Angus Stone - Broken Brights (2012)

Dit album is een stuk anders dan wat we gewend zijn van het duo met zijn zus. Het ligt meer in het verlengde van zijn vorige solo-album onder de naam Lady Of The Sunshine, maar dan een flink stuk rustiger. De blues en rock-invloeden die we daar wel hoorden horen we hier (bijna) niet meer. In plaats daarvan krijgen we hier meer country en folk-invloeden.

Er staan hier een aantal hele fijne liedjes op, en ook wat potentiële zomerhitjes (hoewel vaak nèt niet). Het opzweperigere stuk in openingsnummer 'River Love' is absoluut een van zulke hoogtepunten. Deed me overigens heel erg hieraan denken!
Op Bird On The Buffalo horen we de elektrische gitaar met die typerende sound die we al kenden van het duo met zus Julia, en ook op Julia's soloplaten (It's All Okay). Het eerste deel van dit nummer vond ik heel fijn, maar de tweede helft waarin de zin 'like a bird on a buffalo' tot in den treure wordt herhaald wordt na een halve minuut toch wel wat vervelend.

De nummers van Angus lijken, met alle respect, niet echt ergens over te gaan. Dit in tegenstelling tot de nummers van Julia Stone (als we toch aan het vergelijken zijn...). Ook vind ik zijn stemgeluid niet fantastisch. Behoorlijk ingehouden, een soort van binnensmonds, en daardoor moeilijk te verstaan.

Voor de nodige variatie wordt gezorgd door 'The Blue Door' dat zo in de soundtrack van een westernfilm had gepast. Althans, afgezien van het Pocohontas-fluitje. Maar het zijn juist deze subtiele dingetjes die het album interessant houden.
Apprentice Of The Rocket Man is ook weer zo'n merkwaardig gevalletje. Het is meer gesproken dan gezongen, maar veel maakt het niet uit. De muziek doet hier met phaser- en tremolo-effecten op de gitaar en zo nu en dan een ruimteschipachtig geluidje meer denken aan een science-fiction film. Ik zie Angus zo door het heelal zweven terwijl dit lied klinkt, of als Elliott naar de hemel kijkt, bedroegd voor zijn vriend E.T. (Sorry, het is een jaar of 12 geleden dat ik die film zag).
Hierna gaan we weer terug naar het relatief voorspelbare, maar niet zonder eerst een klein uitstapje naar de rock te maken met Only A Woman dat eindigt met een Neil Young-achtige gitaarsolo.

We vervolgen ons avontuur van iets meer dan een uur met The Wolf And The Butter, een lied met een ietwat eigenaardige titel maar met een lekker refrein en, aah, een mondharmonica!
De extra instrumentjes en 'monstergeluidjes' op het lied 'Monsters' vind ik nog wel even het noemen waard. Het 'kinderkoortje' tegen het eind van dit lied doet ons een beetje denken aan A&JS-track 'Another Day', en is het niet mogelijk dat de trompet die we horen bespeeld wordt door Julia? (Echt, kan iemand dat checken?)

It Was Blue komt als rocker dan weer helemaal uit het niets en valt behoorlijk buiten de boot. Het eindigt dan ook weer zo plots met een iets te snelle fade-out. Jammer. Slotnummer End Of The World vond ik ook wel nog een behoorlijk minpunt! Behoorlijk overbodig en mijn inziens geen geschikte afsluiter voor dit album. Gooi die twee laatstgenoemde nummers eruit en het album had nog een prettiger uitziende speelduur ook. Maar ach, Angus zal er wel een doel mee hebben.

Desondanks hebben we hier, op wat kleine aanmerkingen en het laatste lied na, te maken met een fijn CDtje met leuke deuntjes (het handgeklap, het Edwarp Sharpe-esque "Hey!" en het fluiten in Wooden Chair) en teksten waar je je niet teveel over na moet denken. Instrumentaal en qua productie doet het ook wat volwassener en serieuser aan dan het werk van Angus & Julia Stone. Een fijn zomers plaatje dat voornamelijk lekker wegluistert. Veel meer zul je met dit album niet in huis halen.

3,5*

Eerder draaide ik Angus & Julia Stone graag, maar op een of andere manier ben ik nooit aan deze plaat begonnen. Misschien omdat ik het solo werk van Julia te soft vond? Tot ik Broken Brights hoorde bij Plato. Het klonk soms een stuk steviger dan ik had verwacht, maar ook de rustiger folkrock nummers mochten er zijn. Ook hoorde je soms haast psychedelische rock, zoals bijvoorbeeld op het slotnummer.
Overall heeft dit album toch een bepaalde sound en productie die mij zeer bevallen, net als de zang van Angus. En er staan - niet onbelangrijk - ook nog eens een aantal dijken van songs op: de eerste drie, Only A Woman, It Was Blue & End of the World.
Voor mij is dit een van de betere platen van 2012.

Angus Stone is maar een druk baasje (net zoals zijn zus Julia overigens). Naast zijn twee albums en de EP's met Julia, is dit alweer zijn twee soloalbum. (Al is dit wel het eerste dat onder zijn eigen naam verschijnt, op het eerste ging hij nog schuil onder de naam Lady Of The Sunshine.) Het album is ondergedompeld in een rijke traditie van folk, rock en country, maar heeft gelukkig wel een eigen smoel. Dat komt deels door de mooie, vrij rustige stem van Angus en deels door de rijke instrumentatie (de gitaar krijgt alle ruimte, we horen een mondharmonica voorbijkomen en in het nummer The blue door zelfs een panfluit!). Maar bovenal schuilt in Angus Stone een begenadigd liedjesschrijver, die knappe nummers uit zijn mouw lijkt te schudden. Sommige zijn ingetogen, andere steviger, maar hij vliegt nooit uit de bocht. Zelfs niet als hij de elektrische gitaar laat gieren in het magnifieke Only a woman (Neil Young is dan niet ver weg). Andere hoogtepunten zijn wat mij betreft Bird on the buffalo, It was blue en Broken brights, maar het beste is ook hier om het album als geheel te beluisteren (juist ook omdat het zo'n coherente plaat is). "Broken brights" behoort zeker tot mijn favoriete albums van 2012, dit is jaarlijstjesmateriaal!