van de plaat vind ik. Wat een knap nummer.

Maar mijn favoriete nummer is toch Static Acts. Lekkere riffs, lekker hoog gezongen.

Onderschatte band die de trein miste naar groter succes. Waar bands als Dream Theater en Queensrÿche wisten te oogsten in de jaren negentig moest Fates Warning het doen met een rol in de marge. Het is dus te vergelijken met bovenstaande bands. Verwacht technische uitstekende songs maar met een surplus aan emotie, niet in de laatste plaats te danken aan de nieuwe zanger Ray Adler. Deze vorm zou met opvolger ‘Paralells’ uit 1991 tot een hoogtepunt komen.

Dit is mijn favoriete Fates Warning album, vooral dankzij de tracks Chasing Time (hoe geweldig ontroerend) en Nothing Left To Say. Ik heb deze wel eens uitgeleend aan een niet metal fan en die vond er niets aan : "het lijkt wel of de wereld vergaat", was zijn commentaar. Vrolijk wordt je niet van deze plaat, maar er is zoveel te genieten. Alles is prachtig helder geproduceerd en de zanger steelt in elk nummer de show. Er staan niet teveel naar commercie riekende nummers op en er is ruimte genoeg voor enkele lekkere instrumentale passages. Heerlijke plaat.

Ik heb deze cd al sinds 1989 in mijn bezit en als ik hem in die bijna twintig jaar evenveel keren heb afgespeeld, dan zou het veel zijn. Destijds heb ik dit album gekocht op basis van de single (Through Different Eyes), een knap nummer van een groep die me onmiddellijk deed denken aan de vroege Queensrÿche ten tijde van The Warning. Er zijn gelijkenissen zat tijdens beide bands, maar dat geldt voor de meeste groepen die zich in een bepaald “genre” bewegen.
De muziek is duidelijk progmetal in het straatje van grote broer Queensrÿche en zit razend knap in mekaar, maar het tere punt van dit album en de reden waarom ik dit nog zo weinig opleg, is zanger Ray Alder: ik kan maar niet wennen aan zijn stem. Tweede tere punt is het technisch moeilijk doen om zo technisch mogelijk te klinken en dan vergeet men de song natuurlijk. Neen hoor, veel luisterplezier toegewenst aan de liefhebbers en/of fans, maar dit is duidelijk niet mijn ding.

Wel, ik moet zeggen dat ik "het moeilijk doen om moeilijk te doen" helemaal niet zo ervaar. Er zijn genoeg bands die dat doen en waar je dan ook veelal nog nooit van gehoord hebt.
Deze band wel voor de reden dat ze melodie EN song hebben.
De technische stukken zijn leuk om te horen omdat het allemaal past in het plaatje.

En bvb Alder's zang in Static Acts vind ik geweldig.

Benieuwd wat je van de opvolger Paralells zou vinden...

Wel, Seamus, die ga ik zeker nog proberen, want ik wil tenminste de ontdekkingstocht ondernemen en er kunnen over meespreken. Ben alleszins wel blij - en dat mocht ik er eigenlijk bijgezet hebben in mijn eerder bericht - dat deze groep geen eenheidsworst draait maar een eigen weg volgt en dat respecteer ik altijd.

Als je Through Different Eyes het beste nummer vindt dan past het album Parallels inderdaad het beste bij jou Sir. Ik vond dat in die tijd juist al een beetje te mainstream gaan klinken en hield meer van de moeilijk doende Fates Warning. Ook al lagen de niet voor de hand liggende ritmes en breaks er vaak wat te dik bovenop, dat kon voor mij de pret nooit drukken, want de nummers met vaak veel afwisseling vond ik schitterend.

Maar van de stem van Ray Alder hou je of je houdt er niet van, denk ik. Nu is het wel zo dat hij later wat minder hoog is gaan schreeuwen en daarom misschien makkelijker in je gehoor ligt.

Op dit album is Chasing Time een echt pareltje dat ook buiten het genre overeind blijft, knappe tekst, ingetogen nummer met prachtige gitaar- en vioolpartijen.

