menu

The Gaslight Anthem - Handwritten (2012)

mijn stem
3,65 (196)
196 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Mercury

  1. ''45'' (3:23)
  2. Handwritten (3:35)
  3. Here Comes My Man (3:58)
  4. Mulholland Drive (3:53)
  5. Keepsake (4:02)
  6. Too Much Blood (5:07)
  7. Howl (2:04)
  8. Biloxi Parish (3:46)
  9. Desire (3:15)
  10. Mae (4:07)
  11. National Anthem (3:40)
  12. Blue Dahlia * (4:28)
  13. Sliver * (2:06)
  14. You Got Lucky * (3:47)
  15. Teenage Rebellion * (4:31)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:50 (55:42)
zoeken in:
3,5
Klinkt op zich goed, lekker hard op de koptelefoon.
"45" sterke opener
Zal ook wel een deluxe versie komen, gezien de 14 tracks die ik heb beluisterd.
"Mae" .. klinkt als een Brandon Flowers song
National Anthem acoustic
voorals nog 3,5 *

avatar van Co Jackso
2,5
Als groot liefhebber van de eerste 2 albums van The Gaslight Anthem (The ’59 Sound prijkt hoog in mijn top 10) zijn de verwachtingen logischerwijs hooggespannen. Met name doordat gezegd werd dat ze zouden teruggrijpen naar het oude geluid, aangezien het derde album tegenviel. In mijn recensie van American Slang noemde ik dat namelijk een album zonder pit.

Een pitloos is Handwritten zeker niet geworden, maar dat is dan ook het enige echt positieve punt aan dit album. Het is in feite een grote teleurstelling, omdat zij met dit album aangeven dat zij niet gegroeid zijn als band en Fallon zo nu en dan duidelijk faalt als songwriter.

Wellicht hadden ze beter wat meer de tijd kunnen nemen, maar Handwritten lijkt op een eentonige b-kant van The ’59 Sound. Het meest mis ik de geweldige opbouw, versnellingen en spanning die kenmerkend was voor een aantal nummers van het eerste album (Wooderson, 1930, We Came to Dance) en bijna het gehele 59 Sound album. Nu zijn het allemaal simpele nummers die vooral leunen op het refrein. Ook het rustige nummer (National Anthem) kan niet in de schaduw staan van nummers als Blue Jeans & White T-Shirts en vooral Here's Looking at You Kid.

Nu is het de vraag hoe het gaat aflopen met deze band. Hopelijk beseffen ze zich dat ze helaas te weinig risico met dit album hebben genomen en de aankomende jaren de tijd nemen om met een nieuw en vooral fris klinkend album te komen. Ondanks deze teleurstelling, zal ik wederom uitkijken naar dat album (en naar het optreden in oktober).

4,5
Wat een fantastisch album weer!
Ik snap de kritiek hier ook niet zo goed. Ik vind alle nummers op Howl na goed, en Mae, National Anthem, Biloxi Parish en Handwritten hebben me al meerdere malen kippenvel bezorgd. Enige kritiekpunt is de tekst van sommige nummers. Ik vind de manier waarop Brian Fallon zijn muziek schrijft [dus ook op de vorige albums] fantastisch; zijn subtiele referenties naar andere muzikanten, liedjes en oude film en filmsterren vindt ik subliem. Dat is een van de punten waarom ik groot fan ben van The Gaslight Anthem en Brian Fallon in het speciaal.
Helaas is het niveau van de lyrics in sommige songs op Handwritten wat afgezakt. De tekst van 45 is bijvoorbeeld aardig recht toe en zelfs een beetje simpel. En zo zijn er nog enkele nummers waarop ik soms wel heel erg directe en simpele tekst hoor.

Echter is de tekst van bijvoorbeeld National Anthem dan weer net zo sterk als de tekst van sommige nummers op voorgaande albums. Fallon is het dus niet verleerd, hij past zijn oude, poetetische manier van schrijven alleen iets minder sterk toe. Dat vind ik persoonlijk jammer.
Gelukkig is de emotie van Fallon nog sterk terug te horen in een paar nummers op het album, en daarmee is Handwritten voor mij weer zo'n 'warme' TGA plaat geworden als The '59 Sound en de Senor And The Queen EP.

Muzikaal vindt ik dit album weer van prima niveau. het is muzikaal niet zo goed als The Horrible Crowes maar de meeste nummers zijn best goed opgebouwd. De bridge in Handwritten bijvoorbeeld, met de zang op de achtergrond, vind ik daar een prima voorbeeld van. Ik merk wel dat een aantal nummers een beetje catchy zijn, maar poppy vind ik het bij lange na niet.

Ook de kritiek dat het 'meer van hetzelfde' zou zijn kan ik totaal niet plaatsen. Oke, 45 had zo op the '59 sound kunnen staan, maar daarentegen voelt een nummer als Mae of Here Comes My Man lekker fris aan. In de rest van het album hoor ik een beetje American Slang, een beetje 59 Sound en een beetje Elsie, en die mix bevalt me goed.

Naar mijn mening heeft The Gaslight Anthem met Handwritten weer een geweldige plaat afgeleverd die zeker niet onderdoet voor een van haar vorige albums.

3,5
Weer een lekker album. Ligt in het verlengde van zijn voorganger. Soms richting het einde wel een beetje van hetzelfde, maar de zeer fraaie afsluiter maakt dat als finale helemaal goed. Wat een geweldig nummer is dat!

Gast
geplaatst: vandaag om 10:59 uur

geplaatst: vandaag om 10:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.