Baroness - Yellow & Green (2012)

Een dubbelalbum! Baroness is een beetje een band die helemaal langs me heen gegaan is, ik heb er nog nooit een album van beluisterd. Terwijl de omschrijvingen van deze band aangeven dat dit zeker iets voor mij is. Ik ga eens op zoek naar Red en Blue Album.

Zeker doen! Toen ik aan Baroness begon dacht ik: "wow, dat ik hier nog niet eerder aan ben begonnen".
Hopelijk is dit album net zo goed als de rest van hun werk, het feit dat 't een dubbel album is maakt het wachten alleen maar moeilijker

Baroness is samen met Mastodon by far mijn favoriete band uit het Metal genre. Ik ben dus laaiend enthousiast over deze release, helemaal omdat het een dubbelalbum betreft. Al maak ik me wel een beetje zorgen om het volgende stukje uit een interview met John Baizley.

I’m very pleasantly surprised with what we were able to do in terms of making the record. There’s more material, but everything is a little bit more direct. I think with the last record we had maxed out on this kind of songwriting that we had been accustomed to, with these kind of dramatic shifts within each song. It was sort of like, don’t look back, and just keep pushing through the song. We had twists and turns and all sorts of things going on.

In the past couple years of touring, I started to become more and more impressed by songwriters who were able to really catch one direction with a single song and keep it orthodox and pure. You’ve got some set intent with one song, and you just don’t deviate from that line until the song is over. As many things as we used to say in one song, now I think we’re spreading out into the course of two or three songs.

Heb ik ook gelezen dat intervieuw, en ja, ik weet ook niet zo goed of dat nou juist positief is of niet;

Sommige nummers (vooral op Blue Record) ontspoorden weleens, en riffjes leken niet zo samenhangend meer binnen één nummer. Maar Red Album heeft juist een hele lekkere flow erin, en lijkt een beetje één grote organische overgang te zijn.. Daarin werd óók vaak binnen een nummer weinig herhaald en vooruitgeduwd, maar het klonk wél samenhangend..

Dus dat avontuurlijke hoop ik dat er nog wel is, maar iets meer samenhang binnen één nummer betekend hopelijk niet dat het een saaie boel gaat worden.. Heb iig hoge verwachtingen!

Take My Bones Away is nu hier te beluisteren.

Klinkt een beetje.. simpel, ofzo..
Hopelijk een typische single; niet representatief voor het album, maar simpeltjes en lekker in het gehoor, om nieuwe zieltjes te winnen..

Het is inderdaad een typische single, hoewel wel erg lekker.

Dubbelplaten zijn meestal nogal gewaagd, want zelden helemaal geslaagd. Maar... wat is dit geweldig zeg! Ik vond Blue Record al machtig (Red Album ken ik niet), maar dit is geniaal.

Dit nieuwe werk is op de eerste cd twee slagen rustiger. Lekkere psychedelische stonerrock met catchy melodieen, een constant goede flow en een herkenbare fijne sound. De tweede CD is eigenlijk een iets hardere versie van de eerste.Meer weet ik nog niet na twee luisterbeurten. Maar er volgen er ongetwijfeld nog honderd.

Jaarlijstmateriaal.

En wij moeten gewoon nog twee maanden wachten..

Take My Bones Away vind ik echt een heerlijk nummer. Ik ben nu zelf begonnen met First en Second en dat is echt rauw vergeleken met dit nummer. De zang is erg goed en de riffs zijn memorabel. Vooral de Thin Lizzy-achtige twingitaarloopjes zijn om van te smullen. Hier ben ik zeer benieuwd naar!

Ik vind het nog niet eens zo erg dat hij pas in juli uitkomt, dan kan ik Red/Blue Album ook eens goed beluisteren. Voor de Baroness-fan zal het waarschijnlijk heel lang duren.

u-huh!
En wacht maar tot jij Red Album óók eens goed beluisterd hebt, dán kun je pas écht niet meer wachten!

March to the Sea is nu ook te beluisteren.

March to the Sea staat op pitchfork. Euh, mja, trekt op geen kloten.
Hopelijk spelen ze op de festivals niet alleen nieuw materiaal (of hopelijk klinkt het nieuw materiaal niet allemaal zo, maar ik ben pessimistisch ingesteld wat dat betreft).

Hah, wou ik net posten.
Gaaf nummer, dat gitaar loopje tijdens 't refrein, heerlijk

Beetje kort, en idd zeer poppy, maar niet verkeerd..
Wel typisch dat ze dit 'less-metal, more catchy'-truukje precies tegelijk met Mastodon flikken..

The Hunter was toch weer erg 'metal' in vergelijking met Crack the Skye?

Nummers als Spectrelight en Blasteroid wel maar Curl of the Burl en Dry Bone Valley gaat meer richting (stoner)rock.
Maar het is in ieder geval meer metal dan Crack the Skye dat meer richting seventies rock neigde. De verandering van stijl van Baroness (voor zover we daar over kunnen beoordelen na twee nummers) lijkt in elk geval minder groot dan de ontwikkeling die Mastodon doormaakt. Leg Remission maar eens naast CTS.

The Hunter is mierzoet, hopelijk is deze dat niet!!

