The Offspring - Days Go By (2012)

Geen slecht album maar zeker ook geen hoogvlieger. Ze overdrijven wel een beetje met de "oh-oh" achtergrondzang. Zelfs bij de overbodige re-recording van Dirty Magic is er nu achtergrondzang, jammer.
Geen nummers die echt uitblinken behalve de laatste 2 die wat meer naar de oude Offspring sound gaan, vooral live klonken ze als krachtige nummers die elkaar perfect opvolgen. Slim Pickens is de enige song op het album waar de achtergrondzang echt wat toevoegd aan de sound.

3***

Door twee wat teleurstellende albums heb ik The Offspring een tijdje links laten liggen. Af en toe vonden Smash en Ignition nog wel de weg naar mijn cd-speler, maar het nieuwe werk interesseerde me niet meer.
Toen deze Days Go By aangekondigd werd, luistede ik met nostalgische nieuwsgierigheid naar 'Cruising California' geluisterd en sindsdien had ik niet meer naar deze plaat omgekeken.

Na een festivalseizoen dat gedomineerd werd door de punkrockbands waar ik tien jaar geleden naar ben beginnen te beluisteren (o.a. Sum 41, Ignite, Pennywise, Anti-Flag, De Heideroosjes), ben ik terug veel naar '90s/'00s punkrock gaan luisteren.

Zo ook naar The Offspring, waarvan ik de albums tot en met Americana tot mijn favoriete punkrockalbums reken. Op een gegeven moment won mijn belangstelling voor het nieuwe album het toch van mijn angst voor 'Cruising California'.

Ik werd met stomheid geslagen door de drie openingsnummers. Stuk voor stuk enorm sterke punkrock-knallers waar de jaren '90 vanaf druipt. Sinds Americana toch eventjes de sterkste albumopening.

Met 'Turning into You' en 'Hurting as One' wordt het gas iets terug genomen, wat de afwisseling van het album wel tot goede komt.

'Cruising California' leidt helaas een zwakker gedeelte in.
Het is zo'n nummer als 'Pretty Fly', Grappig, overduidelijk een parodie. Maar het werkt niet zo goed als het eerder genoemde nummer. 'Pretty Fly' vind ik nog steeds sterk, omdat het muzikaal gewoon The Offspring is, met duidelijke verwijzingen naar de 'wangsters' uit de jaren '90. In 'CC' wordt de muzikale parodie te zeer benadrukt waardoor het gewoon geen leuk nummer is om te beluisteren. Het past niet bij de rest van het album. Als losse single met een goede B-side ('Dirty Magic' bijvoorbeeld) was het beter geweest. Misschien hadden ze er nog een hitje mee kunnen scoren - wat uiteindelijk toch wel de bedoeling was geweest voor dit nummer.

'All I Have Is You' is een nietszeggende ballad. Vooral door coupletten met de lage zang en de galmende gitaar lijkt het meer op een mislukte U2-kloon dan wat anders.

In 'OC Guns' weerklinkt de hidden track van Americana, 'Pretty Fly (Reprise)'. Samen met de lekkere ska-riff is dat het enige positieve wat te zeggen is over dit nummer. De rest van het nummer - de beat en de slechte lyrics - zijn net zoals 'California Cruising' hoogst misplaatst.

Een van mijn favoriete nummers op Ignition was 'Dirty Magic', een nummer waarin het geluid van de latere Offspring al goed te horen is. Deze heropname is niet slecht: het laat een iets andere Offspring horen door het wat mildere refrein en rustigere tempo. Misschien had dit nummer ook als B-side gebruikt kunnen worden, maar het maakt het album er niet slechter op.

Daarna wordt het album in een flink tempo afgesloten met 'I Wanna Secret Family', 'Dividing by Zero' en 'Slim Pickens Does the Right Thing and Rides the Bomb to Hell'. Samen met het openingstrio laten deze drie nummers The Offspring op dreef horen. Korte puntige songs met harde riffs en sterke refreinen.
Zo wil ik The Offspring horen en ondanks de drie enorme dieptepunten blijft het album toch goed overeind staan.

Zo word je waardig oud(er) : gewoon een degelijk album met stevige rocksongs maken waarop de vonk nog volop aanwezig is, je roots niet verloochenen maar toch ook meegaan met de (leef)tijd van je luisteraar. Een paar geweldige hoogtepunten (natuurlijk de afsluiter waarvan de titel ongeveer even lang is als die van de film waarnaar hij verwijst, maar ook het titelnummer, en bovenal de allesverzengende opener), een grappig experimentje (Cruising California (bumpin' in my trunk), ik kan er wel om lachen), en als enige minpuntjes het wat al te bekend aandoende "Wo-ho-ho"-koortje in het refrein van Hurting as one (conspiracy noemt dat op 29-6-2012 een "referentie" naar Something to believe in, maar op mij komt het eerder over als been there, done that) en de overbodige remake van Dirty magic. Al met al een heerlijk album (met een overigens prachtige hoes), blij dat deze mannen er nog zijn.