Baroness - Yellow & Green (2012)

Foolsong is echt een wonderschoon nummertje zeg.

Ik ben zeer benieuwd, ik wacht nog even op betere kwaliteit. Terwijl we nog moeten wachten worden de oude platen van de band er doorheen gejast, ik moet alleen Red Album nog beluisteren. Wat een geweldige band, een van mijn ontdekkingen van dit jaar!

Nou, nou. Dit klinkt niet slecht hoor. Ik heb net (op aanraden van een groot Mastodon-fan) de eerste singles beluisterd en mijn verwachtingen waren niet al te hoog. Baroness heeft toch minder met Mastodon van doen dan ik had gedacht/gevreesd en is een stuk rustiger en toegankelijker dan Mastodon. Wel een beetje jammer van de brullerige zang, maar daar wen ik wel aan.

Hij is te streamen; First Listen: Baroness, 'Yellow And Green' : NPR

Valt mij erg tegen!! Zoetsappig....

Zoetsappig is misschien wat overdreven, maar in vergelijk met de voorgaande platen wel een dik pak rustiger. Tot nog toe pakt het wmb niet verkeerd uit.

Kijk, een stream! Deze ga ik dadelijk beluisteren!

Yellow & Green is een prachtig dubbelalbum geworden. Het is een behoorlijke koerswijziging ten opzichte van Blue Record die al iets melodieuzer was en meer cleane zang bevatte. Dit album is compleet melodieus en bevat alleen cleane zang. Yellow & Green is een echte rockplaat geworden die uit de hele geschiedenis van de Rock iets pakt.

Zo zijn er overduidelijk Queen-invloeden te horen in Green Theme en zijn de dubbele gitaarlijnen echt Thin Lizzy. Een nummer als Twinkler deed me zelfs denken aan Jethro Tull en de drummer speelt heerlijke shuffles en soms zelfs discogrooves. Er zijn zelfs een klein beetje waveinvloeden te bespeuren, het gitaargeluid is soms heel erg dromerig en psychedelisch. De gitaarpartijen zijn echt prachtig en zijn inderdaad zoeter. De riffs van Baroness kwamen eerst altijd als een flinke rechtse in je smoel op je af, nu laten de riffs je zweven en rusten.

Baroness heeft hier echt liedjes geschreven. Zo zouden sommige nummers zo van de Foo Fighters kunnen zijn en dat is echt een compliment want die schrijven echt heel erg pakkende nummers met melodielijnen die na 1 keer in je kop blijven hangen. Dit heb ik bij Yellow & Green ook. Geweldig!

Ik heb hem nu 2 keer in zijn totaliteit beluisterd en hij begint steeds meer vorm te krijgen.

Twinkler deed mij vooral denken aan Steel That Sleeps The Eye van, idd, Baroness zelf :S
En Cocanium doet me (in het refrein) enorm denken aan een stukje van Slipknot's No Life! Grappig zeg..

Verder nog niet zo onder de indruk overigens.. Keek hier erg naar uit, maar na 2x beide CD's geluisterd mis ik toch wel een scheut spierballen-riffs. De grooves zijn er wel, maar échte verrassingen blijven uit.. Niet slechts ofzo, maar als ik Red en Blue hoor, dan denk ik dat er echt nog wel wat meer soortgelijk spul in de mannen had moeten zitten.. mogen ze lekker na 3 à 4 albums met ballen wel iets als dit gaan doen, maar nu nog niet.

vergelijking met foo fighters gaat niet echt op vind ik.... qua catchiness helemaal niet, baroness heeft inderdaad echte liedjes proberen schrijven die niet voortdurend van de structuur veranderen maar is zichzelf onderweg wat verloren (tijdens eerste beluistering van de overheersende gedachte bij mij: who stole my band?)

Meestal niet zo slecht maar toch geen overrompeling zoals blue & red... vooral de zang bevalt me eigenlijk minder...

yellow is nog de beste plaat die kan ik zo een 4 geven, terwijl green heel erg lichtjes uitvalt (niet omdat er rustige nummers opstaan, integendeel metal kan best "rustig" zijn) maar omdat de meeste nummers gewoon wat aanmodderen en nergens gaan feitelijk dus voor green maar een 3...

Mee eens; Yellow is stukken beter. Green lijkt nergens heen te gaan, en is meestal niet veel meer dan achtergrond muziek.

