Amy Macdonald - Life in a Beautiful Light (2012)

This Is The Life blijft een lekker nummer, maar ik verwacht dat deze release niet meer massaal wordt opgepakt.
Vreemd genoeg voelt het als een eeuwigheid geleden dat deze artiest in The Picture stond.

Yeah!

Altijd leuk deze muziek. Maar ik denk dat je wel gelijk hebt, maar dit album zou zo maar een grote hit kunnen bevatten waardoor ze weer in de spotlights komt te staan

Ben benieuwd!

A Curious Thing vond ik minder dan This Is The Life maar ik ga dit album zeker luisteren. Amy speelt 14 juni op Parkpop.

Ik vond A Curious Thing veel beter. Die eerste single klinkt ook weer fantastich. Amy MacDonald lijkt tenminste te weten waarin ze goed is en heeft daar sinds het begin eigenlijk geen concessies aan gedaan. Laat maar komen!

Slow It Down belooft veel goeds. Ben hier stiekem benieuwd naar!

weinig uitschieters, maar slecht is het niet. 3,0

Het is nog te vroeg voor een score, maar deze pakt me wel sneller dan A Curious Thing. Alleen groeide die in de loop der jaren uit tot een van m'n favoriete popalbums, dus even afwachten wat deze op de lange termijn gaat doen.

Voorlopige hoogtepunten: Slot It Down, Left That Body Long Ago en het titelnummer.

De eerste recensies zijn niet heel positief, maar dat was bij A Curious Thing ook zo. Ik vond die plaat beter dan This Is The Life en ook Life In A Beautiful Light vind ik beter.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Amy MacDonald - Life In A Beautiful Light - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Even voor alle duidelijkheid: deze buitengewoon talentvolle singer / songwriter uit Schotland is pas 24 (!) jaar en dit is alweer haar derde album. De eerste twee albums waren van een hoog niveau en vaak zie je de boel daarna enigzins inzakken. Maar niet bij Amy Macdonald. Ook Life in a Beautiful Light is de moeite meer dan waard. Het nadeel voor dit album is dat de sound van Amy niet nieuw meer is, maar dat wordt toch ruimschoots gecompenseerd door de vele (echt) goede songs die op dit album staan. Daarnaast blijft Amy een pracht van stem houden natuurlijk, dus blijft het prettig om naar haar te luisteren.
Er zit ook iets meer afwisseling in, dat zit 'm bijvoorbeeld in een wat vollere productie van een nummer, met een mooie piano erbij, zoals in The Game. Haar derde album op rij dus wat de moeite waard is. Knappe prestatie mag je wel zeggen.

Oeh, hij begint nu toch wel te groeien! Ik had er eerst twijfels over, maar bij elke luisterbeurt komen meer nummers tot leven. Zoals bij zoveel derde albums lijkt hij het beste van de eerste twee te combineren: het gemoedelijke van het debuut en de power van het tweede album. Bovendien bewijst ze in 'The Game' dat ze ook als zangeres een stap voorwaarts heeft gezet.

Ze heeft altijd een paar leuke singles, maar verder vind ik het maar niks. Probeer toch dit album eens een kans te geven. Slow It Down vind ik iig wel erg leuk De rest nog niet echt beluistert op de eerste 4 nummers na.

Album net gekocht. Eerste nummers klinken lekker, het openingsnummer sowieso. Beoordeling volgt later.

Heerlijk album, niet vernieuwend...integendeel. Ze heeft inmiddels wel een herkenbare eigen sound ontwikkeld. Blijft voorlopig in de cd-player van mijn autoradio.

Meer van hetzelfde hoeft niet slecht te zijn, ze zal hier geen nieuwe zieltjes mee winnen maar haar fans zullen niet teleurgesteld zijn.
Maar hopen op een hitje (Pride zou kunnen) om haar weer wat meer op de kaart te zetten.

Het is wel meer van hetzelfde, met af en toe een verfrissing (piano in 'The Game' bijvoorbeeld). Maar de meeste nummers lijken me net iets teveel flauwe, ongeïnspireerde doorslagjes van eerdere nummers van deze dame. Ze heeft een goeie, karakteristieke stem, en dat maakt het voor een stuk wel goed.

2,5 sterren

Je slaat de spijker op de kop, AOVV, maar tóch vind ik het een goed album. Vele nummers doen denken aan eerder opgenomen nummers en twee nummers hebben bijna dezelfde openingszin, maar toch doet bijna elk nummer hier wel een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Met name 4th of July, Slow it Down en het titelnummer spannen de kroon. Niets nieuws onder de zon, maar binnen haar beperkte stijl toch weer een lekker albumpje.

Het album begint zeer behoorlijk, 4th of July en Slow It Down zijn lekkere nummers. Maar al snel begint de verveling. Niet nieuws onder de zon op zich is niet erg, maar Amy krijgt zelfs niks nieuws binnen haar eigen album. Ik weet richting het einde na elk nummer niet meer hoe dat nummer ook alweer ging. Zegt denk ik genoeg. Voor een nummer of 2-3 is het prima, maar daarna inderdaad veel te flauw en ongeïnspireerd.

2*

Dit album kreeg niet zoveel aandacht wellicht door het ontbreken van een hit als This Is The Life. Nochtans vind ik dat niet onder doen voor haar vorige albums. Hier staat wederom frisse en en vlotte folky singer-songwriterspop van een even getalenteerde als eigenzinnige dame. Niet meer nieuw maar wel aangenaam, stijlvol en tijdloos.

De derde al weer van Amy -This is the Life- MacDonald. Wat volwassener, maar nog steeds met het voor haar kenmerkende geluid. Hier en daar gaat ze zelfs een beetje klinken als Sinead o' Connor, maar dan met haar en zonder echt diepte in haar muziek. Hoewel nummers als Human Spirit of Life in a Beautiful Light anders suggereren, is het een soort van diepgang light. Het blijft ook bij dit album haar zelfde handelsmerk en daar zit hem voor mij de kneep. Naar een paar nummertjes ben ik er eigenlijk wel weer klaar mee. Slecht wordt het nergens, echt boeiend ook niet.

Op mijn versie staat er een hidden track op na het laatste nummer. Volgens mij staat deze hier nergens vermeldt. Voor de rest een goed album met veel uptempo nummers in de haar zo kenmerkende stijl.

Haar debuut, This is the Life, blijft vooralsnog mijn favoriet, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat het haar eerste was en het daardoor nog wat 'frisser' klonk. Inmiddels heeft ze haar stijl gevonden en dat bevestigt ze op dit album. Inderdaad meer van hetzelfde, maar toch wel weer erg mooi en - hoewel het allemaal best dicht bij elkaar ligt - deed dit album me wat meer dan de voorganger. Ik moet toegeven dat de eerste drie nummers de lat hoog leggen, want dat zijn wel drie van de beste nummers op het album. Daarna wordt het soms wat wisselvallig, maar toch kan ik ook halverwege en tegen het einde van het album nog genoeg moois vinden. Across the Nile heeft U2-trekjes met die gitaarsound, maar dat is voor mij geen minpunt. Het titelnummer is mijn favoriet en met In the End sluit ze mooi af. Behoorlijke smaakkwestie, dit. Ik snap heel goed dat je dit als achterhaald zou kunnen zien, maar ik ben blij dat ze dichtbij zichzelf blijft. Zowel de melodieën als de teksten zijn mooi. Haar stem blijft uniek.