Patti Smith - Banga (2012)

"A Girl Called Johnny" mooie tribute van The Waterboys...

constantie's dream is echt het prijsnummer, direct tijdloos, maar ook de opener is echt grote klasse. De cover van Neil Young is gedurfd en erg geslaagd. Zeer goeie plaat.

Waanzinnig mooi album van 1 van de grootste vrouwen in de muzikale geschiedenis. Ontroerend mooi. Elke keer weer een ander nummer wat een snaar weet te raken. Met name Constantines Dream is gruwelijk mooi. Verder vind ik Tarkovsky een ware parel.

Live absoluut 1 van de hoogtepunten ooit. Zag haar afgelopen anderhalf jaar 2 x live en 2 x genoten van top tot teen.

En daar lijkt mij niets van overdreven. Paradiso geweest?

hele goeie plaat van een all - time grande dame , maakt geen slechte platen en haar live optredens zijn altijd begeesterend en vol emotie en actie ! d'er zijn weinig madammen in de rock met zo'n klasse !!!

Terwijl oma Deborah Harry waarschijnlijk saggerijnig op de bank samen met haar chiwawa een zak chips naar binnen werkt, lukt het die andere grootmoeder van de New Yorkse New Wave scene wel om zich met een goed album weer in de markt te zetten.
Banga is voor mij het beste Patti Smith album geworden.
Ze klinkt hier jeugdiger dan op ouder werk, en natuurlijk schopt ze een stuk minder tegen de heilige huisjes aan, het resultaat is zeer geslaagd te noemen.
Soms neigt ze naar de muzikale samenwerking met REM, dan schuurt ze weer als een slangenmens als Siouxsie Sioux langs je benen omhoog.
Cowboy Junkies is tevens een naam die regelmatig in mij op komt.
Haar stem is mooier dan ooit, de ouderdom van deze 65 jarige dame heeft muzikaal gezien weinig littekens achter gelaten.
Amerigo begint verhalend; en nestelt zich heerlijk in je gehoor. Patti is hier de rust zelve.
This Is The Girl heeft het Twin Peaks achtige gitaartje waarmee Julee Cruise bekend is geworden.
De rol van vrouwelijke crooner in een afgedragen smoking past haar als gegoten.
Titelnummer Banga is mysterieus, en op een prettige manier dreigend, een soort van expressieve regendans, waarbij de schaduw van sjamaan Jim Morrison als spirituele geest over haar waakt.
Nine heeft die sfeer ook, al zijn hier ook raakvlakken met de langere Velvet Underground nummers te vinden.
Mozaic ligt in de stijl van het werk van David Eugene Edwards; de zanger van Sixteen Horsepower en Wovenhand.
Constantine's Dream verveeld ondanks zijn lengte geen moment, Patti zorgt er wel voor dat het van begin tot einde blijft boeien; sterker nog, het had voor mij zelfs nog langer mogen duren.
After The Goldrush is prachtig uitgevoerd; het origineel van Neil Young heeft mij nooit zo geraakt, maar deze versie doet dat wel; alsof we met een eigen compositie te maken hebben.
Ondanks dat verschillende geliefdes haar in het leven zijn ontvallen ademt het geheel een prettig soort van positivisme uit; heerlijk om binnen lekker warm naar te luisteren.
Het is gemakkelijk om over deze albumtitel grapjes te maken, maar Banga is er wel eentje die voor mij bovenaan de jaarlijstjes mag eindigen.

En dus 5*****
Overigens eindigt ze bij mij vooralsnog op 2 inzake 2012, achter de oude knar Leonard Cohen.
Prima stuk, deel het enthousiasme.

Alleen wint Neil Young uiteraard de competitie, als die er zou zijn, met Patti inzake zijn eigen After the Goldrush. Maar dat lijkt mij geen schande voor Smith, die eerder al eens aan Helpless was begonnen.

