The Flower Kings - Banks of Eden (2012)

Can't wait until the 18th of june; the Flower Kings are back!

1.Licht ironisch teasertje

2.Studio report

Zal nog wat luisterbeurtjes nodig hebben, maar we beginnen met vier sterren. De gitaar van Roine raakt me nog steeds.

Is het weer een goede plaat?

Geen dubbelaar maar wel weer en track van een half uur.

Is toch wel weer een rot-tijd geleden.

Wel op zich zouden de reguliere cd en de bonustracks op één schijfje passen, maar toch is het een dubbelaar, met op disc 2 dus slechts 22 minuten muziek. Maar goed, het is eens iets anders dan de schijfjes per se te willen vol proppen.

Ik heb de deluxe editie gekocht en heb nu net disc 1 achter de rug. Klinkt allemaal behoorlijk en ik hoor veel groeipotentieel. De enige andere TFK-platen die ik ken, zijn Back in the World of Adventures en The Sum of No Evil en die bloeien na enkele luisterbeurten ook mooi open. Zal nu ook wel zo zijn.

Niet zo'n grote stijlbreuk, vind ik. In 'Numbers' komt hier en daar het zwaardere gitaarwerk binnensluipen, maar dat is echt tot een minimum beperkt. De teksten gaan weer over peace and love en anti-kapitalisme ("The smiles and suits on TV news they feed us all, she's the greatest of liars", "The stupid bird who dares to speak the naked truth, soon lies flat on the wire"), maar (anders dan misschien mijn 2 voorbeelden) meestal mooi metaforisch gepresenteerd. Ik moet vaak denken aan o.a. de Arabische opstanden ("Hail to those who give their lives, who don't stand back when evil rises, it's not a matter of king or country").

Rising the Imperial (Bodin) is trouwens echt een prachtige afsluiter (hierboven staat foutief 'Killing The Imperial', ik ga een correctie voorstellen).

Zeker een aanrader!

Na 5 jaar wachten is de nieuwe Flower Kings dan eindelijk uit. Ik had al maanden uitgekeken naar dit moment en kon, eenmaal in het bezit van Banks of Eden, niet wachten met het opzetten van dit album.
De Flower Kings beginnen het album op de meest voor hen kenmerkende wijze, nl. met een echte FK-epic, eentje die herinneringen oproept aan vervlogen tijden. "Numbers" klokt meteen al 25 minuten en biedt eigenlijk alles wat je van de Flower Kings mag verwachten. Een ijzersterk nummer met mooie solo's, overgangen, bombastisch en complex. Dit verdient wel een luisterbeurtje of 3 om het nummer helemaal tot je door te laten dringen, maar dan heb je ook wat. Dat schept uiteraard verwachtingen voor de rest van het album.
Het vervolg is wisselend, ik krijg nog geen koude rillingen van de andere nummers, maar misschien moet ik het tijd geven. Numbers maakt veel goed en is beslist al de moeite van de aanschaf waard. Wordt vervolgd....

Deze plaat is echt opengebloeid. Numbers is één van de beste epics die ik ooit gehoord heb. Die 25 minuten vervelen nergens, beetje zoals hun 'Love is the Only Answer' en Seeds of Gold van Neal Morse. For the Love of Gold is erg aanstekelijk. De melodieën zijn prachtig uitgewerkt en er hangt een echte positieve vibe in de instrumentatie. Heb me nog niet echt verdiept in de tekst, maar 'For the Love of Gold', ik kan me al voorstellen waarover het gaat.

'For Those about to Drown' staat op de free disc van het Classic Rock (niét Prog) Magazine van deze maand, waardoor de tentakels van TFK misschien over de grenzen heen nieuwe fans kunnen vergaren in de klassieke rockwereld. En wel verdiend! Vind ik trouwens ook een erg goed lied. "Smile while you carry on, you know that the thrill is gone. You smile until the light goes down, it's the nature of the game! RISING BANNERS ON NAVY SKYLINES!"

