Antony and the Johnsons - Cut the World (2012)

Live album van Antony and the Johnsons,vorig jaar opgenomen in Kopenhagen met het Deense Nationale Kamer Orkest.

Toch iets om naar uit te kijken zeker met het komende Concertgebouw optreden in aantocht en goede herinneringen aan de show met het Metropole orkest in Carré.

Het betreft opnames van 2 en 3 september in Kopenhagen.

CUT THE WORLD was recorded live on September 2nd and 3rd, 2011 at the DK Concert Hall in Copenhagen, DK and represents Antony's continued meditation on light, nature & femininity. Antony discusses his ideas on the track "Future Feminism", a speech he made during one of the concerts. Addressing the affects of patriarchy on the global ecology, Antony explores the possibility of shifting towards feminine systems of governance in a gesture to restore our world.

Hij gaat steeds meer op Robert Smith van the Cure lijken, als ik de hoes zo zie.
Ben toch wel nieuwschierig naar de nieuwe Anthony. Hoewel ik zijn laatste plaat wel een herhalingsoefening vind.

Het is een live album he met maar 1 nieuw nummer (Cut the World, afkomstig uit de voorstelling The Life and Death of Marina Abramović)

Op de toespraak Future Feminism zit ik niet te wachten (leuk voor de live optredens maar niet op cd)

Toen ik de tracklist zag, was ik al bang dat dit een verzamelaar zou worden. Gelukkig is het een live-plaat, die ik zeker wil aanschaffen ondanks dat ik de setlist niet spectaculair vind (gebaseerd op de studioversies uiteraard). Waar zijn toch die fijne nummertjes van I Am a Bird Now? Ik ben van mening dat Antony zich niet meer heeft overtroffen na dat album. Alleen een live-versie van You Are My Sister stilt mijn honger niet.

Gisteren gezien in Amsterdam en opvallend genoeg vond ik Swanlights nogal een hoogtepunt terwijl er juist behoorlijk veel oud werk werd opgevoerd werd waar ik uiteraard heel blij mee was. In Carré 2009 waren al die Swanlights nummers nog niet bekend en bestond het halve optreden uit nummers die je niet kende (maar desondanks was dat nog steeds bloedstollend mooi).

Voor wie - zoals ik - nooit bij een concert van Antony and the Johnsons is geweest, geeft Cut the World een aardig idee hoe zo'n concert met een orkest klinkt. Vrijwel alle nummers klinken niet meer als kamermuziek zoals dat op de studioalbums het geval is; het zijn vrij keurige nummers met orkest geworden die soms wel wat extra's bieden ten opzichte van de studioversie. You Are My Sister is misschien wel het beste voorbeeld.
Het nieuwe nummer Cut the World klinkt zoals we het van Antony gewend zijn. Verder hebben sommige nummers nog een bijzonder intro zoals Cripple and the Starfish of nog beter; I Fell In Love with a Dead Boy wat in het begin dankzij een nieuw arrangement van het orkest haast een ander nummer lijkt te zijn.

Opvallend: tussen de nummers door geen geklap van het publiek, waardoor je op een gegeven moment bijna vergeet dat je naar een live-album aan het luisteren bent.

Future Feminism is een toespraak van ruim zeven minuten met Antony's visie op milieu, (trans)gender en vrouwelijkheid in de toekomst. Leuk om meer over zijn gedachten te weten te komen, maar dit lees ik liever in een interview. Aangezien ik deze plaat graag op vinyl wil, zal ik elke keer tevergeefs zoeken naar een skipknop. Verhalen of toespraken op een muziekalbum - het komt helaas vaker voor - zie ik als een hinderlijke onderbreking.

Toen ik Antony en zijn Johnsons in 2009 in Eindhoven voor het eerst live mee zou maken was dat een concert waar ik smachtend naar uitkeek. Dit moest en zou magisch worden dat kon niet anders. Al een aantal jaar was ik verslaafd aan de muziek van Antony en eindelijk kon ik het 'in het echie' meemaken.
Ergens viel de avond uiteindelijk toch enigszins tegen. Nee het was geen slecht optreden, integendeel, maar ik voelde niet de magie die ik verwacht had. Tranen had ik verwacht maar ook nee; ik zag een prachtig optreden van één van mijn geliefde artiesten en dat was het. Eigenlijk net als mijn ervaring bij Sigur Rós eind 2008.
Het zal te maken hebben met de zelf gecreëerde torenhoge verwachting.