March To The Sea is ook weer een prachtig nummer, die gitaarloopjes zijn echt heerlijk! Wat ik tot nu toe heb gehoord van Yellow & Green is naar mijn mening beter dan de laatste Mastodon. Bij Mastodon komen er best wel wat stonerinvloeden te pas maar bij Baroness toch meer bands als Thin Lizzy en (sorry) een rauwere Foo Fighters. Het blijft allemaal in je kop hangen en het zit ook nog eens zeer goed in elkaar!

Opzich leuke nummertjes, maar nog bij lange na niet zo goed als de laatste Mastodon. Dat was tenminste weer een stevige rock/metal plaat en niet zo'n opgerekt geheel als Crack the Skye. Ik mag toch hopen dat Baroness z'n eigen smoel behoudt en niet in alles Mastodon achterna gaat hobbelen.

Wat een geweldige groove zit er in 'Take My Bones Away'. Maakt van dit album een 'wil ik hebben' plaat.

Leg anders ook meteen ff Baroness' First EP naast deze 2 singles.

Bij Mastodon is het verschil per plaat ook niet zó gigantisch hoor; het verschil tussen Remission en Leviathan, of Leviathan en Blood Mountain valt steed wel mee, maar het punt dat ik idd probeerde te maken hierboven; hopelijk gaan ze idd niet teveel Mastodon achterna als met The Hunter (=simpeler songstructuren, meer gericht op losse songs en catchy-ness), maar blijven ze hun eigen ontwikkeling doorzetten..

Ik vond idd the Hunter ook wat tegenvallen na CTS, en bij Baroness vond ik Red ook een graadje genialer dan Blue, dus ik hoop dan ook op een zo ingenieus en complex mogelijk in elkaar gevlochten kunststukje, ipv een losse verzameling poppy liedjes die gewoon lekker in het gehoor liggen.. Maar we zullen zien!

Vandaag op de rocktribune sampler take My bones Away geluisterd en ik ben allerminst onder de indruk. beetje The Cult met spierballen. normaal een blinde aanschaf deze nieuwe, maar nu begin ik serieus te twijfelen. het artwork ziet er wel weer puik uit, zoals gewoonlijk.

Ik zie wat gemengde reacties maar "Take my bones away" klinkt echt lekker!
Prachtig plaatje voor in de auto op vakantie, zeker als de rest net zo is.
Metal is meer dan ok, maar stiekem houd ik wel van metal-bands die dan net "even wat anders doen": Opeth, Mastodon en blijkbaar nu ook Baroness.

De genreaanduiding Metal lijkt hier niet meer op te gaan. In een teaser was er al een stukje van Green Theme te horen en dat was echt Thin Lizzy met die geweldige gitaren. March To The Sea heeft wel een beetje weg van Muse en Take My Bones Away van Foo Fighters. Het zijn nummers die ik nu al heel vaak draai, ik heb echt zin in dit album. Er zit in ieder geval nog genoeg power in. Baroness gaat hier veel fans mee verliezen maar ook mee bijwinnen.

Eula

En daar kun je weer een nieuw nummer van Yellow beluisteren. Dit nummer gaat nog verder het rustigere terrein op dan de 2 eerder vrijgegeven nummers. Een prachtig nummer met veel sfeer en vooral prachtige zang. Na 3 nummers denk ik dat het bijna niet meer fout kan gaan met Yellow & Green. Nu nog The Red & Blue Album draaien. Ik vind het sludgy spul van First, Second en A Grey Sigh In A Flower Husk heerlijk maar ook de rustigere rocknummers van Yellow & Green tot nu toe.

De genre aanduiding metal schrikt mij bij voorbaat al af

Maar March to the Sea klinkt wel prima zeg. Zal van het weekend de andere singles eens checken.

Die genreaanduiding klopt echt compleet niet. March To The Sea ligt veel dichter bij Muse dan bij de snoeiharde metal. Baroness gaat hier echt richting alternatieve rock en classic rock en daar is niks mis mee. Op de tweede schijf zijn er schijnbaar ook nog folkuitstapjes te horen. Hij is inmiddels gelekt maar er mist een nummer en de geluidskwaliteit is slecht. Nog even wachten dus...

Dit wordt het album van Baroness waar veel rockliefhebbers gaan aanhaken en veel metalliefhebbers gaan vertrekken.

Wie weet ben ik wel een 'aanhaker'

Snoeiharde metal wordt hem sowieso niet bij mij. Al moet ik toegeven een band als Dreamtheater wel te waarderen (live heel vet, die drummer ). Geen idee waar dat staat in het metal/rock spectrum?

Dat is meer richting de progressieve metal. Dat betekent zeer technisch en zeer veel veranderingen. Dat had Baroness eerst ook maar dan op een snoeiharde manier en flink wat geschreeuw. Het geschreeuw is compleet achterwege gelaten en dat was altijd voor veel mensen een struikelblok. Baroness bewandelt een beetje dezelfde weg als Mastodon. En kijk eens waar die nu staan, main stage van Rock Werchter vorige week!

Nou ja, ik gooi de plaat er morgen wel door en dan gaan we het meemaken