Fates Warning - Parallels (1991)

Deze vind ik de beste plaat met deze line-up. Hier lijkt het alsof ze de juiste balans gevonden hebben.

Op de voorganger "Perfect Symmetry" raakten ze misschien soms nog wat verdwaald in het songschrijven vs techniek.
En op de volgende "Inside Out" had ik het gevoel dat ze iets te veel toegankelijk wouden zijn. (wat hier al min of meer het geval is met Eye To Eye)

The Eleventh Hour is zo fantastisch

4,5/5

Helemaal mee eens, prachtig sfeervol album!
Met een niet de krijsende Alder gelukkig, zijn zang vind ik erg goed hierop.

Ik heb een lichte metal-achtergrond (begin jaren 90 daar naar toe gevlucht omdat er mainstream eigenlijk niet veel interessants gebeurde vond ik) en dit is nog steeds een van mijn meest favoriete albums uit die tijd. Het is stevig maar weer net niet te, het is melodieus maar er zitten ook lekkere tegendraadse dingen in.

Als amateur slagwerker viel mij meteen het leuke drumwerk op van Mark Zonder en toen ik de video zag van Eye To Eye en Point Of View (word zo toegevoegd) viel mij meteen weer op dat hij met een traditional grip speelt (de manier waar op hij de stokken vasthoud) en dat zie je nooit zo veel binnen de metalwereld.

Ik heb Fates Warning zaterdag nog gezien in Zoetermeer
Jammer genoeg zonder Zonder. Maar het was toch geweldig om dat dit de eerste keer was dat ik ze zag.

En idd, die grip zie je weinig in de metal.

PS: Die video van Point of View is Eye to Eye en staat hier al bij

Na het erg technische Perfect Symmetry neigt Fates Warning meer naar toegankelijker materiaal. Op Inside Out trekken ze dat nog verder door. Hier wordt het ingezet en dat gaat ze prima af. Eye to Eye is bijvoorbeeld een erg goed nummer, maar ook simpel van opzet. Het openingsnummer vind ik ook gaaf en The Eleventh Hour is een echte FW live-klassieker. Deze CD biedt nog steeds genoeg kwaliteit, al is het niet mijn favoriete FW album.

Mijn favoriete is A Pleasant Shade of Grey, maar dan volgt deze toch, samen met Disconnected.

Prachtig album van een gruwelijk miskende en onderschatte band.
In tegenstelling tot Dream Theater heeft Fates Warning nooit het échte succes mogen proeven. Die band heeft nogal wat te danken aan Fates Warning en bandleider Mike Portnoy is niet de laatste om dit te ontkennen.

Heel kort door de bocht, de beste plaat die Dream Theater nooit maakte. Instrumentaal vakmanschap wordt vermengd met een lading emotie die door je aderen gaat en juist dat mist DT voor mij. Een album dat je in eenzaamheid achterlaat.

Precies wat James beschrijft: de emotie staat boven de techniek en daarom is deze plaat beter dan de gemiddelde symfo/prog band.
Het mooie artwork verdient ook een pluim.

Gelukkig heeft Fates Warning wel een vaste kern trouwe fans. Maar het blijft inderdaad verwonderlijk. Niet meer dan twintig stemmen krijgen de bekendste albums van Fates Warning hier, terwijl dat voor Dream Theater meer dan tienmaal zoveel is.

Maar toch liggen er heel wat verklaringen zo voor de hand. Fates Warning is nogal traag op gang gekomen vind ik. Hoewel het potentieel op de eerste albums al te horen is leken ze daar een mindere inspiratie van Iron Maiden. De twee eerste albums met Ray Alder zijn dan weer vrij ontoegankelijk, behalve het nummer Through Different Eyes dat in die tijd wel eens op MTV te zien was.

Op Parallels pas valt alles echt op zijn plaats voor een eventuele doorbraak. Misschien was die er ook wel gekomen, maar de opvolger Inside Out vond ik daarvoor weer ondermaats. Het klonk als meer van hetzelfde maar dan minder goed en het album heeft ook een saai onopvallend hoesje.