Uiteraard was er al snel weer een euforisch gevoel toen ik een kaartje bemachtigde voor het (toen nog) enige optreden met het Metropole Orkest in Carré. Hier bij zijn was uniek zeker ook omdat niemand aan kaarten kon komen. Ik beschikte over een zeer goede connectie (dankjewel G.); ingewikkeld verhaal dat ik iedereen zal besparen.
Dat er later toch een tweede concert kwam dat plaats zou vinden voor dat optreden waar ik bij zou zijn en waar tv-opnames van gemaakt werden deerde me niet. Ik was erbij en zat behoorlijk vooraan. Dit was een andere ervaring dan in Eindhoven.
Bij dit optreden voelde ik de magie wel en moest ik een enkele keer echt even slikken. Ontroering alom.
Het was een optreden met veel onbekende nummers die later op Swanlights terecht zouden komen.

Antony deed meer van dit soort optredens met diverse orkesten en zo zag ik hem dit jaar weer met het Metropole Orkest maar nu in het Concertgebouw en onder begeleiding van een schitterende lasershow. Zelfs mijn partner die niets met Antony heeft en voor mij meeging 'omdat een eerste concertgebouw ervaring wel leuk zou zijn' gaf na afloop toe zwaar onder de indruk te zijn.
Het zegt genoeg over de kwaliteiten van Antony. Overigens was de setlist behoorlijk vergelijkbaar met die uit 2009 met als verschil dat het Swanlights aandeel juist wat minder was en de nummers die daarvan gespeeld werden waren nu wel oud en vertrouwd.

Op dit album zien we diezelfde setlist weer terugkomen. Uiteraard ontbreken er wel wat nummers maar het geeft een perfect beeld van hoe die optredens met orkest nu klinken. Dat het Metropole Orkest hier The Danish National Chamber Orchestra is verandert het geheel niet. De arrangementen zijn uiteraard exact hetzelfde en zorgen ervoor dat Antony in een redelijk vast keurslijf gedwongen is. Zijn improvisatie is tijdens dit soort optredens vooral te vinden in de vorm van zijn toespraakjes tot het publiek (Amsterdam kreeg eerder dit jaar een ter plekke verzonnen nummer n.a.v. zo'n toespraak genaamd 'The Queen Loves Horses').
Op dit album vinden we zo'n monoloog gelijk al als tweede nummer in de vorm van Future Feminism en daarmee hebben we toch wel een smetje te pakken. Allereerst vind ik de plaatsing van de monoloog onmiddellijk na de schitterende openingstrack Cut the World dat je kunt bestempelen als nieuw nummer want afkomstig uit de voorstelling The Life and Death of Marina Abramovic erg vroeg geplaatst wat je een beetje uit de net opgebouwde sfeer haalt. Dit is leuk tijdens de concerten maar op cd nogal overbodig, hoe goed bedoeld de inhoud ervan ook is. Daarbij kwamen dit soort momenten tijdens de concerten die ik gezien heb pas halverwege de optredens naar voren. De eerste nummers ging achter elkaar door en Antony moest voor mijn gevoel elke keer even de sfeer voelen waardoor hij aan het begin nooit zo veel zei. Naarmate de tijd verstreek werd hij losser. Een misser dus.

De enige misser wat mij betreft want ik heb de concert-optredens altijd enorm gewaardeerd en eerlijk is eerlijk: die zijn toch anders dan wat we gewend zijn van zijn albums die een stuk soberder zijn. Niet iedereen had dan ook dezelfde enthousiaste mening over de shows als ik die had. 'Te pompeus', 'de nummers verdrinken in de weldadige arrangementen'; opmerkingen die nogal eens geuit werden.
Dit zou op cd nog wel eens een grotere rol kunnen gaan spelen zeker als je er niet bij geweest bent en er toch neutraler naar luistert. Niet iedereen zal even blij zijn met de versies zoals ze hier gebracht worden.
Voor mij gaat dit dus niet op. Ik was na de optredens al enthousiast over deze nieuwe versies en dat verandert niet nu ik ze op cd hoor. Er is ook niet zoveel verandert aan deze versies tussen 2009 en nu.
Ik blijf verliefd op de nummers, de stem (die overigens minder vibrato bevat als op de eerste albums) en de sfeer.
Jammer dat Future Feminism er tussen staat. Ik had liever For Today I Am a Boy of Hope There's Someone hiervoor in de plaats gehad die hij namelijk ook zong.
Het is niet anders. Het kost hem wel de volle mep helaas maar man man man wat is het fijn om dit album aan de verzameling toe te kunnen voegen en ik moet er wel bij zeggen dat het ontbreken van applaus tussen de nummers door als groot pluspunt aangemerkt mag worden.

