Megadeth - Rust in Peace (1990)

Ja, ik snap ook niet dat ik deze epic experimental mathcore gewoontjes vind.

Oké gelukkig maar...

Megadeth vindt hier de ideale mix tussen de oude speedy thrash en compositie. De soloos zijn allen an sich memorabel (geen enkele uitgezonderd) met als "nadeel" dat ze allemaal op één album staan. Voor je het weet zie je er één over het hoofd. Zet je de songs individueel af tegen al het andere wat ze uitgebracht hebben valt dit pas echt op. Voor de kenner/volger van de band is dit waarschijnlijk BS, maar voor wie het bijna 25 jaar oude schijfje nog moet ontdekken en het hoge tempo van de nummers op zich ziet afgevuurd worden een reminder om niet met een half oor te werk te gaan.

Of zoals ik deze week tegen mijn baas zei: “Lang verhaal of kort verhaal?” Het mag eens een kort verhaal zijn voor de verandering. Megadeth heeft zijn voor- en nadelen, deze plaat ook maar de briljante momenten overstijgen op hemelse wijze de schaarse mindere momenten. De songs kloppen, de productie klopt en het gitaarwerk is ongelooflijk.

Bijna zonder uitzondering luister ik albums als geheel, voor mij geen shufflefuncties in lange speellijsten. Rust in Peace leent zich daarom niet zo goed voor mijn muziekconsumptie: ik vind alle nummers die op dit album te vinden zijn, behoorlijk sterk (uitgezonderd Dawn Patrol) maar als geheel is de 40 minuten die dit album duurt veel te lang.
Zo’n beetje elk nummer op Rust in Peace heeft (minstens) een goede solo, een paar aardige riffs en een stel goed uitgedachte overgangen. Alles achter elkaar wordt de schrille zang me snel teveel en weten al die leuke riffjes me toch niet écht te boeien, misschien ook dankzij de wel erg nette productie. Die productie laat alle instrumenten overigens prima uitkomen. In positieve zin springen Holy Wars, Hanger 18 en Tornado of Souls er voor mij uit.

Voor de individuele kwaliteit van de nummers kom ik op drie en een halve ster uit, maar ik verwacht niet dit album meer dan incidenteel te gaan beluisteren.

3.5*

40 minuten te lang, neezelfs veel te lang? Het moet niet gekker worden... Is dat niet gewoon een verwoording voor dat er niet genoeg afwisseling is?

Zo had ik er eerlijk gezegd nog niet naar gekeken, maar je zou best eens gelijk kunnen hebben.

Als je de stem van mustaine re schriel en irritant vindt dan is het misschien een optie om de band van achter naar voren te ontdekken. De inmiddels op middelbare leeftijd zijnde eigenzinnige zanger zingt, of kraait, nu een toontje lager. Net zoals al zijn leeftijdsgenoten overigens. Maar het blijft een kwestie van smaak natuurlijk. Aquired taste of zoiets.

Welke versie van het album heb je geluisterd? De geremasterde versie klinkt in mijn oren minder, omdat deze nét iets te schoon is en de zang van Dave te veel laat horen (die is gewoon niet zo goed).
Probeer de 'oude' versie eens te luisteren als dit zo is

Al die geremasterde versies zijn ook geremixed, met hier en daar opnieuw ingespeelde partijen. Nergens wordt het beter dan het was. Zeker de oorspronkelijke uitgaven opzoeken dus.

Bij dit album is er niet veel afwisseling tussen de nummers onderling, de afwisseling is te zoeken in de nummers zelf; de vele solo's, riffs en tempowisselingen. Op die manier vormt Rust in Peace een strak geheel. Bij eerste luisterbeurten misschien wat veel van het goede, maar na wat doorzetten, een waar meesterwerk voor de liefhebbers van deze door boze Mustaine gedreven band.

Ik heb de remaster beluisterd. Wellicht had ik voor het origineel moeten gaan, maar ik betwijfel of die versie me zou kunnen overtuigen.

Ik denk het niet. 80's thrash is misschien niet echt je ding.

Heerlijk album. Met een waar meesterwerk, Hangar 18. Superstrak met mooie tempowisselingen. Jammer dat dit soort nummers niet terug te vinden zijn in de top 2000 of top allertijden.