'Rising The Imperial' is de perfecte afsluiter, zoals ik eerder reeds verkondigde. Wanneer Hasse Fröberg op het einde vocaal sterk uithaalt, horen we TFK op hun best. Zijn 'We are hope, we are fear, we're the hunter and the deer...' klinkt zo hoopgevend, het ontroert me echt. Wanneer hij dan maximaal uithaalt door nog eens terug te keren naar 'Numbers' ("There's truth in progress, there's truth in fame, there's truth in healing and the truth remains!") - waw, kers op de taart.

Enige minder nummer is misschien Pandemonium wat mij betreft. Dat nummer begrijp ik niet zo goed. Die vervormde (verlaagde) stem van Roine Stolt doet me niet zoveel... Maar dat mag de pret niet deren, hup 4,5*

Toch wel een kleine dubbele stijlbreuk die de Floki's hier hanteren. Een album dat onder de 60 minuten klokt, en ze klinken bij tijd en wijlen donkerder dan ooit. Dat werkt best verfrissend moet ik zeggen.

Ik vind het altijd zo mooi dat Stolt zich bijna nooit kan inhouden, het lijkt net of hij werkelijk alle melodielijntjes meespeelt en zo nu en dan zijn gitaar-volumeknop opendraait, om vervolgens weer een geweldige solo eruit te knallen. Nou kan dat soms lichtelijk neurotisch uitpakken maar Stolt's dynamische en gevarieerde spel is ook hier weer een lust voor het oor. Echt één van de beste snarenplukkers ooit.

Na twee maanden rijpen is deze uitgegroeid tot mijn voorlopige favoriet van 2012. Geweldige plaat weer van Stolt en kornuiten.

Ook nog een dikke pluim voor het artwork trouwens, prachtige special edition.

Op de valreep van dit jaar nog snel deze aangeschaft en het spijt mij zo dat ik hier niet al maanden naar luister.

Stolt en co. weten weer perfect waar ze mij in mijn prog-hart moeten raken.

Ik ben sowieso al gek op alles wat Roine doet of zich mee bemoeit, maar een heus Flower Kings album, na al die jaren, is wel erg fijn.

Numbers is ook gelijk één van de beste songs van de band. Nieuwe drummer Felix Lehrmann is niet zo overdadig aanwezig als Zoltan Csörsz of Jamie Salazar, wat ik echt waanzinnige drummers vindt. Ik vind Lehrmann ook uitstekend de boel dragen. Hij is precies groovy genoeg om in The Flower Kings te mogen spelen.

Vocaal zijn Roine Stolt en Hasse Fröberg ook lekker bezig. Voor prog-begrippen erg goede zangers.

En de solisten Stolt en Bodin schieten er ook een aantal erg gave solo's tegenaan. Maar Bodin kan ook zo heerlijk sfeervol spelen.

Ook de kortere songs op deze plaat zijn erg gaaf. Weinig filler en veel killer!!!

Vind ik ook! Verveelt geen seconde en neemt je mee naar alle uithoeken van wat je maar kan bedenken. Oké, da's een beetje abstract, maar je begrijpt wat ik bedoel. Ook al hebben ze het al vaker gedaan (luid, stil, outbreak, traag stuk, absurd stuk en dan op het einde weer de introriff en de cirkel is rond), deze 'Numbers' houdt alles mooi in balans en is toch uitdagend genoeg. 24 minuten komt lang over (het had misschien 21 minuten mogen duren ofzo), maar het is voorbij voor je het beseft.

Komt-ie in je top 10 van dit jaar, Mr. Ozric? Bij mij op 3!

Ik had niet verwacht dat ik nog eens enthousiast over een Flower Kings-album zou raken maar da's toch gebeurd.

Numbers is voor mij het eerste FK-epic dat over de volle lengte weet te overtuigen, For the love of gold en Rising the imperial zijn ook sterke tracks (de andere twee vind ik wel minder), wat resulteert in een album dat eens niet te lang is en bovendien grotendeels boeit.

Nu maar afwachten hoe het verder gaat. Volgens mij hadden ze het zelf wel weer naar hun zin en zijn de reacties overwegend positief dus hopelijk hoeven we geen vijf jaar te wachten op een volgend album.

