The Beach Boys - That's Why God Made The Radio (2012)

Valt helemaal niet tegen, is eigenlijk best goed. Klinkt echt als The Beach boys, ze bootsen het geluid na al die jaren niet na, ze zijn het echt. De stemmen hebben bijna dezelfde klank als ten tijde van Pet sounds, toch wel knap gedaan.

Ik mis wel heel erg de stem van Carl. Die man had de mooiste stem en kon ook zo goed emotie door laten klinken.
Mike klinkt na al die jaren nog steeds hetzelfde lijkt het wel. Bij Brian merk je wel goed dat die ouder is geworden.

Ik zit nu even zo te luisteren. Dit is een mooi stukje trucage. Een groot deel van de koortjes wordt volgens mij gezongen door de gigantische batterij aan sessiemuzikanten (volgens mij Brians vaste begeleidingsband the Wondermints). Ik hoor hier en daar een autotune, daarnaast wordt Brian in solo's vaak gedubbeld met een andere zanger (volgens mij Jeffrey Foskett) om nog wat warmte terug te krijgen.

Maar wat maakt het uit; het klinkt boven verwachting goed, een aantal songs zijn zowaar prachtig en de harmonieën zitten zoals altijd weer ingenieus in elkaar. Tot nu toe een zeer prettige verrassing die de zomer weer een beetje terugbrengt

Er wordt echt met emotie gemusiceerd. Zo is Summer's Gone toch wel één van de prachtige hoogtepunten van dit album.

Je mag niet uitsluiten dat The Beach Boys ooit nog met een opvolger komen maar zou dit het allerlaatste album zijn, dat lijkt mij Summer's Gone de mooiste afsluiter die ze hadden kunnen schrijven bij het afscheid van de Beach Boys.

Het is knap dat deze oude mannen na een halve eeuw nog steeds inspiratie en creativiteit hadden om een nieuw album op te nemen.

Deze redelijk goede nieuwkomer staat echter niet in de schaduw van hun werk dat tussen 1966 en 1973 uitkwam. Daarvoor mist het orginaliteit en sprankeling, waardoor het hier en daar gekunsteld overkomt.

De laatste 3 songs zijn wel wonderschoon. Een prachtig afscheid van de Beach Boys van Brian's hand, tot en met de laatste golven aan toe...

De Beach Boys hebben overigens in het verleden ook niet alleen maar 'snelle' songs geschreven.
Als je Pet Sounds beluisterd, heb je ook tracks als Don't talk en Caroline No. Ook prima, daar niet van, maar die traditie is op That's Why God Made The Radio behoorlijk goed overgenomen.

Ja, de jeugdigheid van Pet Sounds ontbreekt inmiddels maar dat wordt professioneel ondervangen en het ontbreekt niet aan hernieuwd enthousiasme!

The Beach Boys klinken op deze comebackplaat als .. The Beach Boys. Maar dan wel als de Beach Boys in goede doen en dat was heel lang geleden. Het is buiten bewolkt, maar hier binnen schijnt de zon.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: The Beach Boys - That's Why God Made The Radio - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Kan je surfen op de golfjes die op de hoes afgebeeld staan? Ik denk het niet. Zo kabbelt ook de muziek wat al te mak door. Een spectaculaire kick valt er niet aan te beleven. In the good old days, ten tijde van Pet Sounds, was dat toch anders.

Heb je die bewust mee gemaakt dan, meneer Kronos?

Nee mevrouw Ducoz. Ik heb het van horen zeggen.

En van het luisteren naar Pet Sounds natuurlijk.

Pet Sounds kabbelt toch ook erg rustig voort. En op die geit surfen lijkt me nu ook niet echt de bedoeling. En spectaculair? Tja in welk opzicht. Als je doelt op ingeniositeit ben ik het helemaal met je eens. Maar dit album zit ook prima in elkaar.

Oke schat

Ik geniet weer eens echt van de Beach boys Sound
een mengeling van de oude
Surf en Pet Sounds en Sunflower (CD's) muziek

natuurlijk missen we Carl en Dennis....

Echt goed. nota bene en 50 jarig jubileum.
Geen behoefte meer extra woorden nog toe te voegen....

Ik moest even denken over mijn beoordeling. Aan de ene kant het prachtige intro en de laatste 3-4 songs (de typische Brian-harmonieën in From there to back again zijn een genot om naar te luisteren), aan de andere kant een draak als Beaches in mind. De rest ligt een beetje in de middenmoot; niet fantastisch maar zeker niet slecht. Ik beluister het album overigens zeer geregeld.
Een 3,5 * lijkt me rechtvaardig.