Ik kan mij ook likkebaardend veel voorstellen van een album Patti sings and plays Neil waarbij Patti ook zijn stevigere werk niet schuwt, met Lenny Kaye uiteraard op gitaar.

Haar versie van After the Goldrush is ook heel behoorlijk, het kinderkoortje aan het einde brengt prachtige dramatiek.

Ik heb ook totaal geen moeite met het kinderkoortje.
De laatste van Cohen ken ik nog niet, dus daar kan ik niet over oordelen, zeker een artiest die over het algemeen het goed bij mij doet.
Patti hoeft het van mij niet aan het werk van Neil Young te wagen; al hoe wel Keep On Rockin' In The Free World.
Nee, even serieus; het cover album Twelve heb ik mij niet aan gewaagd; maar de al oudere versie van When Doves Cry van Prince vond ik geslaagd.
Hoor liever eigen werk.
Toch maar weer eens binnenkort een aantal oudere albums luisteren van mevrouw Smith; misschien ga ik deze dan ook hoger waarderen.

Bij mij komt Patti ook top 3 (waar ben ik nog niet uit).
After the gold rush , toch wel een van de mooiste liedjes van Neil is origineel wel nog mooier.

Aan de andere kant kan Patti coveren als de beste , in het verleden Van Morrison, Lou Reed ( er zwerft een intense Pale Bleu Eyes rond) The Byrds, etc en dan dat zwaar onderschatte Twelve.

Ik begin ook steeds enthousiaster te worden over deze nieuwe van Patti. Ik moet zeggen, sinds Easter ken ik chronologisch gezien niets meer van haar, maar dit bevalt zeker. Echt nieuwigheden hoor ik niet echt (neen, zelfs niet vanaf Easter), maar het is een prima combinatie van wat rustiger of gangbaarder materiaal. Het openingstrio vond ik aanvankelijk gewoon vrij modale, iets te gladde (voor Patti dan) rock, maar die gitaar die tegen het einde toe binnenvalt in 'April Fool', ja, dat is tof. De tweede helft bevalt me echter alsnog wel wat beter, dat psychedelischere werk. Niet echt uitschieters, maar over de gehele linie gewoon vrij sterk.

Dan kun je je waarschijnlijk voorstellen dat alles tussen Easter en Banga van minimaal vergelijkbare kwaliteit is, dus daar ligt nog een hele wereld te ontdekken!

Overigens heb ik een eigen Banga versie nog opgeleukt met de REM nummers E-bow the letter (track 2) en Blue (afsluiter), waarop Patti zoals bekend de vocalen op verzorgd en Helen Burns (track 7 geworden), haar bijdrage aan de gelijknamige cd van Flea

Dat is geruststellend om te horen, dat de rest ook de moeite waard is. Eens zien of ik daar gemakkelijk en goedkoop aan kan komen. Ik ben in elk geval erg benieuwd naar Radio Ethiopia. Dat boxje met original albums is me in ieder geval relatief gezien te duur, omdat ik twee van de vijf albums al heb.

E-bow the letter vond ik ook perfect voor April Fool passen, musician

Ik vind dit een prima cd, maar toch ben ik niet zo euforisch als de meeste hierboven. Banga mist voor mij toch de pure hartstochtelijke woede van veel voorgaande platen.
Ik vind Patti Smith zo enorm goed dat ik Banga één van haar mindere platen vind, terwijl ik toch met gemak een ***1/2 scoor.
Maar platen als Radio Ethiopia, Gone Again, Easter, Wave of Trampin, daar kan Banga niet aan tippen.

Kan ik me deels in vinden: het is een wat rustigere plaat, de woede mist grotendeels, maar de intensiteit is meer onderhuids geworden.

Ach ja daarom ook maar ****1/2

"Kan niet tippen aan" gaat echt veel te ver, zeker in het geval van Patti Smith, die haar hele leven lang nog geen muzikale steken heeft laten vallen.