Een anders soort (dubbel)album. Dat is eigenlijk het enige wat ik er van zeg. Het is niet slecht, het is nergens echt slecht. Maar er zijn ook niet veel uitschieters. Ik vind bijvoorbeeld Eula wel echt een lied wat er uitspringt.
Voor de rest een degelijk album, die ik van tijd tot tijd zal opzetten. Maar niet meer dan dat.

3.5*

Wat meer selecteren en één enkel album (met vooral songs van 'yellow') was veel beter geweest. Een hoop songs (vooral van 'green') hadden ze mogen weglaten!

Zaterdag live te aanschouwen in Nijmegen, bij (gratis) festival De Affaire..

..hoewel ik na het horen van deze nieuwe plaat wel héél erg begin te twijfelen of ik niet gewoon naar (het geweldige!) Kiss The Anus Of A Black Cat ga kijken, dat tegelijk speelt.

Precies dat ja.

Baroness is een band die ik pas sinds dit jaar echt ken. Ik wist wel wat voor soort band het was en ik had wel eens een nummer gehoord maar nooit een compleet album. Toen hoorde ik Take My Bones Away paar maanden geleden en toen ben ik in het oeuvre van Baroness gedoken. Lekker zwaar en pakkend en op Blue Record kwam daar al een flinke pot melodie bij. De pot is inmiddels compleet open gegaan op Yellow & Green.

Dit dubbelalbum is namelijk een behoorlijke verandering ten opzichte van Blue Record. Ten eerste zijn de schreeuwen weg en wordt er alleen normaal gezongen. Ook zijn de moerasriffs compleet verdwenen en is de plaats ingenomen door zeer melodieuze en harmonieuze gitaarpartijen. Even wennen maar als het je grijpt laat het je niet meer los en is het album niet uit je cd-speler te slaan. Dit is inmiddels bij mij gebeurd.

Yellow & Green zijn 2 albums maar ze kunnen ook gemakkelijk als geheel beluisterd worden. Hier hebben de mannen van Baroness echt geweldig op gelet. Beide schijfjes hebben toch wel verschillende kenmerken maar als geheel bevat het genoeg muzikale rustpunten en uitbarstingen om de luisteraar 75 minuten geboeid te houden. En wie flikt dat nog in 2012?

Yellow is het album dat waarschijnlijk bij de meeste als de beste van de twee albums gevonden gaat worden. Dit album bevat namelijk nog dezelfde voortstuwende power die het vorige album kenmerkte maar dan op een andere en vooral poppy manier. Nummers als Take My Bones Away en March To The Sea zouden het allebei op de radio erg goed doen, ze volgen de traditionele popstructuur en zijn daardoor licht te behappen. Eerst maakte Baroness nummers die alle kanten opgingen en compleet onvoorspelbaar konden zijn. Dit heeft natuurlijk zijn charmes maar hier laat de band weten dat ze het in zich hebben om een extreem pakkende pop/rocksong te schrijven van zo´n 3 minuten.

Na deze nummers gaat Baroness wel meer de diepte in met een absoluut betoverend nummer genaamd Twinkler. Dit is een van mijn favorieten van Yellow & Green. Het is echt heerlijk en rustgevend en op een of andere manier doet het me denken aan Storm Corrosion, het project van Mikael Akerfeldt (Opeth) en Steven Wilson (Porcupine Tree). Het heeft dezelfde mellow vibe. Voor de proggers is het smullen geblazen bij Cocanium met baslijnen die Chris Squire van Yes zo had kunnen inspelen en een geweldige finale. Het absolute hoogtepunt van Yellow zit hem aan het eind.

Eula. Dat is echt een prachtig nummer met een opbouw waar je U tegen zegt. Ook de samenzang van John Baizley en Peter Adams is echt prachtig. Het heeft karakter en emotie, ik word echt geraakt door dit nummer. De zang op deze albums is heel af en toe op het randje maar ik vind het passen bij dit album. Met dit prachtige werkje komt er een eind aan Yellow. En dan heb je nog een schijf genaamd Green!

