Sonny Rollins - Saxophone Colossus (1957)

Dit is zonder twijfel mijn favoriete jazz plaat. Vorig jaar Sonny Rollins zien optreden in het Concertgebouw in Amsterdam. Onwaarschijnlijk mooi. Als je 'm ziet nu op zijn leeftijd dan verwacht je er niet veel meer van. Maar zodra hij eenmaal zijn saxofoon in de hand heeft dan sta je te trillen op je benen. Zo'n enorme instrumentbeheersing had ik nooit voor mogelijk gehouden. In 2006 zal hij opnieuw in het Concertgebouw staan. Reken maar dat ik er bij ben!

wat een talent, die man
echt iemand die je live moet zien, nu het nog kan!!
ik zag hem enkele jaren geleden in het Palais de Congrès in Luik: steekt een heleboel humor in z'n improvisaties

Zonder meer een van zijn beste albums. Luisteren dus! Live is Rollins een ware sensatie. In '96 bij een optreden geweest. Zie z'n lange ietwat voorover gebogen gestalte het podium oplopen en dacht bij mezelf, hopelijk komt dit nog goed. Hij zet zijn sax aan, blaast met volle overtuiging maar beheerst zijn eerste noot en al mijn scepsis was letterlijk als een donderslag bij heldere hemel verdwenen.
Inderdaad grijp je kans wanneer er zich een mogelijkheid voordoet om een optreden van hem bij te wonen. Hoogst waarschijnlijk zal je deze ervaring nooit meer vergeten.

Saxophone colossus is waarschijnlijk Rollins' 'finest hour'. Het bevat twee van zijn beroemdste composities (St. Thomas en Blue seven) en is over de breedte waarschijnlijk zijn sterkste set. Alle vier de muzikanten zijn 'at the top of their game'. Van Rollins zijn we niet anders gewend, simpelweg één van de grootste jazzsaxofonisten, en van Max Roach is hetzelfde te zeggen op drumgebied. Let ook op het vloeiende, energieke pianospel van Tommy Flanagan.

St. Thomas, met zijn onweerstaanbare calypsomelodie, is een nummer dat volgens mij iedereen wel kent, bewust dan wel onbewust. Zoek het eens op voor een leuke aha-erlebnis. Strode rode, genoemd naar een jazzbar in Chicago, de Strode Lounge, waar Sonny tijdens zijn studententijd veel te vinden was, is weer heel anders (zoals eigenlijk alle 5 de nummers lekker gevarieerd zijn), lekker up-tempo en met twee fraaie solo's van Rollins en Flanagan. In afsluiter Blue seven komen alle muzikanten aan hun trekken met een solo, elk steeds afgelost door Rollins zelf.

De composities die niet uit Rollins' pen zijn gevloeid, zijn You don't know what love is (een 'standard' uit 1941 (Raye/DePaul)) en Morirat (beter bekend als Theme from the Three penny opera van het beroemde Duitse musicalduo Brecht/Weill). Mede door Rollins' herdefinitie van melodische improvisatie (waarschijnlijk het meest revolutionaire aspect aan dit album), waarbij veel verder wordt afgeweken van de themamelodie dan voorheen gangbaar, krijgen ook deze nummers een heel vet Rollins-stempel opgedrukt.

Saxophone colossus is één van de meest toegankelijke mijlpalen in de jazzgeschiedenis en daarom een ideale instapper voor beginnelingen in de jazzwereld. Maar ook voor kenners blijft het één van de hoogtepunten van de jaren '50, zelfs van jazz tout court, en klinkt het ook 50 jaar na dato nog even fris, gevarieerd en onweerstaanbaar als toen. 4,5/5

In 1 woord; geweldig ! een dikke 4,5

niemand had moritat als favoriet is een geweldig nummer

Dit klinkt heeerlijk! Erg swingend, maar toch erg rustig en kalm. Strode Rode is werkelijk prachtig. Laat me eens beginnen met 4*. Dat je in 1956 zulke mooie muziek kon maken zeg, en alsnog klinkt het alsof iemand het gisteren heeft bespeeld. Geniaal. Dit kan nog wel stijgen Jazz is prachtig!

Ik heb het gevoel dat ik deze Jazz-Cd erg goed zal vinden, de spelers zien er alvast belovend uit:

Sonny Rollins — tenor saxophone
Tommy Flanagan — piano
Doug Watkins — bass
Max Roach — drums

Niet dat ik ze ken ofzo maar zo heb ik m'n Jazz het liefst: simpel en niet altijd met teveel instrumenten, liefst 1 Mainspeler en van elke ander instrument 1 persoon en ook daarvan niet teveel. Hopelijk zal dit ook qua Sax-geluid niet teveel op Coltrane lijken, dan zit alles erg goed Binnenkort eens aan beginnen.

Een tijdje geleden weer eens beluisterd en ik verhoog hem nu naar 4,5*. Erg mooi. Ik blijf Strode Rode 1 van de beste Jazz nummers vinden. Geniaal nummer.