Een beetje gekunsteld vond ik deze reünie wel; eerst elkaar jaren in de rechtbank dwarszitten en dan weer gezellig sarnen een plaatje maken? Maar ik ben helemaal óm. Wat een lekkere comeback is dit! Wel wat kort en de nummers zijn zeker niet allemaal even goed, en ongetwijfeld heeft Brian's band een flinke vinger in de pap gehad, maar een 3,5 verdient deze plaat zeker.

Leuke plaat. Ik krijg er meteen een zomers gevoel bij. Ook niet raar met de temperatuur van vandaag. Ik vind alleen het laatste nummer niet zo denderend.

Ongelofelijk wat de Beach Boys nog steeds (AL 50 JAAR) presteren.
Of eigenlijk moet ik zeggen wat Brian Wilson presteert, want ook zonder Dennis en Carl gaat het maar door. Al moet ik zeggen, dat ik Holland de beste BB-plaat vindt en dat is nou toevallig een plaat, waar Brian nauwelijks inbreng in heeft gehad (Brian had regelmatig inzinkingen - er staat op youtube een prachtige docu over de SMILE-sessions waarin hij erg openhartig over zijn druggebruik praat).
Hoe dan ook- zolang Brian leeft zal hij wonderschone muziek maken.
Dus dit is zeker niet de laatste enh beslist niet de minster

Hoewel deze plaat duidelijk Brian zijn stempel heeft vind ik dat je toch het beste kunt spreken over wat de Beach Boys nog steeds presteren. Dit ook gezien de inbreng van de andere Boys.
Ook vraag ik me af of Brian zonder hulp van een soort van leermeester (ik noem dat zelf graag een mystagoog) in staat is om echt mooie parels te schrijven. Op dit album komt die hulp van Joe Thomas. De stelling waar je naar toe schrijft 'zolang Brian leeft zal hij wonderschone muziek maken' klopt natuurlijk als een bus.

Weet iemand in welk bejaardenhuis Brian, Mike en Al zich ophouden? Na het horen van deze plaat wil ik me zo snel mogelijk inschrijven. Lijkt me heerlijk toeven daar...

Ik weet het niet en moest ik het weten dan zou ik er een bom op gooien. Nee, even serieus. Ik vind dit maar een teleurstellend plaatje. Ik weet wel dat The Beach Boys ons altijd al hebben willen laten betoveren door liefdevolle nummers en ik kon het wel appreciëren, maar hier slaan ze toch wel door. Sentimenteel geblaat en ultra vrolijkheid zijn dingen die absoluut niet aan mij besteed zijn. Heel de plaat dacht ik dat ik naar een tweederangs boys bandje zat te luisteren en het begon tegelijk vervelend en beschamend te worden. Een tweede Pet Sounds is het in ieder geval niet, maar dat was iets dat ik niet eens verwachtte.

Die eerste zin is trouwens niet serieus bedoelt voordat er nog meer conflicten ontstaan.

Gelukkig ben je nog een jonge hond die vanwege die jeugdigheid nog onbezonnen noteert dat er een bom mag worden gegooid op oudere artiesten, vermeend nog in Huize Vogelenzang actief, zoals eerder geschetst door willemmusic.

Het rare is, dat ik heel wat oudjes in de rockmuziek ken maar dat er maar weinigen zijn die zo alleraardigst het oude niveau van zichzelf weten te benaderen als juist hier de Beach Boys.

Ik hoor overigens maar weinig "ultra vrolijkheid". Maar zonder hun oude stijl veel geweld aan te doen, doen de Beach Boys hier op prima wijze hun muzikale 'ding', de door hen zelf uitgevonden surfsound, 50 jaar na hun eerste album.

Gezien wat ze op That's why god made radio weten te bereiken lijkt mij het bejaardenhuis en het droppen van bommen niet alleen enigszins respectloos, het doet het album volkomen misplaatst veel te weinig eer aan.

