The Gaslight Anthem - Handwritten (2012)

Precies mijn gedachte.
Ik vind Elsie één van de beste platen van de laatste, pak hem beet, 10 jaar en hoopte daarom dat die sound mee zou worden genomen naar Gaslight Anthem.
Dit lijkt zo op het eerste gehoor niet het geval.
Dit is gewoon weer een plaat in het verlengde van '59 Sound. En laten we daar niet te lang over zeuren, want ook dat is niet mis!
Gewoon weer een heerlijke rock plaat, met catchy riffs, fijne melodiën en meezing refreinen!

Dat gaat zeker gebeuren. The '59' Sound is een van mijn favoriete rockalbums en ik heb ze ook eens live gezien, dus wat dat betreft hebben ze al een speciaal plaatsje.

Zeker niet de enige. Vind het goed omschreven: maklkelijke tiener rock. Ga nog een stapje verder: goedkope tienerrock. Beetje meeneuzel-muziek, maar zelfs daarvoor niet bijzonder genoeg.

Als groot liefhebber van de eerste 2 albums van The Gaslight Anthem (The ’59 Sound prijkt hoog in mijn top 10) zijn de verwachtingen logischerwijs hooggespannen. Met name doordat gezegd werd dat ze zouden teruggrijpen naar het oude geluid, aangezien het derde album tegenviel. In mijn recensie van American Slang noemde ik dat namelijk een album zonder pit.

Een pitloos is Handwritten zeker niet geworden, maar dat is dan ook het enige echt positieve punt aan dit album. Het is in feite een grote teleurstelling, omdat zij met dit album aangeven dat zij niet gegroeid zijn als band en Fallon zo nu en dan duidelijk faalt als songwriter.

Wellicht hadden ze beter wat meer de tijd kunnen nemen, maar Handwritten lijkt op een eentonige b-kant van The ’59 Sound. Het meest mis ik de geweldige opbouw, versnellingen en spanning die kenmerkend was voor een aantal nummers van het eerste album (Wooderson, 1930, We Came to Dance) en bijna het gehele 59 Sound album. Nu zijn het allemaal simpele nummers die vooral leunen op het refrein. Ook het rustige nummer (National Anthem) kan niet in de schaduw staan van nummers als Blue Jeans & White T-Shirts en vooral Here's Looking at You Kid.

Nu is het de vraag hoe het gaat aflopen met deze band. Hopelijk beseffen ze zich dat ze helaas te weinig risico met dit album hebben genomen en de aankomende jaren de tijd nemen om met een nieuw en vooral fris klinkend album te komen. Ondanks deze teleurstelling, zal ik wederom uitkijken naar dat album (en naar het optreden in oktober).

Dit is een album, waar je geduld mee moet hebben. Fallon gaf een half jaar geleden aan dat hij terug wilde naar de '59 sound, maar ik vind de rauwheid van de eerste 2 gaslight albums erg ver te zoeken. De punk-poetische teksten en de rauwe stem van Fallon zijn in dit album duidelijk in een popjasje geduwd, wellicht een bewuste keuze voor een groter publiek?

Dit album vergelijken met voorgaande albums is zinloos, want ik vind, met bijvoorbeeld nummers als Biloxi Parish, Handwritten, Mae en National Anthem, dat Gaslight Anthem niet bang hoeft te zijn voor inspiratie verlies, stuk voor stuk sterke nummers, met goeie lyrics.

Ook het gebruik van meerdere instrumenten in de nummers, vind ik prima klinken. niet te uitbundig en niet te veel gebruikt, en zo weet Gaslight Anthem weer te boeien. Na de eerste 3 nummers zakt het album een beetje in met mulholland Drive, keepsake en too much blood, 3 nummers die voor mij beduidend de zwakte van het album laten zien.

Maar de Gaslight anthem geeft een knipoog naar zichzelf, en vooral naar het grotere publiek. De band probeert zich te 'vernieuwen' of 'moderniseren', hoe je het ook wil noemen en dat is even wennen, maar absoluut niet verkeerd.

3,5e sterren, de emotionele waarde van 59 sound en sink or swim heeft dit album nog niet, dus moeilijk even goed te beoordelen.

