Bill Fay - Life Is People (2012)

Een album met compleet nieuw werk van de Britse songschrijver Bill Fay is iets om naar uit te zien. "Still Some Light" uit 2010 bevatte oud en nieuw materiaal en bracht de man weer eventjes terug in de schijnwerpers, na de paar fenomenale albums die hij begin jaren '70 maakte en die hem een cultstatus gaven.

Fay krijgt op "Life Is People" medewerking van o.a. Wilco's Jeff Tweedy (het duet "This World"), Matt Deighton (bekend van zijn samenwerkingen met Paul Weller en Oasis) en producer Joshua Henry (die eerder met Joanna Newsom werkte). Wilco's "Jesus, Etc." wordt door Fay gecovered.

gospel achtige be at peace with yourself vind ik alvast prachtig plus een 9/10 albumreview in uncut maken dat ik dit moet horen

geweldige plaat van iemand waarvan ik zijn debuut uit 1970 al jaren op1 in mijn top10 had staan. En verdomd hij heeft t nog steeds met prachtige nummers als big painter, empires en never ending happening krijgt Fay hopelijk eindelijk wat hem toe komt: publiek! Bill Fay heeft hiermee de beste singersongwriterplaat van 2012 neergezet! Als je van prachtige koren en strijkerpartijen houdt is dit een zware aanrader

Plaat draaien (op vinyl) en opeens weer begrijpen dat muziek een overstijgende levensbevestigende ervaring kan zijn. Wellicht moet je er 40 jaar vloeren voor schrobben in heilloze fabriekjes en andere naargeestige bouwsels om deze plaat er uit te persen, maar mijn god, wat is ie prachtig. Onder de huid, direct diep naar binnen. Ieder woord voelen. Ook de woorden die (nog) geen betekenis hebben. Alleen Johnny Cash en Leonard Cohen kregen dat voor elkaar. En nu Bill Fay. It will be ok, at the healing day. En dat opeens geloven ook. Dat kunnen alleen de héle groten.

Dus allemaal kopen die plaat. Je krijgt er op vinyl een gratis downloadlink bij. Gun die man zijn goede doel (want daar gaan zijn eigen opbrengsten van deze plaat heen). Maar gun jezelf ook de ervaring die Life Is People heet. Muziekobsessie heeft het goed gehoord, dit is uniek in zijn soort en alleen daarom dit jaar niet meer te overtreffen.

Veertig jaar heeft het geduurd. Veertig jaar, voordat hij het weer aandurft. Begin jaren '70 maakte Bill Fay twee klassieke popalbums die hem populair maakte bij een select groepje muziekliefhebbers. Helaas waren dat er niet genoeg om van zijn muziek rond te komen. Allerlei baantjes moest hij erbij nemen, maar ondertussen schreef de Noord-Engelse singer-songwriter gewoon door. Wilco's Jeff Tweedy, Nick Cave en Jim O'Rourke spraken al bewondering voor hem uit, en dat is niet anders dan terecht. Het feit dat hij als eindzestiger nog eens een nieuw album met ons wil delen is al bijzonder genoeg, maar dan sta je toch even met je bek vol tanden als het ook nog eens een steengoede plaat blijkt te zijn.

Op Life is People, horen we Bill Fay in bloedvorm. De zanger is nog steeds goed bij stem, en zijn groots aangekleden popliedjes weer dik in orde. Het album opent met het prachtige Bob Dylan achtige There Is A Valley. Het blijkt een van de vele gezichten van de hedendaagse Fay te zijn. Het opgewekte liedje This World gezongen met Jeff Tweedy is bijvoorbeeld heel anders dan het donkere Big Painter. Bij vlaggen horen we veel koren en strijkers, soms gaat de muziek zelfs richting Gospel. Soms horen we een grote emotionele lading dat ook wel wat weg heeft van theatrale pop. Juist de ingetogen Wilco cover 'Jesus, Etc.' weet daarom grote indruk te maken. Als je goed luistert hoor je Fay zelfs zuchten en ademen tijdens de opname. Sowieso is de productie kraakhelder te noemen. Hoogtepunt van Life is People vind ik het prachtig opbouwende Cosmic Concerto. Ontroerend mooi. Nee, de muziek is niet vernieuwend en ook niet helemaal van deze tijd. Maar alle liedjes zijn tijdloos en weten moeiteloos te boeien. Een unieke plaat, met een mooi verhaal erachter. De kostbare 54 minuten uit je leven zeker waard.

Hoe zou 2012 over 20 jaar herinnerd worden. Het jaar van nieuwkomers als Cloud Nothings en Alt-J (∆) én het legendarische jaar dat platenlabel Dead Oceans Popveteraan Bill Fay nieuw leven in blies. Hulde.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Heeft deze man werkelijk geen albums gemaakt tussen 1971 en 2012?

Ik vond zijn albums uit de 70's al erg goed maar ik denk dat deze mijn favoriet gaat worden. Geweldige comeback!

Heel erg mooi album.