Maar uiteindelijk wel goed denk ik dat het grote commerciële succes is uitgebleven. Ander zou er wellicht geen Pleasant Shade of Grey geweest zijn. Daar lijkt Fates Warning gewoon weer heel eigenzinnig hun eigen zin te doen.

En zo blijft Fates Warning een zeldzame parel voor de liefhebbers. Daar waar bij vele progbands de techniek vaak te veel gaat overheersen staat die bij hen meestal in dienst om een rijkere emotionele diepgang te verklanken.

Mooi ook om dat laatste op dit plaatje van Jim Matheos te horen, in pure eenvoud, met een akoustische gitaar, viool en cello.

Inside Out vind ik dan weer het hoogtepunt van een hoofdstuk dat werd afgesloten. Want met APSOG slaan ze toch lichtjes een andere koers in dat met Disconnected werd voortgezet.

Maw Parallels en Inside Out vind ik beiden top
en met APSOG begonnen ze aan iets nieuw

Wat betreft Jim Matheos die heeft nog een andere soloplaat (iets vrolijker) die ik nog moet toevoegen, zo blijkt.

Inderdaad heeft Jim Matheos nog een soloalbum. Dat ken ik eigenlijk niet echt. Ik heb er wat stukjes van gehoord op amazon, maar het sprak me niet meteen aan.

Ik hoor op Inside Out niet echt iets dat beter is dan wat ze op Parallels al deden. Monument is een sterk nummer maar de muziek gaat daar wat te veel op Dream Theater lijken vind ik, in die zin dat de technische kant te veel gewicht gaat krijgen.

zwakke queensrychekloon is dit, vooral de queenrsychesound ten tijde van OM, zelfs de zanger klinkt als tate

omdat ik die band dik ok vind ga ik dit een kans geven

Je zou het ook kunnen omdraaien, Queensrÿche is een kloon van Fates Warning. De bands timmeren namelijk precies even lang aan de weg. Maar ik zou niet zo dom zijn Queensrÿche een zwakke kloon te noemen. En om precies te zijn zijn het dan eigenlijk beide klonen van Iron Maiden.

Fates Warning zal zich zeker door Queensrÿche hebben laten inspireren en wellicht geldt dat omgekeerd ook. Latere bands zoals Dream Theater in ieder geval wel.

Maar Fates Warning komt in mijn ogen wat meer to the point dan Dream Theater en ze hebben een zanger die ik veel liever hoor dan James La Brie. Hoe dan ook, Fates Warning is een boeiende band, die nooit echt doorgebroken is tot het grote publiek maar wel een schare trouwe fans heeft..

Van de drie eerste albums met de vorige zanger is Awaken the Guardian het beste. Als je daar helemaal van weg bent kan je ook nog The Spectre Within uitproberen. Maar al snel zal duidelijk worden waarom er niet dezelfde doorbraak was voor Fates Warning als voor beide bands hier eerder vernoemd. De zang is zeker apart maar ook nogal ondermaats af en toe.

Met Ray Alder verandert dat. Maar op No Exit en Perfect Symmetry wordt Fates Warning daarmee wel nog meer een echte metalband en dus mnider toegankelijk voor een groter publiek dan alweer die beide andere bands hier eerder vernoemd. Hierdoor werden ze wel pioneers in het genre 'progressieve metal' waarin later Dream Theater succes boekte.

Nadat ze met het nummer Through Different Eyes van het album Perfect Symmetry een beetje succes hadden en met een muziekclipje eens een enkele keer op MTV te zien waren, maakten ze met Parallels hun meest toegankelijke album. Als ook hiermee de doorbraak uitblijft die er inmiddels wel is voor Dream Theater, laten zij zich weer op hun beurt door die band inspireren op de opvolger Inside Out.

Als zelfs daarmee de doorbraak uitblijft gaan ze weer heel eigenzinnig hun eigen ding doen. Dit resulteert in het prachtige A Pleasant Shade of Gray. Hun conceptalbum uit 1997 is in mijn ogen hun artistieke hoogtepunt.