De plaat staat nu in mijn jaarlijst, op nummer 4, wel te verstaan.

Ik moest nog plekjes ruilen en alleen Ian Anderson, RPWL en Hidria Spacefolk toppen deze plaat van The Flower Kings...


En inderdaad: van mij mag er in 2013 alweer nieuw Flower Kings-materiaal uitkomen.

Misschien is deze plaat wel niet de best van 2012. Numbers is wel het beste nummer van 2012...
Magnificaal en fabeltastisch mooi!!!

Numbers is zeker het beste nummer van 2012! Maar voor mij is Banks of Eden ook zeker de beste plaat van het jaar, helemaal top!

Briljant album! Bij de eerste draaibeurten toen het album net uit was viel het kwartje nog niet. Inmiddels is het het album uitgegroeid tot mijn favoriet van 2012 en een van mijn favoriete TFK-albums. Pandemonium is nét wat minder, daarom geen 5 sterren

Ik weet dat het eigenlijk niet mag bij dit album, maar de band thread is zo dood (zelfs nog niet eens geboren) dat ik het hier maar neerplemp: volgens onbevestigde berichten kunnen we het nieuwe album in oktober verwachten en zal luisteren naar de naam "Desolation Rose".

En deze is wat mij betreft na Flower Power de beste FK plaat gebleken. Nog steeds regelmatig in mijn speler te vinden (ook de bonusdisc).

Het eerste nummer is gewoon zo ontzettend sterk, en dat samen met nummertje 2. Dan heb je toch al meer dan de helft van de plaat.

Er is een hoop TFF-haters, maar uiteindelijk liegt de eindscore van de plaat er niet op. Een meer dan ruime 7,5 voor deze prachtplaat.

Progarchives is dezelfde mening toegedaan - ook daar is het de op één na (debuut) hoogst scorende TFK-plaat aller tijden Hier staat Flower Power op "één", terwijl het debuut heel wat minder scoort. Toch soms vreemde (on)gelijkenissen tussen deze 2 websites.

Ik ben ook helemaal weg van Banks of Eden. Stond op drie in m'n Top 10 van vorig jaar. En zelfs de 4 songs na Numbers en alles op de tweede plaat klinkt beter dan wat ik eerder al van hen had gehoord. Vóór Banks of Eden had ik een dubbel gevoel bij TFK (moeilijke stem van Roine Stolt, eindeloos gepiel, hier en daar wat ongeïnspireerd, teveel materiaal op 1 en vaak 2 schijfjes en dat elk jaar...). Ben blij dus dat ze een pauze hebben genoemen en vorig jaar een niet al te lange plaat van nog geen uur hebben uitgebracht met daarop het sterkste materiaal dat ze hadden

En Desolation Rose is een mooie titel, ben errug benieuwd!

Leuke symfonische rock. Voorlopig geef ik dit 4 sterren, maar het heeft het potentieel om een echte topper te worden. Aanrader voor liefhebbers van Yes, Transatlantic, Genesis, Camel,...

Ja, ik kan hier dan ook enorm blij van worden. Zeker het nummer Numbers, heer-lijk!

Fijn! Ik was het album wat uit het oog verloren, heb zin in Numbers nu, even opleggen

Ja, zo helpen we elkaar af en toe weer even herinneren aan langzaam zinkende albums die wel degelijk de moeite waard zijn. Hoewel ik me bij jou niet direct zorgen maak of je wel muziekopzetinspiratie hebt Nicolas

And now she's gone, so bring the darkness down... Moeilijk om iets te zeggen over "het" nummer: ik heb het nu vijf maal beluisterd (waarvan de laatste keer geconcentreerd en met het tekstboekje in de hand), en de individuele passages zijn sterk, maar ik mis een beetje de greep op het geheel, een inzicht waarom al deze stukken samen één geheel zouden moeten vormen, een soort overstijgende impact. Daar staat tegenover dat ik de vier korte (of liever gezegd korteRE) nummers stuk voor stuk prachtig vind, met als brok-in-de-keel-momenten die gemene solo op Pandemonium, die hemelse riff op For those about to drown en die fantastische afsluiter die me haast doet wensen dat ik kon geloven. De plaat klinkt weer geweldig (met name het ruimtelijke geluid rondom de ritmesectie), de teksten zijn donkerder maar gelukkig nog steeds met Stolts positieve insteek, de afwisseling van zangstemmen is zeer effectief (vooral op de laatste twee nummers), en voor Stolts fabuleuze gitaarwerk ga ik verder geen superlatieven meer uitdelen. Dus op minder dan 4* inzetten kan ik sowieso niet, en op Numbers gaat nog wat gestudeerd worden.

