Patti Smith - Banga (2012)

Pracht van een plaat en het album zou ik zelfs omschrijven als een van de beste in haar repertoire.

Terwijl oma Deborah Harry waarschijnlijk saggerijnig op de bank samen met haar chiwawa een zak chips naar binnen werkt, lukt het die andere grootmoeder van de New Yorkse New Wave scene wel om zich met een goed album weer in de markt te zetten.
Banga is voor mij het beste Patti Smith album geworden.
Ze klinkt hier jeugdiger dan op ouder werk, en natuurlijk schopt ze een stuk minder tegen de heilige huisjes aan, het resultaat is zeer geslaagd te noemen.
Soms neigt ze naar de muzikale samenwerking met REM, dan schuurt ze weer als een slangenmens als Siouxsie Sioux langs je benen omhoog.
Cowboy Junkies is tevens een naam die regelmatig in mij op komt.
Haar stem is mooier dan ooit, de ouderdom van deze 65 jarige dame heeft muzikaal gezien weinig littekens achter gelaten.
Amerigo begint verhalend; en nestelt zich heerlijk in je gehoor. Patti is hier de rust zelve.
This Is The Girl heeft het Twin Peaks achtige gitaartje waarmee Julee Cruise bekend is geworden.
De rol van vrouwelijke crooner in een afgedragen smoking past haar als gegoten.
Titelnummer Banga is mysterieus, en op een prettige manier dreigend, een soort van expressieve regendans, waarbij de schaduw van sjamaan Jim Morrison als spirituele geest over haar waakt.
Nine heeft die sfeer ook, al zijn hier ook raakvlakken met de langere Velvet Underground nummers te vinden.
Mozaic ligt in de stijl van het werk van David Eugene Edwards; de zanger van Sixteen Horsepower en Wovenhand.
Constantine's Dream verveeld ondanks zijn lengte geen moment, Patti zorgt er wel voor dat het van begin tot einde blijft boeien; sterker nog, het had voor mij zelfs nog langer mogen duren.
After The Goldrush is prachtig uitgevoerd; het origineel van Neil Young heeft mij nooit zo geraakt, maar deze versie doet dat wel; alsof we met een eigen compositie te maken hebben.
Ondanks dat verschillende geliefdes haar in het leven zijn ontvallen ademt het geheel een prettig soort van positivisme uit; heerlijk om binnen lekker warm naar te luisteren.
Het is gemakkelijk om over deze albumtitel grapjes te maken, maar Banga is er wel eentje die voor mij bovenaan de jaarlijstjes mag eindigen.