Inderdaad een KLASSIEKER (en beste van Sonny).

....momenteel opstaan.....heerlijk.....als ik kijk op de MUME-lijst met zijn andere platen valt op dat op deze 50 keer is gestemd en al die andere platen (zo'n 25) geen enkele meer dan 10 keer.........is dit idd zijn beste en kan het andere werk idd niet in de schaduw staan van deze klassieke jazzplaat...?

Ik weet eigenlijk nog altijd niet waarom ik hoopte dat dit niet op Coltrane zou lijken.Toentertijd zat ik ook nog niet verder dan Kind of Blue, A Love Supreme, misschien Somethin' Else. Coltrane's meesterwerk blijft mijn favoriete Jazzalbum, misschien wou ik een gelijksoortige line-up alleen met andere stijl. Nou hier alvast gevonden, dit album ken ik al zo lang, alleen maar sindskort beginnen luisteren. Deze man kan nog een briljant stukje Tenor Sax. spelen -

Mag ik trouwens bekend maken, dat Paalhaas' recensie hierboven een van mijn favoriete berichten op deze site is, zelden zo'n florissante stukken gelezen - Voor mij de aanzet om dit niet nog langer uit te stellen. Dit album blijft nog láng in de playlist

Dit is nog eens een klassieker van formaat. In het verleden wou ik dit album eens luisteren, maar toen vond ik St. Thomas wat teleurstellend en had het daardoor uitgesteld. You Don't Know What Love Is aan de andere kant heb ik altijd al een prachtig nummer gevonden; nu zijn het mijn 2 favoriete nummers van dit album. Sonny Rollins kan nog een stukje saxofoon spelen, of het nu rustige ballads zijn of snelle nummers, de man zijn solo's zijn keer op keer puur vakmanschap. Je hoort duidelijk dat hij in de Stroung Lounge (Strode Rode) duidelijk zijn tijd niet verdaan heeft. Niet dat ik er bij was ofzo, maar ik neem toch aan dat hij daar zijn talent wat verfijnd heeft. Het klinkt idd niet zoals Coltrane, misschien wel een beetje qua saxgeluid wat logisch is, maar de speelstijlen liggen toch een einde van elkaar. Allebei grote mannen als het op Tenor Saxofoon aankomt. Dit album is zeker en vast een aanrader voor wie Coltrane graag heeft, als is dit wel Hard Bop (wat Coltrane ook maakte in zijn begin), toch blijft het gewoon érg sterke Jazz. Zó het luisteren waard door Mr. Rollins die geniaal speelt,

"A Statue of great stature, built to last"

Wow

Ik heb net mijn eerste luisterbeurt achter de rug, de krant lezend met zonnetje erbij, en ik ben echt zelden zo onder de indruk geweest van een album. Dat eerste nummers is direct al geweldig. Ik ben niet echt een jazz-expert dus ik kan mijn gevoel moeilijk omschrijven in iets concreets maar je rolt echt van het ene in het andere geweldige moment. Echt prachtig die overgangen van drums en dat dan weer de saxofoon er in komt. Deze ga ik zeker nog vaker luisteren. Potentiele 5 sterren.

Ik heb dit nu 3 keer geluisterd en ik vind het echt briljant. Van begin tot eind goed. 4.5* en een plek in mijn top 10

deze vandaag weer eens herbeluisterd, maar dit is toch wel een ongezond lekkere plaat.

Moet maar eens omhoog:"

4* -> 4.5*

Afgaande op de MuMe Jazz toplijst heb ik dit album aangeschaft. Meerdere reviews lijken de klassieke status van dit album te bevestigen, en ik kan alleen maar bevestigen dat dit een uitzonderlijk mooi album is!

Elk nummer is voorzien van een pakkende baslijn, en het mooie, vrij rustige spel van Sonny Rollins. Ook Tommy Flanagan krijgt redelijk veel ruimte, en hij tilt het album zeker naar een hoger plan met zijn pianospel.

track 1. 5*
track 2. 4,5*
track 3. 5*
track 4. 4*
track 5. 4*

Gemiddeld 4,5 dus .

Er is maar weinig beter dan in het donker - zonder andere geluiden (of het moet regen/storm zijn) - een voortreffelijke jazzplaat te beluisteren. Dit is zo'n voortreffelijke plaat, waar een constant rauwe en toch warm geluid wordt gemaakt door de muzikanten van dienst. Van subtiel naar meeslepend en van ingetogen naar groots, Saxophone Colossus is een zeer divers jazzalbum waar ik al na een luistersessie van weg ben.

Nu maar hopen dat de plaat blijft verrassen en ik elke, nog komende, luisterbeurt weer word weggeblazen.

Zijn beste plaat vind ik Newk's Time (Blue Note) uit 1957. Zit wat meer "avontuur" in dan in deze plaat.