Het zal wel aan de aanstormende herfst liggen maar deze plaat maakt me de
laatste tijd nogal melancholiek. Waar we TWGMTR deze zomer nog draaiden bij het
afwassen en schoonboenen van de barbeque, nu pepert Brian Wilson ons in dat met
Summer's Gone een tijdperk echt ten einde is.
Beach Boys bedankt! Jullie schiepen een eigen universum, beperkt welliswaar tot
enkel zonnige stranden, altijd schoon en helder water, meestal behagelijk van
temperatuur met niet al te hoge golven, bijbehorende meisjes, surfplanken, wat
opgevoerde auto's, een handvol prettige pillen voor de psychedelica en om het eindeloos
genieten vol te houden.
In het uitgestrekte achterland de ongerepte natuur, machtige rivieren en bergketens.
Ver weg is de stad met zijn overvolle wegen en walmende fabrieken. Geen oorlog, geen
honger, geen zorgen, misschien alleen om wat luchtvervuiling. Een heilzaam
universum waar je je terug kunt trekken uit het jachtig zenuwslopend bestaan.
Maar niet meer van deze tijd: nietsaandehandmuziek kan niet meer serieus
genomen worden sinds 9/11, Irak, Afrika en al die dagelijkse
geweldsbombardementen op het tv-scherm.
Dus schiep God de Radio, hij deed het op de 7de dag, om ons voor het laatst naar
de Beach Boys te doen luisteren... en wat horen we?
Een verzameling clicheés uit eigen oeuvre, zó liefdevol en geraffineerd
samengesteld dat het absoluut geen kitsch wordt, maar een meestelijke hommage aan...
hunzelf! Na Our Prayer, hier Think About The Days geheten, volgt een potpourri van stukjes
en flarden van alle songs die ze opnamen. De surfperiode slaan ze over. All Summer
Long en Add Some Music zijn het duidelijks te destilleren. Traditineel wordt
afgesloten met een kleine symfonie en dan valt het doek. Nee, niks geen
unsurfbare golfjes maar het ultieme doek, dat we zien op het hoesje en David,
Brian, Mike, Al en Bruce wuiven ons adieu: Summer's Gone en Surf's Up... snik.
Wanneer je dit in je oren knoopt, hoor je liefde, grote liefde voor de muziek, hun prachtige
muziek, een groots eigen eerbetoon, een meesterwerk.
Vijf sterren.

Leuk album van die oude mannen. Er is overigens flink aan het geluid gesleuteld in de studio, "live" bij Jool's Holland waren ze niet om aan te horen.
Al met al een leuk album. That's Why God Made The Radio is mijn favo. 3.5*!

Ik heb dat optreden bij Jools Holland ook gezien. Ik vond trouwens op zich nog meevallen, hun 2012 versie van Barbara Ann.
Volgens mij gaf het wel aan dat ze toch nog wel degelijk in staat zijn om redelijk harmonie met elkaar te kunnen zingen. Maar ongetwijfeld zal er in de studio nog aan zijn gesleuteld. What you see is what you get!

Mooi stukje willemmusic, recht uit het hart. Ik stel me zo voor dat de tranen in je ogen stonden toen je die laatste zinnen intikte. Wat muziek toch al niet met ons kan doen, he?

Wat kan ik nog aan de woorden van willemmusic toevoegen? Ik vind het een opvallend luchtig, pretentieloos en jeugdig klinkend album dat de onbezorgde thema's uit de begin/surfperiode verenigt me de goddelijke melodieën uit de latere/Pet Sounds t/m Surf's Up periode. Een verrassende nostalgische trip van hoge kwaliteit. De samenzang klinkt als vanouds fantastisch, I don't care dat er in de studio flink aan gesleuteld is. Productioneel is het allemaal kraakhelder. Een groots eerbetoon, zoals willemmusic al zei...

In de studio zal er best aan gesleuteld zijn. Maar live klinken ze echt nog fantastisch. Ik herhaal het nog maar eens als jullie het niet al te vervelend vinden. Dit album is ook prima. Maar helaas Summer's Gone...

En dat vind ik nu juist één van de beste.
Maar je hebt gelijk, wie sleutelt er nu niet in de studio, kun je je ook afvragen.

Summer's Gone vind ik ook 1 van de beste hoor. Een schitterend nummer is het. Het was meer spreekwoordelijk bedoeld. Ik vind het jammer dat de zomer voorbij is met daarmee de reunietour en de reincarnatie van de Beach Boys. Met dat in gedachte is het nummer Summer's Gone zeer treffend.

Ah, een misverstand is snel ontstaan!
Ik overweeg haast om er nog een halfje bij te doen, maar eigenlijk is dat toch bijna een ondenkbare aangelegenheid, 4,5**** voor het laatste album van The Beach Boys??