Ik kijk nog eens naar mijn bericht van dik drie jaren geleden, ik luister nog eens naar dit album en verbaas mij er een beetje over dat dit nu veel verteerbaarder lijkt dan toen. Het is de schuld van Kronos , naar aanleiding van zijn introductie van een Fates Warning album in het Metal Album van de Week. Muzikaal zit het inderdaad knap in elkaar, hier en daar een moment nagelaten. De stem van Meneer Alder heeft nog altijd een effect op mij, ik blijf argwanend maar die panische angst is verdwenen. Hoe een mens kan evolueren...

Nicholas123 was de dader. Ik pleit onschuldig.

Merde, verkeerd gekeken maar het resultaat blijft hetzelfde.

Ah, de heren hebben zich mijn kritiek op The Ivory Gate aangetrokken. Dat heb ik graag. Nothing left to say zit veel en veel beter in elkaar. De overgangen en tempowisselingen zijn natuurlijk, Mark Zonder is een interessante drummer die me het typische blikkerige electronische geluid van de jaren 80 doet vergeven. De riffs zijn weer interessant en Alder gilt niet om te gillen, maar zingt melodieus. De solo's neigen nog wel af en toe naar oppervlakkige krachtpatserij - ook al typisch jaren 80. Maar men kan argumenteren dat die krachtpatserij een logische plaats heeft binnen de solo's, want ze zijn méér dan dat.
Vol enthousiasme heb ik Through different Eyes (een tikje poppy, maar beslist niet te) en Static Acts (tamelijk rechttoe rechtaan; goed voor de afwisseling) ook meteen meegenomen en die stellen evenmin teleur.
De associatie met Queensryche begrijp ik niet erg. Die begon als een kloon van Iron Maiden (en die band vind ik al oersaai) en eindigde als glammy hairmetal; alleen het overgangsalbum Operation Mindcrime kan ermee door. Fates Warning is bepaald superieur.

Waarom eigenlijk geen stem voor FW - PS, M.Nieuweboer, als ik vragen mag?

Ben toch wel benieuwd wat je dan zo oersaai vindt aan Iron Maiden, aangezien ik alle positieve punten die je hier opnoemt (langere nummers die goed in elkaar zitten, natuurlijke tempowisselingen, interessante drums en riffs, melodieuze zang en solo's die meer zijn dan oppervlakkige krachtpatserij) zie als punten die Iron Maiden bijna definiëren.

Ik stem pas als ik alles heb gehoord - nu dus.
En dat worden 4,5 sterren. Professionele zeurpiet als ik ben heb ik nog wat te miepen over Alder's zang, Matheos' solo's en die typische jaren 80 drums. Ook is The Arene niet je van het.
Maar ik zal niemand tegenspreken die hier de volle mep tegenaan gooit. Want dit is erg goed, van begin tot eind, en soms meer dan dat. Mijn favorieten zijn A World Apart en At Fates Hands. Die modulatie in de tweede helft van de tweede minuut toont dat deze band een goede smaak heeft, iets waar Iron Maiden en Queensryche nooit de hersens voor hadden (ook niet voor slechte smaak trouwens, zoals Uriah Heep).

@Crosskip: jouw definitie van Iron Maiden is een heel andere dan de mijne. Die bestaat uit precies het tegenovergestelde van de punten die jij opnoemt.
Kort gezegd: Iron Maiden stelt de muziek in dienst van de noten, Fates Warning probeert de noten in dienst van de muziek te stellen.

Ben wel benieuwd waarom je daar zo over denkt. Kan me zo geen voorbeelden van Iron Maiden voor de geest halen waar ze te betrappen zijn op nutteloze krachtpatserij, misschien een paar voorbeelden?

De lijst is eindeloos.
Run to the Hills. Ancient Mariner. Hallowed be thy name. Powerslave. Alles waar de fans zo dol op zijn. Ook heb ik dat live album geprobeerd af te luisteren. Ik viel er zowat bij in slaap.
Waarom?


Heb ik eigenlijk al geschreven.
Lange nummers zonder pointe, gezochte tempowisselingen, zodat je de verschillende secties net zo goed uit elkaar kunt halen en als aparte liedjes presenteren, oninteressante drums met stereotype ritmische patronen (ik meet alles af aan Baker, Bonham, Bruford, Paice en Powell), riffs die ik meteen weer vergeet, melodieën die ik nog sneller vergeet (ik heb een uitstekend muzikaal geheugen - Heart's Barracuda heb ik 15 jaar onthouden zonder er één keer naar te luisteren) en solo's die nergens beginnen en ook nergens eindigen. Oh ja, laat ik Dickinson niet vergeten - die wil alleen maar het wereldrecord decibellen produceren verbeteren.
Precies het tegengestelde wat jij schreef dus.
Zullen we het weer over Fates Warning hebben? Ik heb al teveel woorden verspild aan die volstrekt overbodige band. Deep Purple Mark II ervoor en Metallica erna waren sneller en energieker.
At Fate's Hand bevat subtiliteit en intelligentie.