Als je vond dat Yellow te rustig was zal Green al helemaal niet je ding zijn. Dit is echt een mellow plaat met een stevig nummer. Dit album opent magnifiek met het instrumentale Green Theme. De harmonieuze gitaren en de bombast doen me echt denken aan Queen en de gitaarorkesten van Brian May. Daarna gaat Baroness richting nummers die op Hail To The Thief van Radiohead niet hadden misstaan. Baroness experimenteert, en met succes. Al zal niet iedereen daar dezelfde mening over hebben.

The Line Between is het nummer dat ik echt niet uit mijn hoofd krijg en dan vooral de regel between the righteous and the wicked. De drums zijn ook meer straight foward geworden en focust zich vooral op doeltreffende grooves en shuffles, erg lekker. Het eind is perfect. If I Forget Thee, Lowcountry bevat prachtige golvende gitaarklanken die verder van je wegebben en uiteindelijk verdwenen zijn. Yellow maar weer opnieuw in de cd-speler? Jazeker, en daarna weer Green!

Yellow & Green is mijn favoriete album van Baroness geworden. Beide schijfjes bevatten topmateriaal en er is eigenlijk geen misser te vinden en dat is echt knap bij een dubbelalbum. Baroness bewandelt een beetje hetzelfde pad als Mastodon, al gaat Baroness nog wat verder van de rockmap af. Zelf vind ik dit nieuwe album van Baroness vele malen beter dan The Hunter maar dat is natuurlijk smaak. Maar als Baroness zo door gaat zie ik ze in 2013 en 2014 wel op het hoofdpodium van een Pinkpop of Rock Werchter. Het is ze gegund met zo´n prachtig dubbelalbum!

Het oude werk bevalt me een stuk beter... Het ruikt zelfs naar ballades op deze dubbelaars...

Mooi stuk Don, ik vind hem ook beter dan verwacht na die eerste 'lage' cijfers hier. Even wennen, al mis ik soms wel de echte oerbrullen.

Ik ga deze steeds beter vinden!!

Vind juist het rustigere werk op deze dubbelaar het sterkst.. De "rock played loud" nummers van blue album en deze kunnen mij niet bekoren.. Dan doe mij het sludgewerk van de eerste en het rustigere van deze maar.. Take my bones away vind ik bijvoorbeeld vreselijk...

Ik ook. Gisteren live gezien en March to the Sea is nu één van mijn favoriete nummers. Echt geweldig. Heb hier trouwens een stukje over het optreden geschreven.

Waar ik het bij Mastodon toch minder kon waarderen, vind ik deze enigszins gelijke verandering van stijl wel erg lekker. Allemaal pakkende nummers met een heerlijke vibe door het album. Deze kan naar meerdere luisterbeurten nog wel eens erg hoog in de jaarlijst komen.

Ik keek er helemaal niet naar uit, vond de voorgaande albums sterk, maar ze wisten me nooit echt te pakken. Dat doet deze wel onmiddellijk. Ze doorgaan inderdaad een zelfde ontwikkeling als Mastodon door en dat is natuurlijk een groot compliment.

meesterlijke hoes (al hun platen moet ik zeggen)... aan de muziek moet ik nog wat wennen... maar klinkt alvast goed.

Zo te zien volgen ze een strakke lijn: One; Second; Red; Blue; en nu Yellow en Green...

Wat zou een Black-album geven???

Voor nu een 3.5, Green is een wel erg gezapig plaatje.

..en de derde EP heette..?

Ik begrijp dat oude fans hier niet mee tevreden zijn. Maar op zich is dit een uitstekende dubbelplaat met tal van prachtige nummers! In het algemeen ligt het niveau van songschrijven hier erg hoog. Alleen zullen vele moeten wennen aan de nieuwe, rustigere sound

Mooi album! Pas één keer geluisterd dus nog even niet genoeg om al diep in te gaan op afzonderlijke tracks. Was wel heel erg verrast door de stem moet ik zeggen. Waar ik de vorige 2 albums meteen aanschafte door de muziek zou ik dat nu denk ik minder snel gedaan hebben. Bij de vorige had ik echter wel wat moeite met het wennen aan de stem. Als het stemgeluid van dit album op Red en Blue was gebruikt dan waren ze misschien wel in mijn top 20 gekomen.

Berichten over busongeval verplaatst naar Baroness

Moeilijk om Geel & Groen niet te kopen als je Rood en Blauw al hebt.
Wat marketing betreft zit het dus wel goed. Nu ook de muziek nog.