Wat een plaat! Sonny Rollins beheerst zijn instrument erg goed, de hele plaat zit vlekkeloos in elkaar. Een artiest waar ik in de toekomst wat meer wil gaan beluisteren.

Blue 7
Alleen om dat nummer al verdient deze plaat de volle 5 sterren

Voortreffelijke plaat van één van de beste saxofonisten die ik al gehoord heb. Rollins speelt erg goed, en wat nog belangrijker is; ook zijn kompanen zijn in topvorm. Max Roach houdt het cool aan zijn drumstel, Flanagan is begenadigd als pianospeler en Doug Watkins is erg secuur op bas. Nog altijd één van mijn favoriete jazzplaten.

Afgaand op het bericht hierboven besloten dit te gaan beluisteren

Het wordt tijd dat ik me ga wagen aan nog meer groten der aarde, en dat met namen in de jazz, why not

Als je Zappa kan hebben is er geen enkele reden je niet te wagen aan de - meer traditionele - jazz

Brown en Roach hebben mijn hart al gestolen, Sonny Rollins gat dat waarschijnlijk ook doen

Nondju, had ik maar geweten datie vorige week in mijn hometown speelde

btw, zie net dat het zo moest zijn, deze plaat heeft de hoogste score, dat begint goed, had er niet naar gekeken iig

Ga dit langzaamaan meer en meer waarderen. Vond het eerst nog wat saai, maar nu kan ik wel genieten van de vloeiende klanken van deheer Rollins en de andere muzikanten. Ik begin met 3,5*, hopelijk weet deze nog te groeien

Oké, ik ken niet veel jazz, maar dit is wel aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete jazzplaten.

Kreeg laatst van 'n kennis 'n stapel ouwe jazzplaten.
Had ie nog op zolder liggen.
Deze zat er ook bij.
Een van de eerste uitstapjes naar het voor mij nog totaal onontgonnen gebied van de Jazz.
En het smaakt absoluut naar meer!

Sonny Rollins is één van de weinige nog levende jazzlegendes. Hij groeide op in het New York van de jaren 30 en 40 en kwam al snel in aanraking met de jazz muziek. Zijn eerste interesse ontstond voor de piano, maar nog op jonge leeftijd maakte hij de overstap naar de alto saxofoon en later tenor. In korte tijd groeide hij uit tot een vakbekwaam muzikant en begin jaren 50 speelde hij al samen met Miles Davis, Charlie Parker en Thelonious Monk. Halverwege de jaren 50 kwam hij via therapie af van zijn heroïneverslaving en een jaar later verscheen zijn klassieker Saxophone Colossus. Hij nam het album op met de grote jazzproducers Bob Weinstock en Rudy van Gelder.

Met een drietal muzikanten onder de hoede van Rollins geeft het album de macht aan van zijn saxofoonwerk, met drie eigen composities en en twee herbewerkingen van eerder verschenen materiaal. De schoonheid van de opnames ligt in de duidelijke melodielijnen en heldere klanken, afgewisseld met de humor in de improvisaties. De tropische opening van het album met zijn signatuur song St. Thomas, gevolgd door de klassieker uit het Great American songbook genaamd You Don’t Know What Love Is. Soms is de muziek zacht en groots en op andere momenten krachtig en meeslepend. Een ander enerverend werk is het slotstuk Blue 7, waarin de jazz de blues verwelkomt met drie enerverende saxofoonsolo’s. Het is niet alleen Rollins die zich hier van zijn beste kant laat zien, ook pianospeler Flanagan brengt de melodiestructuur in beweging, waarnaast Watkins met zijn pakkende basspel het geheel in evenwicht houdt, altijd ondersteund door het voortreffelijke ritmische gevoel van Max Roach.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Geniaal album

Strode Rode en Blue 7 zijn echt zo ontzettend goed

Dit is waarschijnlijk wel één van de beste platen ooit gemaakt. Die diepe grommende toon die Sonny uit zijn tenor saxofoon weet te toveren is echt ongeëvenaard.

Maar wat me echt ondersteboven blaast is het krachtige drumwerk van Max Roach. Misschien wel de eerste rockdrummer, voordat rock überhaupt ooit bestond. Die snoeiharde aanslag op de snare en toms, dat krachtige ride-werk en die triolen in de drumsolo's. Op een gegeven moment zit Max zo diep in de pocket dat hij wat mij betreft eigenhandig de breakbeat heeft uitgevonden. Hij weet zich trouwens op de juiste moment weer perfect in te houden door slechts een shuffle op de ride en de hi-hat als afterbeat. Maar even later ramt hij weer een solo's vol doubles en triolen en doorheen. Krachtig en rauw. Supergaaf!

Songmatig is dit ook een sterke plaat, met een goede mix van standards en originals. De piano- en bassolo's zijn trouwens ook erg fraai. Maar nondeju, die drums en sax.

Als ik het goed heb gelezen hebben Sonny en Max op dezelfde dag ook opnames gemaakt met Thelonious Monk, Brilliant Corners. Prachtig toch?