Baroness - Yellow & Green (2012)

Baroness is een band die ik pas sinds dit jaar echt ken. Ik wist wel wat voor soort band het was en ik had wel eens een nummer gehoord maar nooit een compleet album. Toen hoorde ik Take My Bones Away paar maanden geleden en toen ben ik in het oeuvre van Baroness gedoken. Lekker zwaar en pakkend en op Blue Record kwam daar al een flinke pot melodie bij. De pot is inmiddels compleet open gegaan op Yellow & Green.

Dit dubbelalbum is namelijk een behoorlijke verandering ten opzichte van Blue Record. Ten eerste zijn de schreeuwen weg en wordt er alleen normaal gezongen. Ook zijn de moerasriffs compleet verdwenen en is de plaats ingenomen door zeer melodieuze en harmonieuze gitaarpartijen. Even wennen maar als het je grijpt laat het je niet meer los en is het album niet uit je cd-speler te slaan. Dit is inmiddels bij mij gebeurd.

Yellow & Green zijn 2 albums maar ze kunnen ook gemakkelijk als geheel beluisterd worden. Hier hebben de mannen van Baroness echt geweldig op gelet. Beide schijfjes hebben toch wel verschillende kenmerken maar als geheel bevat het genoeg muzikale rustpunten en uitbarstingen om de luisteraar 75 minuten geboeid te houden. En wie flikt dat nog in 2012?

Yellow is het album dat waarschijnlijk bij de meeste als de beste van de twee albums gevonden gaat worden. Dit album bevat namelijk nog dezelfde voortstuwende power die het vorige album kenmerkte maar dan op een andere en vooral poppy manier. Nummers als Take My Bones Away en March To The Sea zouden het allebei op de radio erg goed doen, ze volgen de traditionele popstructuur en zijn daardoor licht te behappen. Eerst maakte Baroness nummers die alle kanten opgingen en compleet onvoorspelbaar konden zijn. Dit heeft natuurlijk zijn charmes maar hier laat de band weten dat ze het in zich hebben om een extreem pakkende pop/rocksong te schrijven van zo´n 3 minuten.

Na deze nummers gaat Baroness wel meer de diepte in met een absoluut betoverend nummer genaamd Twinkler. Dit is een van mijn favorieten van Yellow & Green. Het is echt heerlijk en rustgevend en op een of andere manier doet het me denken aan Storm Corrosion, het project van Mikael Akerfeldt (Opeth) en Steven Wilson (Porcupine Tree). Het heeft dezelfde mellow vibe. Voor de proggers is het smullen geblazen bij Cocanium met baslijnen die Chris Squire van Yes zo had kunnen inspelen en een geweldige finale. Het absolute hoogtepunt van Yellow zit hem aan het eind.

Eula. Dat is echt een prachtig nummer met een opbouw waar je U tegen zegt. Ook de samenzang van John Baizley en Peter Adams is echt prachtig. Het heeft karakter en emotie, ik word echt geraakt door dit nummer. De zang op deze albums is heel af en toe op het randje maar ik vind het passen bij dit album. Met dit prachtige werkje komt er een eind aan Yellow. En dan heb je nog een schijf genaamd Green!

Als je vond dat Yellow te rustig was zal Green al helemaal niet je ding zijn. Dit is echt een mellow plaat met een stevig nummer. Dit album opent magnifiek met het instrumentale Green Theme. De harmonieuze gitaren en de bombast doen me echt denken aan Queen en de gitaarorkesten van Brian May. Daarna gaat Baroness richting nummers die op Hail To The Thief van Radiohead niet hadden misstaan. Baroness experimenteert, en met succes. Al zal niet iedereen daar dezelfde mening over hebben.

The Line Between is het nummer dat ik echt niet uit mijn hoofd krijg en dan vooral de regel between the righteous and the wicked. De drums zijn ook meer straight foward geworden en focust zich vooral op doeltreffende grooves en shuffles, erg lekker. Het eind is perfect. If I Forget Thee, Lowcountry bevat prachtige golvende gitaarklanken die verder van je wegebben en uiteindelijk verdwenen zijn. Yellow maar weer opnieuw in de cd-speler? Jazeker, en daarna weer Green!

Yellow & Green is mijn favoriete album van Baroness geworden. Beide schijfjes bevatten topmateriaal en er is eigenlijk geen misser te vinden en dat is echt knap bij een dubbelalbum. Baroness bewandelt een beetje hetzelfde pad als Mastodon, al gaat Baroness nog wat verder van de rockmap af. Zelf vind ik dit nieuwe album van Baroness vele malen beter dan The Hunter maar dat is natuurlijk smaak. Maar als Baroness zo door gaat zie ik ze in 2013 en 2014 wel op het hoofdpodium van een Pinkpop of Rock Werchter. Het is ze gegund met zo´n prachtig dubbelalbum!