Beetje eindeloze discussie dit. Fates Warning is natuurlijk een metalband met een prog-inslag, waarbij er kundig gebruik wordt gemaakt van ritme-wisselingen en tempo-wisselingen. Levert niet altijd memorabele muziek op, maar als het werkt is het wel extra tof. Iron Maiden is meer bezig met melodie en emotionele lading in hun muziek en gebruiken daar iedere noot ook perfect voor soms! Sowieso kun je nooit zeggen dat noten in de dienst staan van muziek of vice versa, het is een duidelijke synergie van beiden. Alleen wat losse noten voegt niets toe, maar kan in de context van sterk geheel wel degelijk wat te betekenen hebben.

Associatie ligt nochtans zeer voor de hand want ook Fates Warning begon als kloon van Iron Maiden. Nogal onzinnig dus om juist hier zo te komen afgeven op die band.

Wij zijn het nogal oneens.


Nogal een onzinnige opmerking als je vaststelt dat ik een paar vragen van Crosskip beantwoord. Fan zeker die geen kritiek op zijn favorieten kan verdragen? Ik heb geprobeerd uit te leggen waarom ik FW superieur vind aan zowel IM als aan QR. Je zult het er mee moeten doen.

Heb je daar bijna 5 maanden over nagedacht?

Waarom zou ik het daar mee moeten doen? Jij zult het er mee moeten doen. Ik houd het wel bij mijn eigen meer steekhoudende visie. Die staat er ook en wat jij daar verder mee doet laat me siberisch koud.


Het ziet er meer naar uit dat jij geen kritiek op je schrijfsels kan verdragen.

Het lijkt hier meer over Iron Maiden te gaan dan over Fates Warning .

Gisteren kreeg ik de re-issue van dit album (samen met Parallels) op vinyl binnen. Complimenten aan Metal Blade hoe ze de laatste tijd hun rereleases uitbrengen. Goed klinkend vinyl en ook de hoezen en binnenhoezen zijn goed verzorgd. Heerlijk om dit album zo opnieuw te ontdekken.

Ik heb de lp uit '89 (op Roadrunner). Die heeft niet eens een tekstvel. Eind jaren tachtig was vinyl een bijproduct waar niet meer veel geld in werd gestoken. Goed dus dat er nu een mooie heruitgave is van dit schitterende album. Voor de liefhebbers ook nog in gekleurd vinyl zie ik op de site van Metal Blade.

En ook van Parallels, die ik nog niet op vinyl heb. Nu begint het echt te kriebelen.

De man op de cover van dit album lijkt overigens verdomt veel op de oude man uit de clip van Metallica’s Enter Sandman.

Same dude volgens mij.

Zo ook op Parallels lijkt me.

Hoes is van dezelfde ontwerper ook (Hugh Syme).

Fates Warning is plots helemaal volwassen. Complexiteit staat geheel in dienst van de muziek en niet omgekeerd. Wat een prachtige emotionele lading heeft album. Elk nummer is raak. En dan is er nog de poëzie van de bespiegelende teksten. In de zang van Ray Alder komen de woorden voelbaar tot leven:

~ Behind the ambitions
of a child who found his way
there's a cold realization
that our deeds die with the day.
And behind the disguise
of a man with a cause
there's a child screaming
with nothing left to say. ~

Om stil van te worden.


100/100

Deze kan wel naar de vijf ja. Prachtig album. Emotie en techniek gaan hand in hand. Zelfs het relatief gemakkelijke Through Different Eyes zit heel vernuftig in elkaar. En wat is Chasing Time een wonderschone ballade.

Ray Alder komt na de transitieplaat No Exit helemaal tot zijn recht. En natuurlijk mag het subtiele toetsenspel van Kevin Moore er ook meer dan zijn.