Megadeth - Rust in Peace (1990)

Juist hier vind ik het songmateriaal tot op het detail perfect uitgewerkt: agressieve riffs met dito zang, maar met bijpassende achtergrond vocals en zowel het nummer als de soli zijn met zorg opgebouwd. Hoewel het er vaak hard en snel aan toe gaat, is elk nummer of solo voorzien van een rustig stuk dat leidt tot een chaos van kunnen. Perfect voorbeeld is hier Tornado of Souls.
Sinds Youthanasia (met mogelijke uitzondering van The System Has Failed), heeft Mustaine dit proberen te evenaren, maar dan zit het verschil in de afzonderlijke songs (Reckoning Day vs. A Tout le Monde, Disconnect vs. Promises, Headcrusher vs. The Hardest Part of Letting Go enz.).
Vooral de tweede gitarist hier, Marty Friedman, past precies in dit geluid. Chris Broderick of zijn voorgangers sinds Friedman zijn kwalitatief uitmuntende gitaristen, maar ze kunnen wat mij betreft niet de invulling geven die Friedman of Poland konden geven.
Het enige nadeel wat ik bij dit album kan bekennen is dat het een stuk gelikter klinkt dan Megadeths moment supreme, Peace Sells. Maar harder en gevoeliger hebben ze m.i. nooit geklonken.

Bijna zonder uitzondering luister ik albums als geheel, voor mij geen shufflefuncties in lange speellijsten. Rust in Peace leent zich daarom niet zo goed voor mijn muziekconsumptie: ik vind alle nummers die op dit album te vinden zijn, behoorlijk sterk (uitgezonderd Dawn Patrol) maar als geheel is de 40 minuten die dit album duurt veel te lang.
Zo’n beetje elk nummer op Rust in Peace heeft (minstens) een goede solo, een paar aardige riffs en een stel goed uitgedachte overgangen. Alles achter elkaar wordt de schrille zang me snel teveel en weten al die leuke riffjes me toch niet écht te boeien, misschien ook dankzij de wel erg nette productie. Die productie laat alle instrumenten overigens prima uitkomen. In positieve zin springen Holy Wars, Hanger 18 en Tornado of Souls er voor mij uit.

Voor de individuele kwaliteit van de nummers kom ik op drie en een halve ster uit, maar ik verwacht niet dit album meer dan incidenteel te gaan beluisteren.

3.5*

Heerlijk album. Met een waar meesterwerk, Hangar 18. Superstrak met mooie tempowisselingen. Jammer dat dit soort nummers niet terug te vinden zijn in de top 2000 of top allertijden.

Het is nu wel duidelijk na het luisteren van de CD dat dit toch wel mijn favoriete trashmetalalbum is dat er bestaat, en ik wil niet opscheppen maar de heren van Megadeth weten hier echt een goed portie brute trash neer te zetten en een geweldige album samen te smeden. Met een super goeie introductie plaat 'Holy Wars...The Punishment Due' weten ze hier hun zegje te zetten en wanneer er dan nog zo'n zes sterke nummers volgen met uitblinkers als 'Hangar 18' , 'Five Magics' en 'Tornado of Souls' staat dit album als een huis en heeft Megadeth zijn werk gedaan en, heeft Mustaine laten zien wat hij in huis heeft.

De eerste 2 nummers zijn van een ongekend hoog niveau. Spijtiggenoeg heb je dan het hoogtepunt van de plaat al achter de rug.
'Take no Prisoners' vind ik sowieso een minder nummer.
'Five Magics' en 'Poison was The Cure' zitten goed in mekaar, en bevatten stuk voor stuk ook zeer sterke riffs. Helaas doen de nummers me niets.
'Lucretia' is weer een minder nummer.
'Tornado of Sould' is in het bedje ziek als F'ive Magics' en 'Poison was The Cure'.
'Dawn Patrol' is de intro van 'Rust in Peace'. Een sterk thrashnummer dat het net niet haalt bij de 2 eerste nummers.