Was hier een fanboy aan het woord? Jazeker. Ik ben dan ook benieuwd naar hoe anderen deze versies beschouwen. Ik verwacht een hoop verdeelde meningen.....

Wat prachtig om deze versies nu eens goed te horen. Ik ben erg tevreden over de setlist. Antony vindt zijn woorden goed op Future Feminism, maar (cliché, cliché) ook ik vind dat een dergelijk betoog thuishoort op een avond in het theater, en duidelijk niet op een live-plaat waarvan aangenomen mag worden dat deze bij de liefhebber een tijd op repeat staat. Cut The World zal ik dan ook niet op vinyl aanschaffen, want de skipknop, waar user JoostBo naar refereerde, is bij deze plaat onontbeerlijk.

Ik had het beter gevonden als hij deze monoloog als tekst in het boekje had gezet of zo en dan een ander fijn nummer ervoor in de plaats.

Een ander nummer ervoor in de plaats? Zo werkt dat natuurlijk niet. Als hij dat nummer had gehad, had die hier wel op gestaan.

Ehm.... hij heeft wel degelijk nummers gezongen die dit album niet gehaald hebben (For Today I Am a Boy, Man Is the Baby, Hope There's Someone en Dust and Water).
Keuze genoeg zou ik denken om die monoloog te vervangen door minstens één van deze nummers.
Ik denk gewoon dat de drang om zijn boodschap over te brengen te groot was waardoor het zo'n prominente plaats op dit album inneemt. Nogmaals: bij het optreden zelf is dat een toegevoegde waarde, op een album vind ik dat niet.

Ik had nog nooit naar A&J geluisterd dus ik besloot deze live plaat maar eens te checken. Maar dat betoog meteen op nummer twee irriteert wel verschrikkelijk

Buiten dat klinkt de muziek wel heel goed.

Opmerkelijke keuze om juist met een live-album te beginnen en dan ook nog eens een live-album met groot orkest (waar zijn albums juist veel kleiner worden gehouden).

Ja, maar die nummers zijn niet afgevallen omdat die monoloog erop staat. Die twee zaken staan los van elkaar.

Heb je mij dat horen zeggen dan? Ik zeg toch heel duidelijk dat ik liever één van die nummers i.p.v. de monoloog had willen horen op dit album. Die monoloog mag van mij dan fijn in het boekje komen te staan of zo. Maar ik denk dat Antony graag zijn punt duidelijk wil maken en het daarom prominent op de cd heeft gezet. Ik vraag me alleen af wie hier nu echt op zitten te wachten. Ik vind het een vervelende onderbreking zeker al gelijk als tweede track.
Maar dat zijn nu eenmaal de keuzes van een artiest. Mijn wens was anders. Verder heb je mij niets horen zeggen over het waarom (die kan ik zoals gezegd slechts vermoeden).

Ik zag deze albumhoes, en moest net als devel-hunt aan Robert Smith van The Cure denken.

Je zegt: 'ik had liever één van die nummers gehoord op dit album'. Klinkt in mijn oren alsof je denkt dat door die monoloog die nummers er niet op staan.
Voor de rest snap ik je punt wel dat je die monoloog liever in het boekje had gehad.

Ik moest enigszins aan ons aller Adele denken.