Ik was van 1994 t/m 1999 erg in to Metal en heb dan ook nog wat behoorlijk wat albums uit deze tijd. Ik ben Metal muziek sindsdien een beetje uit het oog verloren. Tot ik sinds een jaar of 2 geleden eens mijn oude cd's ging afstoffen en weer eens wat opzette. Sindsdien luister ik weer regelmatig 1 van mijn oude cd's zoals bijvoorbeeld Master of Puppets of Ride The Lightning van Metallica, wat oude Maiden albums zoals Seventh Son, Piece of Mind en Powerslave, maar ook Rust In Peace van Megadeth. Wow, wat blijft dit toch een geweldig album en wat ben ik blij dat ik de originele release uit 1990 nog heb!! Holy Wars...The Punishment Due vind ik 1 van de beste metal nummers ooit gemaakt.
Ik hoorde vandaag pas voor het eerst de remixed versie uit 2004....wat een verschrikking zeg...

Sterke plaat! Er zit een goed tempo in, de riffs en solo's zijn weergaloos en het is bij wijlen erg catchy. Goed dat ik deze plaat in huis heb gehaald.

Nu pas? Dat werd hoog tijd dan.

En dan toch de originele mix hopelijk.

Nee, de remaster. Maakt het zoveel uit misschien?
Ik lees hierboven dat het af en toe opnieuw ingespeeld is en dat de zang te veel naar de voorgrond zou neigen, maar als ik het album beluister is er in ieder geval niets storends te horen.

Het maakt zoveel uit dat als je het origineel gewend bent, de remix niet om aan te horen is.

Als je niet beter zal dat wel meevallen, maar toch....

Hangt er natuurlijk allemaal wat vanaf wat je gewoon bent natuurlijk. Als je jarenlang verknocht bent geraakt aan de originele mix en vervolgens plots een remix hoort, waarbij er zaken aan je favoriete nummers veranderd zijn, dan ben je natuurlijk daar niet tevreden over. De vraag is dan of het verminderde waardeoordeel over de remix een objectieve kwestie is of toch eerder subjectief.

Dat kan ik niet volstrekt objectief beoordelen. Maar met het origineel was niks, maar dan ook niks, mis. Integendeel. En daar blijf je dan beter met je pollen af.

Niks staat een reunie van deze line-up nog in de weg. 25th anniversary special deluxe edition trouwens ook niet.

Heruitgaven van Megadeth? Ook ik heb er zo mijn bedenkingen bij. Stelletje geschiedsvervalsers.

Van peace sells en countdown zijn de originele mixen opnieuw uitgebracht met live ceedeetje erbij. Dat kan bij deze toch ook?

vast wel. Die Peace Sells vond ik qua verpakking wel mooi. Qua inhoud achteraf gezien toch wat overbodig. Overigens is er al een Rust In Peace live.

Dat geldt alleen als je de originele mix al hebt, nu al 10 jaar niet meer verkrijgbaar op CD althans. Van beiden heb ik slechts de dubbel CD aangeschaft en voor die prijs een prima aanvulling.
Het grootste nadeel van een reunie is dat er dan geen songs meer gespeeld worden van de laatste 6 albums. Deden ze toch al te weinig, eigenlijk. Maar een Five Magics met friedman is natuurlijk wel iets om naar uit te kijken. Ik loop wel erg ver voor de fanfare uit besef ik me nu. Er is nog niks bekend over de nieuwe line-up.

Vandaag deze maar weer eens opgezet na het ontvallen van de drummer Nick Menza afgelopen weekend. Hier de drum track Holy Wars voor de liefhebbers.

Geweldig thrash-album, alleen sterke nummers, de helft van de songs zijn klassiekers uit het genre, waarbij ik, naast de gebruikelijke namen, ook vooral Five Magics een fijn nummer vind. Verder altijd tof om Mustaine al dat venijn te horen uitspuwen.

Het is nu wel duidelijk na het luisteren van de CD dat dit toch wel mijn favoriete trashmetalalbum is dat er bestaat, en ik wil niet opscheppen maar de heren van Megadeth weten hier echt een goed portie brute trash neer te zetten en een geweldige album samen te smeden. Met een super goeie introductie plaat 'Holy Wars...The Punishment Due' weten ze hier hun zegje te zetten en wanneer er dan nog zo'n zes sterke nummers volgen met uitblinkers als 'Hangar 18' , 'Five Magics' en 'Tornado of Souls' staat dit album als een huis en heeft Megadeth zijn werk gedaan en, heeft Mustaine laten zien wat hij in huis heeft.

Met het risico pedant te zijn: thrash metal en niet trash metal.