Dit is een meesterwerk. Punt uit.

Rust in Peace is het album wat ik in het verleden wel een paar keer gehoord heb. Een album wat zeker fijn in het gehoor ligt en prima past tussen de andere toppers van die tijd. Maar hoe houd deze zich ten opzichte van de vorige? om meteen maar met het negatieve te beginnen, de rauwheid is hier toch stukken minder. Het klinkt allemaal veel fijner geproduceerd en vooral veel klinischer dan hun vorige 3 platen. Dat is jammer want die rauwheid gaf ze wel een eigen stijl. Ze klinken nu meer massa gericht en beginnen daardoor meer te klinken als de rest. Gelukkig blijft Mustaine's zang een duidelijk aanwezig punt, of dat positief of negatief is laat ik eventjes in het midden. Maar zo blijven ze gelukkig wel herkenbaar. En zou onderhand ook niet meer weg te denken zijn bij de band.

Goed, nu dat uit de weg is kan ik eens kijken naar de sterke punten. Opnieuw staat dit album vol met zeer sterke passages, heerlijk speelse en energiek gitaarwerk, stuwend drumwerk wat samen machtig beukwerk oplevert. Ook hier beginnen ze het album weer bijzonder sterk en weten ze dat niveau ook redelijk goed vast te houden. Pas op de helft kakt het iets in maar ze herpakken zich vrijwel direct weer. Dit album knalt weer heerlijk en Dave begint me steeds minder op mijn zenuwen te werken. Ik heb het idee dat hij wat hulp heeft gekregen bij zijn zangkwaliteiten, of in ieder geval dat ze beter doorhebben hoe dit te verwerken in het geheel. Hoewel het nog wel kan wisselen merk ik, soms kan zijn zang me nog aardig irriteren. Gelukkig houd hij vaak genoeg zijn mond om de instrumenten het werk te laten doen. Wat ze echt meer dan uitstekend doen.

Een ander groot voordeel is dat ze hier niet echt een minder nummer op hebben staan. Tuurlijk, Lucretia is niet het meest memorabele nummer, maar zeker niet zo vervelend als de Anarchy in the U.K. cover op het vorige album. Het zorgt ervoor dat het niveau mooi gelijk blijft. En dat is alleen maar mooi, want zo blijft elk nummer genieten. Het zorgt ervoor dat de 40 minuten voorbij vliegen alsof het niets is. Een perfecte lengte, die nog net doet verlangen naar wat meer.

Met Rust in Peace begint Megadeth de 90's erg sterk. Ze laten de beginjaren achter zich en zijn wat volwassener geworden. Dat betekend het verlies van hun rauwheid en jeugdigheid. Maar zeker niet mindere furiositeit, creativiteit en snelheid. En laat ik de energie niet vergeten, want ze klinken hier nog net zo energiek als op de vorige platen. In die zin is de jeugdigheid nog zeker niet verdwenen. Ze knallen dus hier nog heerlijk hard en klinken op muzikaal vlak veel interessanter en ook wel beter dan de andere 3.
Iets dat gelukkig ook niet is verdwenen is dat de nummers bij meerdere luistersessies nog altijd blijven groeien. Elke keer zijn er nog wat andere leuke, nieuwe en interessante details te ontdekken. Wat het verrekte lastig maakt om echt favorieten nummers aan te gaan wijzen. Maar dat is een meer dan welkom luxe probleem .

Megadeth blijkt steeds meer een bijzonder fascinerende band te zijn. Van zo'n matig debutplaat naar een machtig sterk album als dit. Nog altijd laten ze een groei zien en steeds beter te worden. Het maakt dat ik dit tot dusver wel hun sterkste plaat vindt. Hoewel ik de rauwheid wel wat mis.

Vroeg ik mij bij hun debut nog af waarom ze tot de big four behoren. Hebben ze dat ondertussen wel duidelijk laten merken. Ik ben in ieder geval fan geworden.