Op deze website wordt alleen Flower Power hoger gewaardeerd dan dit meesterwerk.

Ik zelf vind deze en Desolation Rose de twee beste platen van dit gezelschap.

Er is al zoveel moois gezegd over deze band en deze plaat, dat ik geen uitvoerige recensie meer hoef te tikken.

Flower Kings zijn wat mij betreft wel de beste progband van de nieuwe tijd (al zijn ze nu intussen ook alweer oude mannen aan het worden).

Noot: afsluiter Rising the Imperial is een waanzinnige track (ik herken wat Marillion ten tijde van Clutching erin). Wat een opbouw, wat een emotie, wat een gitaarsolo, wat een prachtige zang.

Ik begin nu aan mijn ontdekkingsreis van The Flower Kings, maar ik vind een uitspraak als beste progband van nieuwe tijd wel gewaagd. De zang valt mij namelijk meteen al in negatieve zin op. Wat mij betreft moet bij de beste band dan wel alles kloppen. Ik heb Steven Wilson (ondanks het 'monster' uit 2017) nog steeds erg hoog zitten. Ook The Pineapple Thief en Riverside staan wat mij betreft heel erg hoog op de lijstjes. Maar misschien bedoelde jij specifiek symfo?

Overigens staat The Flower Kings 2 dagen in december op de planken in Nederland: Zoetermeer en Deventer. Ik ga waarschijnlijk naar dat optreden in Deventer. De opwarming zou verzorgd worden door Kayak, maar Ton Scherpenzeel is ziek. De vervangers zijn misschien wel interessanter dan Kayak: Iamthemorning (prachtige sfeermuziek) en Rikard Sjöblom (Ja die van Beardfish, Big Big Train en The Tangent en goed solowerk).

Edit: user een pm gestuurd.

Bij Fireghosts moet ik aan de openingstune van Love Boat denken, die serie uit de jaren zeventig/tachtig. Geen idee of dat op YouTube te vinden is, maar ik vermoed van wel.

Dit blijft een absurd goede plaat. Vijf nummers en net netjes rond de 50 minuten.

Een plaat moet mij hongerig maken, moet ervoor zorgen dat ik aan het eind meer wil. Dat ik het opnieuw wil draaien. Deze plaat doet dat met mij.

Sterker nog, ik vind Rising the Imperial zo'n waanzinnig gaaf nummer, dat ik deze wel achter elkaar kan draaien. Wat mij betreft is Banks of Eden hét magnum opus van deze band.

Volle score voor deze plaat. Er moet er één de beste zijn, zeg maar. En deze plaat is toch echt hun absolute meesterwerk, wat mij betreft.

1 van de beste TFK albums, juist omdat het zo evenwichtig en niet te lang is. Geen fillers, alleen topnummers en in een fijne volgorde geplaatst waardoor je zin hebt om het helemaal te luisteren.
Er zijn TFK albums met misschien nog betere nummers, maar die missen soms de juiste flow. Teveel fillers en/of in een volgorde geplaatst waardoor je niet hongerig zit te luisteren, wat er nog meer komt.

"Banks of Eden" van de Zweedse band The Flower Kings uit 2012 is een boeiend album dat een diepgaande indruk achterlaat bij de luisteraar. Dit progrock-werkstuk biedt een rijk tapijt van muzikale lagen en nuance die de meesterlijke compositie en uitvoering van de band demonstreren. Het album voelt als een sonische reis die de luisteraar meeneemt door verschillende muzikale landschappen, van epische uitspattingen tot ingetogen momenten van introspectie.