Baroness is een Amerikaanse sludge metalband die in 2003 werd opgericht. Tussen 2003 en 2007 werden drie EP’s uitgebracht waarvan de laatste een samenwerking met Unpersons was. Eerder dit jaar zag het derde volwaardige album van Baroness het levenslicht. Na Red Album en Blue Record is daar nu Yellow & Green. Twee kleuren maar liefst dit keer. En dat komt omdat Yellow & Green een heus dubbelalbum is.

Als muziekliefhebber hoop je natuurlijk op een dubbelalbum met twee uur lang één en al genialiteit. Helaas blijkt maar al te vaak dat het wat te veel van het goede is. Waarom niet een paar nummers minder en dan een uitstekende plaat afleveren in plaats van een hand vol fillers? System of a Down bracht al eens een dubbelalbum (Mezmerize/Hypnotize) in twee delen uit over een periode van een half jaar. Later kon je de hoesjes in elkaar schuiven zodat je het toch nog als dubbelalbum in de kast kan zetten. Een prima oplossing. Baroness beperkt de totale speelduur gewoon tot 75 minuten. Het had dus net zo goed op één schijfje gepast.

‘Yellow’ ligt van de twee schijfjes wat meer in lijn met eerder werk en is over het algemeen wat harder dan ‘Green’. Nummers als Take My Bones Away en March To The Sea zijn daar de beste voorbeelden van. Dit zijn waarschijnlijk de nummers die de Baroness fan meteen zal kunnen waarderen. March To The Sea bevat geweldige dubbele gitaarloopjes die aan Thin Lizzy doen denken. Wat opvalt is dat John Dyer Baizley, de zanger en gitarist die voor dit album overigens ook de basgitaar ter hand nam omdat bassist Summer Welch er de brui aan gaf, daadwerkelijk zingt. Dit klinkt niet echt als een verrassing maar wie eerder werk van de band kent, begrijpt dat dit een koerswijziging inhoudt. De woeste oerbrullen en schreeuwen zijn achterwege gebleven. Jammer want de combinatie van schreeuwen en harmonieuze samenzang was één van de sterke punten van eerder werk.

Twinkler is het rustpunt van Yellow, een fraai sfeervol stuk en één van de hoogtepunten van dit album. Na Twinkler gaat het gas er weer vol op. Wat volgt is allemaal ijzersterk. Het gelaagde en mooi opgebouwde Cocainium, het stuwende Sea Lungs (dat mij soms aan een zwaardere versie van Muse doet denken) en het epische Eula.

‘Green’ is zoals gezegd wat rustiger, meer rock en minder metal. Verder bevat het meer instrumentals; Green Theme, Stretchmarker en If I Forget Thee, Lowcountry. Bij Green lijkt het meer om de sfeer en het geheel te gaan. Waar de nummers van Yellow nog prima op zichzelf kunnen staan, kunnen sommige nummers van Green dat niet. If I Forget Thee, Lowcountry is daar een goed voorbeeld van. Het klinkt ook meer als een outro van The Line Between en dan werkt het wonderwel. Foolsong en Mtns. (The Crown & Anchor) zijn wat zwakkere nummers maar toch is ook Green als geheel zeker geslaagd te noemen.

Het artwork, waar Baizley verantwoordelijk voor is, is ook nog het benoemen waard. Baizley is een bekende naam wat dat betreft want hij verzorgt naast het artwork van zijn eigen band ook het artwork van tal van andere artiesten zoals Gillian Welch, Kvelertak en Pig Destroyer. Ikzelf ben Baroness ooit op het spoor gekomen door een t-shirt van Baroness dat gedragen werd door iemand tijdens een Mastodon concert. Ik wilde wel eens weten welke band zulke mooie t-shirts heeft. Baroness wordt wel vaker vergeleken met grote broer Mastodon en dat zal met deze vergelijkbare ontwikkeling (van metal naar rock) die Mastodon nu doormaakt alleen maar vaker gebeuren. En dat is helemaal niet erg.

Aa nu begint het Yellow and Green kwartje te vallen..
Ik heb hem op plaat gehaald en hij siert mooi mij kamer.
Yellow, Green, Red, en Blue vind ik allemaal geweldig.. Purple heb ik weer ingeruild dat was mijn enigste teleurstelling.

4 sterren voor deze mooie plaat