PS. Blue Dahlia, en vooral de Nirvana cover Sliver, geven op het bonus gedeelte van de CD de CD nog eens duidelijk aan hoe sterk de stem van Fallon is, en geven een goede aanvullig op het originele album.

Net voor de eerste keer gehoord en ik vind het een erg sterke rockplaat. Ik ken voor de rest alleen The ´59 Sound van de band maar ik vind deze er niet voor onderdoen. Het is iets toegankelijker en rustiger maar even krachtig en catchy. Vooral de zang is heerlijk en die refreinen zijn ijzersterk. Deze ga ik wel vaker belusiteren, met een beoordeling wacht ik nog even.

Da's nog eens een argumentatie waar geen speld tegen in te brengen valt, zeg!

Met alle respect, maar gebruikers van MuMe lijken me het anders ook niet altijd bij het rechte eind te hebben. Muzikaal snobisme lijkt me een term die hier eigenlijk net iets meer zou mogen vallen, maar soit.

Bovendien kan je van The Gaslight Anthem niet zeggen dat ze overgewaardeerd worden. Eigenlijk hadden ze van bij The '59 Sound af al meer aandacht verdiend, maar op de meeste radiozenders (in België wordt 45 nu wel hier en daar opgepikt) blijven ze toch min of meer doodgezwegen.

Tot slot vind ik nogal wat kritiek op het album hier nogal gratuit. Volgens de ene is hun vernieuwing niet voldoende, volgens de andere grijpen ze niet genoeg terug naar het oude recept? Enfin, dat zal wel het ergerlijke aan muziekdiscussies zijn, vermoed ik. Ik zie hier iemand oa Wooderson en We Came To Dance als hun beste nummers oplijsten, terwijl die twee bij mij nog niet in mijn top-tien van hen zouden staan. Ik vind het sowieso wel wat onnozel om hen vast te pinnen op enkele nummers, nota bene uit 2007. Hun repertoire is tegenwoordig toch al iets uigebreider.

Ik kan niet zeggen waarom ik het gros van de hier geposte kritiek eigenlijk bijzonder slappe kost vind, ik kan wel zeggen waarom ik dit alvast wél een geweldige plaat vind: Fallon slaagt er als geen ander in om toegankelijke teksten te schrijven, die tegelijkertijd nooit al te cheesy of gemakkelijk worden. Hij bewijst meer te kunnen dat zijn heartland-beïnvloede Amerikaanse verhaaltjes (deed hij eerder al bij oa "Here's Looking At You, Kid), maar schrijft hier rechtstreeks uit het hart. Gemiddeld twee keer per nummer nagels met koppen. Een lijn als "Some men spend their lives, chasing the accolades of pride // but that just never crossed my mind // you were always on my mind" is niet baanbrekend of ongezien, maar soms is het niet nodig om een songtekst te verhullen in 1001 metaforen.

En muzikaal: als je dit omschrijft als "goedkope tienerrock" heb je echt niet naar de hele plaat geluisterd. Van de frêle gitaarlijn in 'Too Much Blood' over de samengebalde power van 'Howl' (daar heb je je terugkeer naar oudere Gaslight, Co Jackso...) tot de machtige uithalen in 'Biloxi Parish': ik vind het een gebalanceerd album, met uitstapjes naar verschillende paden die ze nog niet of weinig betreden hadden (een volledig akoestisch nummer à la 'National Anthem' hebben we niet meer gehad sinds 'Red At Night' op Sink or Swim). En ja, ik vind een plaat als '45' van begin tot einde geweldig, en dan ben ik maar een goedkope tiener. Al dat gedoe dat je al avant-gardistische post-rock moet maken voor je nog als aanvaardbaar wordt beschouwd, en ho maar als je er eens een aanstekelijk refrein in durft te steken, zeg...

Bovendien staat misschien wel het beste nummer van de plaat, Blue Dahlia, er zelfs niet eens op. Ongelofelijk dat een song met zo'n heerlijk refrein slechts een plaatsje op de deluxe-editie gekregen heeft. Het maakt het er niet minder spciaal op.