De vocale prestaties op dit album zijn ook van topniveau. Roine Stolt's zang is emotioneel geladen en brengt de teksten met overtuiging en passie. Zijn gitaarspel is even indrukwekkend; de solo’s zijn technisch meesterlijk en voegen een extra laag van emotie toe aan de nummers. De bijdrage van de andere bandleden, Jonas Reingold op bas, Tomas Bodin op toetsen en Felix Lehrmann op drums, is even onmisbaar en vormt een solide fundament voor het geluid van de band.

"Numbers" opent het album met een epische lengte van 25 minuten. Dit stuk is een ware symfonie op zichzelf, een meesterwerk vol met dynamische wendingen, virtuoze solo’s en dromerige intermezzo’s. De song presenteert een overvloed aan muzikale ideeën en texturen, van complexe ritmische structuren tot lyrische melodieën, en schept een geheel eigen universum. De ritmische structuren zijn indrukwekkend gecompliceerd, maar blijven altijd toegankelijk. De zanglijnen zijn betoverend en passen perfect bij de weelderige instrumentale achtergronden. Het is alsof de band alle facetten van het genre wil laten zien en horen, en dat met groot succes doet.

"For the Love of Gold" voelt als een hartstochtelijke ode aan de klassieke prog-rock. Het is een korter maar evenzo gevarieerd nummer. Ondanks de beperkte duur verkennen de muzikanten een breed scala aan thema’s en motieven, zonder dat het overhaast aanvoelt De harmonie tussen de gitaren en toetsen creëert een etherisch geluid dat je meeneemt naar andere sferen. Dit nummer straalt een nostalgisch gevoel uit, maar blijft tegelijkertijd fris en innovatief, een uitstekende demonstratie van hun vermogen om binnen een kortere tijdsspanne een rijk en gelaagd muzikaal verhaal te vertellen.

Het derde nummer, "Pandemonium", hoewel meer uptempo biedt desondanks een meer ingetogen en melodieus landschap. De compositie is subtieler en de arrangementen meer gefocust, wat resulteert in een nummer dat zowel rustgevend als intrigerend is. Dit contrast met de voorgaande tracks geeft het album een mooie balans en laat zien dat de band niet bang is om verschillende emotionele registers te verkennen.

"For Those About to Drown" is een aangrijpend en emotioneel geladen nummer. De rustige intro met subtiele gitaarpartijen en zachte zang bouwt langzaam op naar een crescendo van sonische rijkdom. Dit nummer weet een diepe indruk achter te laten door zijn intense thematiek en meeslepende melodieën. Hoewel het wellicht niet dezelfde spanning en opwinding biedt als de voorgaande tracks is het toch een belangrijke schakel in de algehele structuur van het album, met zijn melancholische ondertonen en reflectieve sfeer.

Het album sluit af met het magnifieke "Rising the Imperial", een slotstuk dat een perfecte apotheose vormt. Met zijn rijke melodieën en grandioze uitvoering is dit nummer een waardige afsluiting van een album dat vol zit met muzikaal elan. De luisteraar wordt meegesleurd in een laatste opzwepende golf van emoties en klanken, waardoor het geheel een bevredigende afronding krijgt.

Wat "Banks of Eden" echt onderscheidt, is de coherentie van het album als geheel. Elk nummer vloeit naadloos in het volgende over, waardoor een samenhangend muzikaal verhaal ontstaat. De productie is kristalhelder, waardoor elk instrument goed tot zijn recht komt en de luisteraar elke nuance kan waarderen. De invloed van klassieke progressieve rockbands is duidelijk hoorbaar, maar The Flower Kings slagen erin om een eigen unieke draai aan het genre te geven.

In zijn geheel is "Banks of Eden" een meesterlijk voorbeeld van wat progressieve rock kan zijn. The Flower Kings tonen hun uitzonderlijke muzikale vakmanschap en creatieve visie, en slagen erin om een album te creëren dat zowel meeslepend als intellectueel bevredigend is. Voor liefhebbers van het genre is dit album een absolute aanrader, een reis die je keer op keer opnieuw wilt beleven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl