The Beach Boys - That's Why God Made The Radio (2012)
mijn stem
80 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Capitol
-
Think About the Days (1:27)
-
That's Why God Made the Radio (3:19)
-
Isn't It Time (3:45)
-
Spring Vacation (3:07)
-
The Private Life of Bill and Sue (4:17)
-
Shelter (3:02)
-
Daybreak Over the Ocean (4:20)
-
Beaches in Mind (2:38)
-
Strange World (3:03)
-
From There to Back Again (3:23)
-
Pacific Coast Highway (1:52)
-
Summer's Gone (4:40)
-
Do It Again [2012 Version] * (2:57)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
38:53
(41:50)
1
geplaatst: 27 september 2012, 17:50 uur
Het zal wel aan de aanstormende herfst liggen maar deze plaat maakt me de
laatste tijd nogal melancholiek. Waar we TWGMTR deze zomer nog draaiden bij het
afwassen en schoonboenen van de barbeque, nu pepert Brian Wilson ons in dat met
Summer's Gone een tijdperk echt ten einde is.
Beach Boys bedankt! Jullie schiepen een eigen universum, beperkt welliswaar tot
enkel zonnige stranden, altijd schoon en helder water, meestal behagelijk van
temperatuur met niet al te hoge golven, bijbehorende meisjes, surfplanken, wat
opgevoerde auto's, een handvol prettige pillen voor de psychedelica en om het eindeloos
genieten vol te houden.
In het uitgestrekte achterland de ongerepte natuur, machtige rivieren en bergketens.
Ver weg is de stad met zijn overvolle wegen en walmende fabrieken. Geen oorlog, geen
honger, geen zorgen, misschien alleen om wat luchtvervuiling. Een heilzaam
universum waar je je terug kunt trekken uit het jachtig zenuwslopend bestaan.
Maar niet meer van deze tijd: nietsaandehandmuziek kan niet meer serieus
genomen worden sinds 9/11, Irak, Afrika en al die dagelijkse
geweldsbombardementen op het tv-scherm.
Dus schiep God de Radio, hij deed het op de 7de dag, om ons voor het laatst naar
de Beach Boys te doen luisteren... en wat horen we?
Een verzameling clicheés uit eigen oeuvre, zó liefdevol en geraffineerd
samengesteld dat het absoluut geen kitsch wordt, maar een meestelijke hommage aan...
hunzelf! Na Our Prayer, hier Think About The Days geheten, volgt een potpourri van stukjes
en flarden van alle songs die ze opnamen. De surfperiode slaan ze over. All Summer
Long en Add Some Music zijn het duidelijks te destilleren. Traditineel wordt
afgesloten met een kleine symfonie en dan valt het doek. Nee, niks geen
unsurfbare golfjes maar het ultieme doek, dat we zien op het hoesje en David,
Brian, Mike, Al en Bruce wuiven ons adieu: Summer's Gone en Surf's Up... snik.
Wanneer je dit in je oren knoopt, hoor je liefde, grote liefde voor de muziek, hun prachtige
muziek, een groots eigen eerbetoon, een meesterwerk.
Vijf sterren.
laatste tijd nogal melancholiek. Waar we TWGMTR deze zomer nog draaiden bij het
afwassen en schoonboenen van de barbeque, nu pepert Brian Wilson ons in dat met
Summer's Gone een tijdperk echt ten einde is.
Beach Boys bedankt! Jullie schiepen een eigen universum, beperkt welliswaar tot
enkel zonnige stranden, altijd schoon en helder water, meestal behagelijk van
temperatuur met niet al te hoge golven, bijbehorende meisjes, surfplanken, wat
opgevoerde auto's, een handvol prettige pillen voor de psychedelica en om het eindeloos
genieten vol te houden.
In het uitgestrekte achterland de ongerepte natuur, machtige rivieren en bergketens.
Ver weg is de stad met zijn overvolle wegen en walmende fabrieken. Geen oorlog, geen
honger, geen zorgen, misschien alleen om wat luchtvervuiling. Een heilzaam
universum waar je je terug kunt trekken uit het jachtig zenuwslopend bestaan.
Maar niet meer van deze tijd: nietsaandehandmuziek kan niet meer serieus
genomen worden sinds 9/11, Irak, Afrika en al die dagelijkse
geweldsbombardementen op het tv-scherm.
Dus schiep God de Radio, hij deed het op de 7de dag, om ons voor het laatst naar
de Beach Boys te doen luisteren... en wat horen we?
Een verzameling clicheés uit eigen oeuvre, zó liefdevol en geraffineerd
samengesteld dat het absoluut geen kitsch wordt, maar een meestelijke hommage aan...
hunzelf! Na Our Prayer, hier Think About The Days geheten, volgt een potpourri van stukjes
en flarden van alle songs die ze opnamen. De surfperiode slaan ze over. All Summer
Long en Add Some Music zijn het duidelijks te destilleren. Traditineel wordt
afgesloten met een kleine symfonie en dan valt het doek. Nee, niks geen
unsurfbare golfjes maar het ultieme doek, dat we zien op het hoesje en David,
Brian, Mike, Al en Bruce wuiven ons adieu: Summer's Gone en Surf's Up... snik.
Wanneer je dit in je oren knoopt, hoor je liefde, grote liefde voor de muziek, hun prachtige
muziek, een groots eigen eerbetoon, een meesterwerk.
Vijf sterren.
* denotes required fields.