Drie jaar later verschijnt Disconnected, dat ook geheel van hoog niveau is. Nog eens vier jaar later brengen ze hun tiende album uit, FWX. Hier staan zeker enkele pareltjes op maar toch ook heel wat mindere nummers.

Wie eenmaal verknocht is geraakt aan het stemgeluid van Ray Alder kan ook nog de bands Engine en Redemption gaan beluisteren.

Kort samengevat, de beste Fates Warning albums wat mij betreft:

- Awaken the Guardian (1986)
- No Exit (1988)
- Perfect Symmetry (1989)
- Parallels (1991)
- A Pleasant Shade of Gray (1997)
- Disconnected (2000)


Alsjeblieft Joy. En je hebt er niet eens vriendelijk om hoeven te vragen.

bedankt

Operation mindcrime stamt uit 88, deze uit 91, daarom trok ik de conclusie dat men queenscryche als voorbeeld heeft genomen en niet andersom

ik vind deze plaat sterk op OM lijken, qua geluid, gitaar en zang, qua composities, vandaar

In 1988 toen Ray Alder er als zanger bijgekomen was maakte Fates Warning een half conceptalbum, No Exit. Hoge vocalen ook en qua muziek wat men progressief noemt, maar toch in een wat andere stijl als Queensrÿche. Qua composities is de muziek van Fates Warning altijd wat ontoegankelijker geweest, wat zowel een plus- als een minpunt kan betekenen.

Het is me eigenlijk nooit zo opgevallen dat dit album zo doet denken aan Operation: Mindcrime. De zang alleen al vind ik heel verschillend, behalve dat er vooral hoge noten gezongen worden dan. Maar als je dit nu voor het eerst hoort en los ziet van de rest van de ontwikkeling van de band dan kan ik het mij wel voorstellen.

Voor dit album werd trouwens Rush-producer Terry Brown aangetrokken. Onlangs las ik ergens dat Fates Warning al hun hele carriëre als Rush probeert te klinken. Complete onzin als je 't mij vraagt.

Over de invloed die Fates Warning heeft gehad staat op wiki het volgende te lezen: The band directly contributed to the establishment of the progressive metal genre, with its early works considered by many as very important works defining the genre itself. In the liner notes to the 2005 expanded edition of the Awaken the Guardian album, Dream Theater drummer Mike Portnoy noted that, "very often fans and critics credit Dream Theater for creating a whole new genre of progressive metal music in the late '80s/early '90s, . . . but the truth is Fates Warning were doing it years before us."

Wel Seamus, naar aanleiding van onze berichten bij Perfect Symmetry, heb ik deze morgen Parallels opgelegd en deze bevalt me veel beter: de zang is goed gedoseerd en er is een evenwicht tussen technisch kunnen en song, wat ik op Parallels miste. The Eleventh Hour is een razendknap nummer op een album dat onmiddellijk indruk maakt.

Eén van de meest toegankelijke platen van FW. Tevens ook één van de mooiste! Meesterwerk...

meesterwerkje met een kleine m

Op het forum had ik het al eerder weer een keer aangestipt. Bijzonder mooie plaat.

Toppunt van de al eerder aangehaalde emotie is wat mij betreft toch wel het prachtige slotnummer The Road Goes On Forever. Vooral het refrein vind ik van geniale schoonheid.

Berichten over recente concerten verplaatst naar Fates Warning

Met een grote "M" mag ook wel hoor.

Meest commerciele en toegankelijke plaat van FW, met alleen maar topnummers m.u.v.
The Road Goes on Forever dat ik wat zwakker vind.
Heb ze nog samen met Dream Theater in Vredeburg te Utrecht gezien, geweldige avond was dat.
Persoonlijke favoriete zijn: Life in Still Water , Eye to Eye en Point of View.