Maar bovenal is het vooral de mentaliteit van deze band die me blijft aanspreken. Gewone gasten, zonder franjes, met muziek die recht uit het hart komt. An sich niet zó origineel, maar dan citeer ik graag de geweldige Nick Hornby (ik ben puur toevallig zijn 'High Fidelity' op dit eigenste moment aan het lezen) in het CD-boekje:



En beter dan dat had ik het echt niet kunnen omschrijven.

Handwritten is in Nederland zeer goed verkocht in zijn eerste week, hij eindigt op de derde plaats. De refreinen zijn op dit album zeer sterk en ze blijven gelijk in je kop hangen. Het is ook een heel oprecht album, altijd van die mooie verhalende teksten. De zang heeft een klein rauw randje gekregen, erg gaaf!

De nieuwste plaat van mijn favoriete band krijgt niet de nodige lof die ik vind dat ze verdienen en iedereen die het slecht vind heeft last van muzikale snobisme en moet hun bek houden. Ik vergeet wel even dat ik nu degene ben die iedereen die dit slecht vindt als smaakloos en mensen zonder kennis van muziek plaatst, maar dat mag uiteraard want het kan onmogelijk dat deze plaat slecht is!

Oh, toen ik dat zei van dat het klinkt als tiennerrock was de plaat niet eens uit, dus ik weet niet waarom jij loopt te beweren dat ik de hele plaat omschrijf als een tienerrock plaat en dat iedereen die het wel goed vind een goedkope tiener is. De één vindt dit niet vernieuwd, de ander wilt dat ze weerkeren naar hun oorspronkelijk geluid, dat is nu eenmaal zo. De één let nu eenmaal op andere dingen dan een ander. Jij vindt het goed, fijn, maar wees niet zo dramatisch en leef er gewoon mee dat niet iedereen dit zo geweldig vindt.

Ik wou hem nog een kans geven, maar door deze preek ben ik een beetje bang. Ik wil niet worden weggeschreven als een snob omdat ik het slecht zou kunnen vinden.

Een ding dat door mijn 2 jaar heen op deze website heb geleerd is om je niet zo veel van andere mensen aan te trekken. fluppebxl formuleert het op een manier waarop het lijkt dat het het enige goede is, daar hou ik niet van.

En het is een vrij simpele plaat maar wat maakt dat nou uit? Daar zit de kracht hem nou juist. Niks te veel, niks te weinig. Het is zoals Mctijn het zegt: Gewoon leuk in het gehoor liggende pop met een Springsteen-randje. Het zijn platen die ik graag draai tussen het experimentelere spul door.

Vind ik nou precies ook.

Dat heb ik dan ook nergens beweerd. Ik stoor me gewoon aan het feit dat nogal wat kritiek op deze plaat zich verhult in dooddoeners, en niet altijd even onderbouwd is. Mijn opmerking over muzikaal snobisme sloeg trouwens niet op deze plaat. Ik bedoel daarmee dat je er rekening mee moet houden dat de mening op deze site niet altijd garant staat voor wat de publieke opinie over een band of CD denkt. Het publiek hier is een zeer specifiek publiek, dat er vaak andere voorkeuren op nahoudt. En ik stel vast dat ik er vaak totaal anders over denk. Voor mij mag iedereen er zijn mening op nahouden, maar als ik als dan een punt van kritiek zie dat bestaat uit een flard tekst en een set rollende ogen: wat moet je dààr in godsnaam op antwoorden? Dan vind ik dat je evengoed had kunnen zwijgen, maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Ik vind het soms ook lastiger om te zeggen waarom ik iets niet goed vind dan dat ik iets wel goed vind. Soms is het gewoon een gevoel dat je iets mist. Dat heb ik hier wel. Ik vind de refreinen ook helemaal niet zo pakkend, gewoon matig eigenlijk. Dat was juist het deel dat American Slang 'gered' heeft. Dat was een erg catchy album, dit is gewoon The Gaslight Anthem zonder muzikale inspiratie, naar de teksten heb ik nog niet geluisterd (komt op de tweede plaats).

Al hoop ik dat ik er binnen een aantal luisterbeurten anders over denk.

