Katatonia - Dead End Kings (2012)

Ik heb dit album geluisterd in de cd winkel, het is een twijfelaar dit album. En heb de cd dus niet gekocht, ik zal de cd nog een keer gaan luisteren.

Heb het album ondertussen een stuk of 5x beluisterd en ik vind het echt een prachtplaat geworden. Van het eerste tot en met het laatste nummer sterk, waarbij de eerste en het laatste nummer ook meteen mijn favorieten zijn. Heerlijk album dat uitstekend past bij het herfstgevoel dat over Nederland neerdaalt.

Met een halfje opgehoogd, wat een mooi album. Alle songs zijn de moeite waard en de band weet voor het eerst echt mooie refreinen te schrijven, iets dat op voorgaand werk nooit zo goed uit de verf kwam.

heb 'm nu een paar keer gehoord en plaat heeft me nog niet zo te pakken als de twee voorgangers.

Wellicht gaat het nog komen.. Is er nu wel het weer voor dus ga 'm zo maar weer eens opzetten.

Ik heb precies hetzelfde gevoel als bij Night is the New Day bij dit nieuwe Katatonia album: de eerste luisterbeurten lijkt het album tegen te vallen en lijken de nummers op het eerste gezicht erg op elkaar. Maar na het album meer dan vijf luisterbeurten te hebben gegund, ontvouwd zich wederom een weergaloos goed album, dat zich met gemak in mijn top 10 van 2012 nestelt.

Tot slot, complimenten aan deze band voor de, wederom, waanzinnig goede productie én cover art van dit album!

weer een paar luisterbeurten verder en alles begint op zn plaats te vallen. Uitschieter The Racing Heart. Alleen jammer dat dat nummer niet veel verder uitgesponnen wordt..

Ik zet in op 4,5.

,.. Heb het album nu een tijdje,...
En mag mij toch wel een Katatonia-liefhebber noemen,...maar,.. ik krijg bij dit album toch soms het gevoel dat ik een vogel hoor die zichzelf graag hoort zingen en dezelfde formule blijft herhalen,

omdat het i.i.g. niet slecht is, geen onvoldoende - gewoon een verdiende 3

maar de hoes belooft meer dan ik er tot nu toe muzikaal uitgehaald heb -

Ik vind Ambitions echt een fantastische song. Tekstueel en structureel zit het fantastisch inelkaar. Erg goed.

...ik ga wat omhoog,... blijf 'm toch nog steeds luisteren -

Dit album is bij vlagen venijnig hard, maar soms ook prachtig ingetogen. Toch ademt dit album continu een donkere sfeer uit, wat onder andere terug te horen is in het zware gitaarwerk. In de rustigere nummers (het échte ingetogen werk) wordt de piano mooi ingepast en doet een rustige gitaarsolo de rest. Deze nummers (Leech, Undo You) zijn wel wat aan de saaie kant, maar gelukkig blijft geen enkel nummer continu ingetogen. Ieder nummer bevat wel een energieke uitbarsting die je bij de les houdt.

De zanger heeft een intrigerende stem die perfect bij de muziek past en die me aanspreekt. Wat me echter vooral aanspreekt aan Dead End Kings is de energie die er bij vlagen vanaf spat, het subtiele gebruik van keyboards en het gitaarspel. Het gitaarwerk klinkt over het algemeen erg zwaar en laag en hier en daar worden fraaie korte solo's ingevoegd. Kortom: Dit album is erg goed.

Na dit album gedurende bijna 2 weken bijna dagelijks te hebben beluisterd zal ik toch maar een poging doen mijn gedachten bij dit album samen te vatten. Ook omdat ik niet veel zin heb hier nog twee weken dagelijks naar te luisteren.

Mijn gedachten bij het beluisteren van dit album worden voornamelijk heen en weer geslingerd tussen twee emoties: verveling en teleurstelling.
Verveling is er vooral omdat Dead End Kings me als album nauwelijks weet te boeien. Hier en daar zijn er goede nummers, zoals The Parting, The Racing Heart, of First Prayer. Dat zijn wat mij betreft uitzonderingen. De twee albums die voor deze kwamen, waren goed omdat ze zo koel waren maar er tegelijkertijd veel spanning onder de oppervlakte zat. Die spanning is totaal verdwenen op Dead End Kings. Wellicht omdat de metalrandjes nog verder van de muziek is afgeslepen waardoor er mee, veiliger rock overblijft, wellicht omdat de emoties hier en daar hapklaar worden opgediend (‘hear my thin voice’ in Ambitions). De zang van Johan Renkse die ik op bijvoorbeeld Night is the New Day erg goed bij de muziek vond passen, klinkt op dit album hier en daar een beetje zeurderig.
Teleurstelling is er omdat sommige nummers, toevallig wel vaak de betere nummers op dit album, totaal inwisselbaar klinken met wat de band deed op de albums die voor Dead End Kings kwamen. De band probeert hier wel een paar nieuwe dingen, zoals de zang van Silje Wergeland en het wat zachtere geluid, maar ik kom niet los van het gevoel dat Katatonia gewoon hetzelfde trucje dat succesvol was op The Great Cold Distance en Night is the New Day nog een keer heeft proberen uit te voeren op dit album.