Nee hoor dat denk ik dus niet. Het is de keuze van Antony zelf neem ik aan en ik geef dus aan dat ik liever een nummer dat dit album niet gehaald heeft er op had willen zien staan. Maar maakt niet uit verder natuurlijk want:

En zo is het maar net. Overigens moet mijn cd nog binnenkomen dus ik heb geen idee hoe het boekje er van binnen uitziet.
Wat vind jij zelf eigenlijk van die monoloog? Ik heb nog niemand gehoord die er blij mee was maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die het juist wel een toegevoegde waarde vinden.
Ik denk trouwens ook dat deze monoloog beter als soort 'hidden track' op het album gezet had kunnen worden dan was het al een stuk minder storend geweest zoals nu op de tweede plaats.
Maar ik ben dus wel benieuwd of er mensen zijn die het dus niet storend vinden.

Overigen moeten we ons maar niet al te focussen op die ene track. Er staat genoeg moois op dit album en gelukkig kun je een nummer ook overslaan

inmiddels is er een clip bij Cut the World met William Dafoe en onze Carice van Houten. Zo...die komt binnen!!!!!!!! Zo mooi.....

In de Volkskrant staat een interview met Antony waar hij o.a. spreekt over de tweede track:

Als ik Future Feminism als laatste stuk op de plaat had gezet zou iedereen denken: o, als bonus vertelt Antony nog een verhaaltje. Door het aan het begin te doen, lever ik de luisteraar een lens waardoor ze mijn werk kunnen bekijken. Dit zijn de gedachten en angsten waaruit al mijn werk min of meer is ontsproten.'

bron: Androgyne Antony (The Johnsons): Het is tijd dat vrouwen de macht krijgen - muziek - VK - volkskrant.nl

Als het hele interview leest merk je dat het een heel bewuste keuze van hem is om die track er op te zetten (of ik het als luisteraar dan fijn vind is een ander ding; nadeel met een gesproken monoloog is dat je het maar 1 keer hoeft te horen en het dan wel weet i.t.t. zijn nummers).

Jammer dat het hoesje weer zo'n raar afwijkend formaat heeft.

Te mooi !!!

Mooie live versie van Antony and the Johnsons. Een goede aanvulling op de vorige cd's. Goed van opbouw en dat Antony kiest voor een monoloog snap ik, want dat past bij zijn zo eigen benadering en gevoel.

Mijn eerste kennismaking met Anthony and the Johnsons.
Prachtige orkestrale begeleiding bij de zweverige stem van Anthony maakt deze plaat heerlijk om te luisteren. Ik weet niet of dit vanuit de studio ook zo goed kan klinken als live, want de plus van deze plaat is dat het werkelijk schitterend is ingezonden in harmonie met de instrumenten.

4.0*

Magistraal album van deze zeer aparte artiest(e). Smaak- en sfeervol uitgevoerd met een aardige dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band. Het klinkt wel erg gelikt voor een live album en ik mis het rauwe karakter. Ik hoor geen foutje of schreeuw uit het publiek tijdens de uitvoering. Produktie is wel mooi en de cd klinkt prima. De praattrack Future Feminism had er van mij niet op gehoeven. Ik heb enkele maanden geleden een docu op tv gezien met een uitgebreid interview met Antony. God created some strange people. Als z'n muziek maar mooi is...

Daar kan ik wel inkomen want tijdens de concerten waar je zelf in de zaal zit is dat wel zo. Hij maakt foutjes en herstelt zich dan op charmante wijze. Uit het publiek komen altijd wel reacties (ik vind ze vaak overdreven want ik krijg altijd kromme tenen van de 'We Love You' roepers).
Dit klinkt nauwelijks als een live-album en hoe gek ook: dat is voor mij de grote plus omdat meestal ik niet veel op heb met live-cd's. Maar je hebt zeker gelijk. Het klinkt wel erg netjes wat niet eens erg is omdat we het hier ook niet over een rockshow hebben.

De muziek staat op dit album fier overeind en de opnamekwaliteit van de cd is subliem. Het zal mijn audiofiele inslag zijn maar ik geniet van een kuchje op de achtergrond bij een live album. Geeft net dat beetje extra. Luister, bv, eens naar het Live Acoustic album van Nils Lofgren. Dat is live beleving met kippenvel. Dat is rock met een kleine r.

Clip Cut The World is opgenomen in Amsterdam, las ik net. Leuk.

Dat was al duidelijk door de clip waar je op de zijkant van de ordners 'handboek' ziet staan