Wat een fantastisch album weer!
Ik snap de kritiek hier ook niet zo goed. Ik vind alle nummers op Howl na goed, en Mae, National Anthem, Biloxi Parish en Handwritten hebben me al meerdere malen kippenvel bezorgd. Enige kritiekpunt is de tekst van sommige nummers. Ik vind de manier waarop Brian Fallon zijn muziek schrijft [dus ook op de vorige albums] fantastisch; zijn subtiele referenties naar andere muzikanten, liedjes en oude film en filmsterren vindt ik subliem. Dat is een van de punten waarom ik groot fan ben van The Gaslight Anthem en Brian Fallon in het speciaal.
Helaas is het niveau van de lyrics in sommige songs op Handwritten wat afgezakt. De tekst van 45 is bijvoorbeeld aardig recht toe en zelfs een beetje simpel. En zo zijn er nog enkele nummers waarop ik soms wel heel erg directe en simpele tekst hoor.

Echter is de tekst van bijvoorbeeld National Anthem dan weer net zo sterk als de tekst van sommige nummers op voorgaande albums. Fallon is het dus niet verleerd, hij past zijn oude, poetetische manier van schrijven alleen iets minder sterk toe. Dat vind ik persoonlijk jammer.
Gelukkig is de emotie van Fallon nog sterk terug te horen in een paar nummers op het album, en daarmee is Handwritten voor mij weer zo'n 'warme' TGA plaat geworden als The '59 Sound en de Senor And The Queen EP.

Muzikaal vindt ik dit album weer van prima niveau. het is muzikaal niet zo goed als The Horrible Crowes maar de meeste nummers zijn best goed opgebouwd. De bridge in Handwritten bijvoorbeeld, met de zang op de achtergrond, vind ik daar een prima voorbeeld van. Ik merk wel dat een aantal nummers een beetje catchy zijn, maar poppy vind ik het bij lange na niet.

Ook de kritiek dat het 'meer van hetzelfde' zou zijn kan ik totaal niet plaatsen. Oke, 45 had zo op the '59 sound kunnen staan, maar daarentegen voelt een nummer als Mae of Here Comes My Man lekker fris aan. In de rest van het album hoor ik een beetje American Slang, een beetje 59 Sound en een beetje Elsie, en die mix bevalt me goed.

Naar mijn mening heeft The Gaslight Anthem met Handwritten weer een geweldige plaat afgeleverd die zeker niet onderdoet voor een van haar vorige albums.

Ik heb hier een versie met 2 bonustracks. Eerste is "Sliver", een Nirvana cover. De tweede is "You got lucky" , een Tom Petty cover. Oh ja, en nog een originele "Blue Dahlia".
Vooral bij Sliver valt het op hoezeer de stem van Fallon lijkt op die van Corbain. Verder voegen ze eigenlijk niet heel veel toe. Het zijn geen verrassende covers. Ik vind Gaslight erg fijne muziek maken, maar ik heb ze nooit kunnen betrappen op originaliteit. De teksten zijn prima, maar het is wel het betere knip en plak werk (hele zinnen uit Counting Crows, Petty en Springsteen). Let wel; het hoeft niet altijd origineel te zijn. Heerlijk. Maar ik had bij dit album wel op iets meer originaliteit gehoopt. En ik denk eerlijk gezegd ook niet dat dat bij een volgend album nog komt.
Sommige recensies spreken van "Gaslight ANthem is klaar voor de stadions". Dat gaan ze niet redden. Gelukkig maar.

Hij is bij mij wel gegroeid. wel een verbetering ten opzichte van 'American Slang'.

Verhoogd naar 3,5*

Wat een tof album weer! Zeker niet zo sterk als 59 Sound, maar dat zal ook niet snel meer gebeuren denk ik. Maar hij valt zeker niet tegen moet ik zeggen.

Wel onbegrijpelijk dat het beste nummer maar een bonustrack is, 'Blue Dahlia' is één van de sterkste tracks van hun oeuvre.

The Gaslight Anthem zit nu bij een major en heeft een topproducer (Brendan O'Brien) gestrikt voor haar nieuwe plaat. Het deed het ergste vrezen voor het heerlijk rauwe geluid van de band, maar Handwritten klinkt als je het mij vraagt een stuk rauwer en overtuigender dan zijn voorganger.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: The Gaslight Anthem - Handwritten - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Handgeschreven. Dat is natuurlijk het meest persoonlijke. In de tijden van Twitter en Facebook gebeurt dit niet vaak. The Gaslight Anthem vangt de weemoed en de charme van het handgeschreven.