Gelukkig kan ik zo nu en dan ook nog wel wat nummers vinden die me goed bevallen, maar als geheel vind ik Dead End Kings een dikke tegenvaller. Met Night is the New Day in de platenkast denk ik niet dat ik veel behoefte zal hebben om Dead End Kings nog te luisteren.

2.5*

Schitterend album, duurt even voordat het doordringt.
Na 10 luisterbeurten begint dit album pas te groeien, dat is bijzonder.
Na 100 luisterbeurten groeit dit album not steeds..... Het moet toch niet gekker worden....
Wat een geniaal album is dit.
Het allerbeste Katatonia album tot nu toe!

Het was een prachtige herfstdag. Eerst dikke mist en dan het langzaam opkomen van een vrolijke kleurenpracht in de tuin en ver daarbuiten. Maar het was vandaag vooral een feest de Katatonia's nog eens door te nemen om te kijken welke ik nog wil hebben. Er zijn echter nog wel een paar albums te gaan. Maar die bewaar ik voor later, want een 'overload' aan deze weliswaar prachtige, maar o zo droeve metalmuziek is zeker voor een beginnend Katatoniasteling niet echt aan te bevelen. Maar gefaseerd lukt het prima.

Ja... het duurt even voordat je deze Dead End Kings gaat waarderen. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit en toch weet ik zeker dat ik dit album ook heel mooi ga vinden. Tenslotte had ik dit ook erg sterk bij de allerlaatste Katatonia: The Fall of Hearts. Beide albums ontlopen elkaar namelijk niet echt veel wat de sfeer en de meer complexe muziekstructuren ervan betreft.

En Jonas zingt ook hier weer zo mooi op...

Vandaag binnen en meteen herkenbaar. Dit is als thuiskomen. Het knalt uit de speakers. Mijn vrouw is er ook blij mee. We zijn beiden fan aan het worden, zoals bij Anathema.

Laat ik eens beginnen met 4*.

Langzaam maar zeker kruipt dit album naar 4,5*....

Weergaloze productie. Heerlijk.

De optelsom van The Great Cold Distance en Night is the New Day. Daar proef je dat het voor mij het bij beide albums net niet is. Dit kwam binnen en ging niet meer uit mijn systeem. Nagenoeg de ultieme plaat.

No need to take the test
Before the dark must shine
Reflect my eyes
And strip this creation of mine
Tomorrow is so long
The dead end king is here
Black wings upon his back

Voor nu haalt dit het nog niet bij The Fall Of Hearts voor mij waar ik de muziek beter vind aansluiten bij de zanglijnen. Ook de nummers die ik al ken van Sanctidude vind ik op die cd mooier.

Hoogtepunten hier voor nu toch wel Ambitions en Lethean.

Een leuk album van Katatonia. Prima zang en leuke nummers. Het blijft bij mij echter nog niet zo hangen als het oudere werk. Vermakelijk dat zeker.

Heb dit album na jaren eens een tweede kans gegeven, maar het weet me weer (geheel) niet te pakken. De voorganger 'Night is the New Day kostte me ook al wat moeite. Ik hoor veel van hetzelfde. Voor mij blijft het werk uit de periode tot en met (mijn persoonlijke favoriet,) Thwe Great Cold Distance toch het beste. Het duurt tot een Leech, voordat ik enigzins geraakt wordt. Uitschieter in positieve zin is Lethean (sound is tegenwoordig heerlijk terug te luisteren in het werk van Soen) en daarnaast is (de ('Toolachtige') riff in) Dead Letters een heerlijk nummer waar Katatonia atmosfeer en spierballen heerlijk afwisselt. Ook First Prayer scoort voldoende. Blijkbaar beklijft dit het deel van het album mijn het meest. Al met al net te weinig om een tot een volle drie punten te komen (jammer), door het in mijn ogen de wat saaie, moeizame en eentonige 'eerste helft van de plaat'. Ik kan me de teleurstelling en verveling uit de reactie van Wizard daarom best indenken.

The Fall Of Hearts spreekt mij meer aan dan Dead End Kings, maar het begint wel te groeien. Maar net zoals bij veel anderen duurt het wel een tijdje en heeft het (heel wat) luisterbeurten nodig.
Maar als nieuwe luisteraar heb ik nog heel wat albums te gaan (ik heb er nu een stuk of 4 in mijn systeem zitten) dus ik kan nog niet goed bepalen welk album favoriet is.

Ik kijk naar zwart/wit plaatjes in de bekende naargeestige stijl op een groot scherm.

Mooi hoor... Dead End Kings is nu ook te bewonderen in 5.1 dts en hi-res op dvd. En hoewel ik bijna geen fysieke dragers meer koop, maak ik graag een uitzondering voor een van de treurigste van alle naargeestige bands in mijn collectie mistroostige muziek.
Trouwens... de band is sinds dit album wel enorm gegroeid in het schrijven van mooie melodieën.

Er komt geen einde aan deze plaat. Wat een tegenvaller! Nee dit is het minste album van deze goede band.