Al moet ik dan erg veel moeite doen om door The Coral Sea heen te komen. Maar dat is dan ook een avondje gedichten met op de achtergrond wat muziek. Dat telt eigenlijk niet.

Hoe dan ook, Banga is een ijzersterk album met veel ingetogen donder en bliksem, de lucht zindert er van. Past naadloos in haar muzikale idioom, die ze weer had opgepikt met Dream of life.

Heel herkenbaar; dat gevoel heb ik ook elke keer. Waanzinnig nummer dat helemaal klopt.

...is she still pissing in the river zong Tori Amos op Space Dog, refererend aan Patti Smith, hoe zou het toch met haar gaan?

Nou n.a.v. dit album retegoed dus! Opener Amerigo zet de toon en doet mijn oortjes flapperen, wat gaat er na zo'n opening nog meer komen. Patti sneert, declameert, streelt en zou zo maar eens een van haar beste albums neer kunnen zetten. Ik ken ze niet allemaal, maar het zou me niet verbazen. Muzikaal steekt het ook stevig in elkaar, de afwisseling tussen melodie en poezie is geweldig om naar te luisteren en Patti weet je ook naar haar teksten toe te trekken. Ik begrijp het niet allemaal, maar het klinkt geweldig. Afsluiter de cover van Neil Youngs After the Gold Rush past haar goed en om daarin een kinderkoor op het eind te gebruiken, pakt heel goed uit, het klinkt als een Neil Young op jongere leeftijd. Geweldig album en eentje die ik zeker op vinyl wil gaan halen.

Toch ben in Banga aan het herwaarderen.
In eerste instantie vond ik het een goede cd, maar niet heel bijzonder, ik gaf een ***1/2 krap.
Ik kan mezelf een liefhebber noemen, koop al haar platen sinds Wave blindelings en ben nooit teleurgesteld, ook niet in Banga, maar echt steengoed vond ik de cd niet, beetje tam.
Na een paar maanden maar weer eens uit de kast gehaald voordat ik naar het concert in Paradiso vertrok.
En wat ik nu hoor, hoorde ik toen blijkbaar niet. Ingetogen, beheerst, vol met inhoud en voor haar doen zeer melodieus, bijna een warme soul gloed zo nu en dan. Blijkbaar is het moment dat je iets hoort ook relevant van hoe je het hoort.

Opmerkelijk: Ik zit laatst in de bioscoop en kijk naar de Wallander film De gekwelde man. Bij de aftiteling hoor ik eens, mooie klanken en ik denk dat ken ik ! Was het Seneca van deze plaat. Prachtig nummer.

Van de 9 albums die ik nu van Patti Smith ken, vind ik Banga toch wel de beste.

Nou ik bijna, ik vind in ieder geval dat paarden album (top 10) mooier.

Uitstekend album van Patty Smith. Seneca is zeker een erg mooi nummer. Zekers.... Ik ken haar wel van vroeger. Iets met blote voeten ofzo, maar dat ze nu nog zulke prachtige muziek maakte, dát wist ik niet... want ik heb haar verder niet meer gevolgd.

Op de boodschappenlijst ermee!
Als ik een hoed zou dragen, zou ik deze nu afnemen voor haar!

Dit zijn nou typisch van die geschenken die dan ineens de kamer binnenkomen zo van ken je deze al. Staan een paar nummers op waarschijnlijk hebben ze die zelf gemaakt ook nog. Blijven maar komen. Hebben echt veel shit gedaan al. Dat maakt de wereld ook zo majestueus weelderig in al haar overweldigende facetten.

Dit is geen normaal album in ieder geval.

Je kunt altijd een correctieverzoek indienen natuurlijk

Monumentale neerdaling is het geweest.

Fuji-san lijkt me ideaal materiaal voor op een uitvaart. Zelf totaal niet mee bezig maar moest ik dat wel zijn zou ik deze wel vast willen laten leggen. Spirits uplifting. Eens wat anders dan Time to Say Goodbye.