Vanaf Perfect Symmetry hebben alle albums van Fates Warning ineens een heel sterke, maar wel heel prettige melancholisch karakter gekregen. De meer persoonlijke teksten zullen daar mede debet aan zijn.
Weliswaar is Parallells iets toegankelijker dan andere Fates Warning albums, toch betekent dat niet dat hier hapklare brokken opstaan. Wel een aantal geniale bruggetjes en refreintjes. Die brug in Eye To Eye bijvoorbeeld is werkelijk geniaal. Krijg ik geen genoeg van.
Life In Still Water en het ontroerende The Eleventh Hour zijn veel weer veel meer proggy van aard. De één compact en de ander wat meer uitgesponnen. En het energieke Point Of View heeft een ongevenaarde drive
Parallels was een perfecte opvolger van Perfect Symmetry en de legendarische Archdagen lijken mij adequaat gecompenseerd zo.

Samen met The Spectre Within mijn favoriete Fates Warning plaat.
Ik weet nog goed waar en wanneer ik deze kocht: ergens in 1994 opgevist in de afprijsbakken bij FRS in Mechelen. Vanaf de eerste luisterbeurt meteen verkocht en verslaafd geraakt aan deze schijf. Eye To Eye is heerlijk om bij weg te dromen. Prijsbeest is The Eleventh Hour maar eigenlijk staat hier geen enkel zwak nummer op. Ga 'm vandaag nog eens draaien na al die tijd. Ook een prachthoes van Hugh Syme. Dikke kanshebber om in mijn nieuwe Top 10 te verschijnen die ik eind deze week weer tracht op te stellen.

Gisteren viel het kwartje ineens. Dit album is veel beter dan ik in eerste instantie dacht! Vooral muzikaal is dit album bij vlagen echt om te smullen. Parallels is geen album dat het van zijn aanstekelijke rockers moet hebben, maar heeft veel meer in zijn mars.

De eerste nummers van dit album die bij me bleven hangen waren Life in Still Water, Eye to Eye en Point of View. Drie lekkere rockers die erg prettig wegluisteren, maar eigenlijk nauwelijks boven de middelmaat uitsteken. De meeste andere nummers waren me te loom en vooral de zeurderig gezongen. Dat werd 3 of hooguit 3,5 sterren.

Na gisteren ben ik zoals gezegd van gedachten veranderd. In mijn concentratie hoorde ik ineens veel meer dan wat me in eerste instantie was opgevallen. Met name de muziek (met het gitaarspel in de hoofdrol) bleek veel complexer, sterker en lekkerder dan ik dacht. Bijna ieder intro op dit album is al raak. Zodra de zang dan invalt is het even slikken voor me, omdat ik de zanger soms wel erg zeurderig en klagerig vind zingen, maar daar kan ik best aan wennen.
In tegenstelling tot wat ik eerst dacht moet Parallels het niet zozeer van de aanstekelijke riffs hebben (al zijn die hier ruimschoots aanwezig), maar zijn het vooral de complexiteit, opbouw en sfeer van de nummers die de show stelen. Het diepe en donkere geluid dat hier gecreëerd wordt spreekt me erg aan. Het stoere en zware gitaargeluid, de afstandelijke bas en de soms bijna machinale drums zetten een meeslepende sfeer neer die me erg aan The Sisters of Mercy doet denken. Heerlijk!