In ¨45¨ is de hoofdpersoon met iets compleet anders in zijn hoofd bezig dan zijn vrienden. Hij denkt aan thuis en heeft wel een beetje heimwee. De vrienden merken hier natuurlijk niks van. Hij zit in zijn gedachten en die worden onderbroken. Muzikaal kun je het bijna niet pakkender vinden dan dit nummer in 2012.

Het refrein is duidelijk wel iets waar The Gaslight Anthem aandacht aan heeft besteed. Ik zing ze namelijk na 5 keer al mee en ze blijven enorm in mijn hoofd hangen. Handwritten staat vol met stadionanthems maar ze klinken allemaal heel oprecht en direct. Richting het eind wordt het rustiger en er wordt afgesloten met een hartverscheurende ballad. Het kippevel staat dik op mijn armen.

Handwritten is een plaat die ik blijf draaien ondanks er eigenlijk weinig avontuur in zit. Niks zoeken naar details. Handwritten is to the point. En daar hou ik af en toe wel van en vooral op de manier zoals deze band het doet. 4 sterren.

The Gaslight Anthem is één van mijn favoriete bands en met Handwritten keren ze terug naar het oude rauwere geluid en leveren ze wederom een topalbum af na het mindere American Slang. Recht toe recht aan zonder poespas en daar houd ik van.
Het niveau van The '59 Sound en Sink and Swim wordt inderdaad niet gehaald maar een dikke 4 sterren is dit album zeker waard en een hoge plaats in mijn album top 10 over 2012 is zeker gesteld.

National Anthem

Toch een groeibriljant. De nummers beginnen steeds beter te worden bij meerdere luisterbeurten, Magistraal geluid afgewisseld met enkele breekbare nummers. Ik heb nog nooit een band gehoord die (naar mijn mening) zo duidelijk een kruising is tussen Bruce Springsteen en Big Country maar The Gaslight Anthem voldoet hier volledig aan. Wat een passie, wat een muzikaliteit !!

Op het eerste gehoor vond ik het album niet lekker klinken, maar na een paar luisterbeurten begon ik het zelfs een geweldig album te vinden.
Het is echt een album wat even tijd nodig heeft, maar dan toch echt erg goed klinkt.
Voor mij zijn 45, Biloxi Parish en National anthem echte uitschieters.
Moet zeggen dat Gaslight Anthem toch echt voor mij de band is van de afgelopen jaren!

Ik vrees dat dit voor mij dé plaat van 2012 gaat worden. Wordt echt alleen maar beter.

Voor degenen zonder Deluxe Edition, luister zeker eens naar Blue Dahlia. Wat mij betreft het sterkste nummer van de cd.

Deze plaat is een groeier, hoe vaker je hem luistert hoe fijner hij wordt. Vooral 45 is een enorm lekker nummer! Gaslight Anthem mag er zo nog wel een paar maken.

Zeker een groeier deze plaat en voor mij als er geen gekke dingen gebeuren dé plaat van 2012.

Wel jammer dat die Brian Fallon live zo veel moeite heeft om toon te houden. Ik heb aardig wat live DVD's bekeken over de afgelopen 3 jaar en hoewel de band live staat als een huis is de zang soms echt tenenkrommend vals.

Dat is wel jammer, ROE. Want op de plaat vind ik hem juist een geweldige zanger. Zeker ook met The Horrible Crowes. Dat kan Brian dan nog van Bruce leren!

Degelijke spierballenmuziek en lekker retro, gespeeld door godvrezende rockers. Voor als je even niet weet waar naar te luisteren. Wel veel olala, ohoohoo en eeheehee in de refreinen. Fijn voor in de stadions en op festivals maar voor mij een zwaktebod. De teksten vind ik een beetje pathetisch maar ik ben dan ook bijna bejaard: ze zijn gewoon niet meer aan mij besteed. Bovengemiddeld album maar niet schokkend goed. Gewoon een lekkere band die live ok is met inderdaad een valse noot her en der.