Life in Still Water, Eye to Eye en Point of View blijven favoriete nummers van me. Ze klinken gewoon te lekker om er niet van te houden. Daarnaast is ook The Eleventh Hour tot een van mijn favorieten uitgegroeid. Het nummer komt maar langzaam op gang en daar heb ik wel wat moeite mee, maar als het nummer na 3 minuten eenmaal losbarst is dat al snel vergeven.
Leave the Past Behind en We Only Say Goodbye kunnen niet tippen aan het vorige viertal, maar hebben ook zeker hun sterke momenten. Het refrein van het openingsnummer klinkt vlot en aanstekelijk en de tegendraadse gitaar en bas geven het toch een leuke en complexe twist mee. We Only Say Goodbye vind ik toch wat zwakker, maar heeft dan weer een heerlijk intro wat het een en ander compenseert.
Voor Don't Follow Me heb ik al vanaf het begin een zwak. De galmende gitaar tijdens de coupletten is heerlijk, het refrein nestelt zich makkelijk in je hoofd en de daarop volgende gitaarsolo weet me ook te pakken. Normaliter heb ik het niet zo op gitaarsolo's, maar deze vind ik toch wel erg fijn.
Het enige nummer dat me niet kan boeien is The Road Goes On Forever. Dit is niet toevallig het langzaamste nummer van dit album. Als Fates Warning wat pit in hun nummers stopt kan ik daar echt van genieten, maar zodra ze dat weglaten en ze het op de rustige toer proberen hoeft het voor mij niet meer. De zang wordt er ook alleen maar druileriger op. Jammer van deze misser.

Waar dit album eerst met hangen er wurgen 3,5 sterren in de wacht kon slepen, zijn het er nu 4. En die haalt Parallels met gemak. Dit is geen album wat ik gemakkelijk als achtergrondmuziek zal opzetten, want dan komt deze muziek absoluut niet tot zijn recht. Dit album heeft aandacht nodig, want alleen dan kun je meegezogen worden in het donkere gat waarin Fates Warning zich bevindt. De teksten, de melodieën, de riffs, de zang: Werkelijk alles aan dit album heeft een zwart randje. Parallels is een somber en stemmig album, maar wordt nergens echt melancholisch. Sterker nog: het klinkt bij vlagen zelfs behoorlijk toegankelijk. En juist dát maakt dit album voor mij zo goed.

Voor mij lijdt dit geweldige album in mindere mate aan hetzelfde minpunt als de opvolger, dat net niet alle nummers sterk genoeg zijn. Maar daar staan gelukkig vele krakers tegenover. Mijn favorieten zijn Eye to Eye, The Eleventh Hour, Point of View en Don't Follow Me.


Dat is inderdaad een knap stukje, waarbij ook duidelijk wordt dat Ray Alder's hoge uithalen nog beter werken als ze spaarzamer worden ingezet.
De gitaarrif tijdens het refrein is ook al zo heerlijk. Lijkt simpel maar zit heel ingenieus in mekaar.

The Eleventh Hour laat weer eens zien dat 6 tot 10 minuten het ideale formaat is voor deze band. Men kan natuurlijk aanvoeren dat het niets nieuws toevoegt aan voorgaande albums. Dat is voor mij geen bezwaar, zolang het consistente hoge niveau maar gehandhaafd blijft. Toppertje weer.
Deze keer schijnt Eye to Eye het poppy nummer te zijn. Youtube associeert het zelfs met Bon Jovi. Gelukkig, wat mij betreft, ontbreekt het glammy element (inderdaad, wat Queensryche deed), is de hoofdriff prima, het ritmewerk van Zonder interessant, speelt de bas af en toe een eigen rol en zit het hele liedje goed doordacht in elkaar. In dat geval heb ik geen enkel bezwaar tegen een poppy benadering.

De gitaarpartij van de opener Leave the Past Behind is nogal stereotiep. Ook Life in still Water is het niet - te weinig drama én te weinig pure agressie (met dank aan DP In Rock).
Ik schreef al dat ik Eye to Eye en The Eleventh Hour prima te verteren vond. Helaas valt Point of View weer terug. Waar is de riff? Hetzelfde for We only say Goodbye en Don't follow me. Probleem is ook dat alles standaard mid tempo is. Slaapverwekkend.
The Road goes on Forever is dan een welkome afwisseling - totdat ik er na twee minuten achter kom dat de weg inderdaad eeuwig doorgaat.
Ook heb ik de indruk dat Zonder veel minder geïnteresseerd was; zijn drumwerk is lang zo interessant niet. Bleh, twee goede liedjes en een heleboel middelmaat - dat kost sterren.

Samen met zijn voorgang Perfect Symnetry toppers!!
Jammer dat de albums steeds minder werden.