De platen die Bill Fay aan het begin van de jaren 70 uitbracht ken ik niet, maar deze gloednieuwe is echt heel erg mooi. Tijd voor eerherstel.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Bill Fay - Life Is People - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Eenvoudigweg prachtig album. Voorlopige favoriet is 'Be at peace with yourself'. 4,5 ster.

Wow een voltreffer. Thanx Erwin. Bloedmooi album van deze voor mij onbekende veteraan. Nog een keer 40 jaar wachten met een nieuw album gaat hij niet redden Heerlijke relaxte soms bluesy muziek uit de tenen. Pareltje.

Met veel dank aan @krentenuitdepop !!!

Sinds een behoorlijke poos weer eens zijn album uit 1970 opgezet en zie daar: een nieuw album! Interesse gewekt!

Nu op de 3FM Luisterpaal.

Krijg een shitload aan associaties tijdens het luisteren; van Charles Aznavour tot Mike Scott/ Waterboys.
I.i.g. eerste indruk prettig.

Dit dubbelalbum uit 2010 bevat 1 schijfje met nieuw materiaal. Fay is naar eigen zeggen door de jaren heen altijd wel nummers blijven schrijven, maar bracht niets uit.

Zo op het eerste gehoor heel fijn album, maar Jesus etc. is een misser van jewelste.

Een misser van jewelste zou ik het niet willen noemen, maar het is inderdaad het enige nummer op deze plaat dat een beetje als overbodig aanvoelt.

Ik word redelijk weggeblazen door deze man. Erg onder de indruk! Ook (of eigenlijk juist) Jesus, etc. bevalt goed. Toegegeven, dat mooie vioolloopje van Wilco mist wel een beetje. Maar Fays versie is zo doorleefd dat het ruim gecompenseerd wordt wat mij betreft.

Ik neig direct al naar 4/4,5* en dat is redelijk ongekend. Nog even afwachten of het beklijft, maar ik kan me niet voorstellen dat ik dit minder goed ga vinden (eerder beter waarschijnlijk). Wat een parel, mooie ontdekking!

En past op deze manier ook niet heel erg tussen de andere (hele mooie) nummers.

Misser van jewelste is wat sterk (het is geen Norah Jones. Klein zijsprongetje: Sharon Jones zou ik dat nummer wel eens willen horen zingen), maar bij het beluisteren van de eerste nummers had ik echt zoiets van: "zo, dat wordt straks een briljante Jesus etc." en dat viel tegen.

jongens jongens wat een geweldige reacties, willen jullie ook allemaal luisteren naar de beste plaat aller allertijden Bill Fay's gelijkgetitelde debuut uit 1970! Ik bedoel goeie comeback hoor maar dat album blijft on aantastbaar

Bill Fay weet met zijn existentiële teksten en doorleefde stem een een snaar te raken die samen lijkt te vallen met het leven zelf. Zo klinkt het dus als het leven in zijn hoogte- en dieptepunten door iemand op muziek gezet wordt. Voluit existentieel, religieus en humanistisch, en vanuit een grote betrokkenheid met de wereld en haar inwoners. Ongekend rijk en diep. Ik zeg dit meestal niet zo snel, maar volgens mij is dit dé plaat van 2012 (en lang daarna).

Schitterend album vol verrassende wendingen en lagen, al vind ik zelf "This World" een beetje een sfeerbreker, en niet echt goed passen bij de rest van het materiaal. Het is een prima song, maar meer een Wilco-nummer waarop Fay meezingt, dan een Fay-nummer waarop Jeff Tweedy meedoet. Na het puike openingstrio verpest het de sfeer net iets te veel. Verder valt er niets te mekkeren.

Ik heb wel wat moeite gehad om deze plaat te laten groeien/bezinken.
Maar wat is hij dan oprecht en mooi.
Onbegrijpelijk dat hij zo lang geen plaat heeft gemaakt.
Grote klasse

ja dat heb ik ook heb m er ook afgelaten bij t branden(teveel tom pety gehalte)

Ik heb er lang overgedaan om dit album te beoordelen. Vooral het begin is heel mooi, het einde vind ik iets zwakker. Favoriete nummer op dit moment is This World.

Niet veel positiefs over Jesus, Etc.. Normaal ben ik niet heel erg van covers, maar deze is wel erg mooi uitgevoerd. Prachtig! Sowieso een klasseplaat, eindlijstjes materiaal. Wat kan ik deze site toch dankbaar zijn voor bepaalde ontdekkingen. Perfecte muziek voor tijdens deze druilerige dagen, zal de komende tijd veel opstaan.

Niet eens met je bericht tjsong, naar het einde toe minstens zo goed, en This World is elke keer even schrikken, geen slecht nummer maar past niet in het geheel als je het mij vraagt.

Bill Fay is een grote onbekende voor mij. Via een playlist op Spotify kwam ik in aanraking met het album "Life is People". En wat is dit een bloedstollend mooie plaat zeg. Diep en intens pianowerk, aanzwellende gloedvolle strijkers en dan die fantastische stem van Bill Fay. De kippenvel momenten zijn niet om aan te slepen. "City of Dreams" is er eentje en ook het fantastische "Cosmic Concerto (Life is People)". Ik vind dit persoonlijk wel mijn ontdekking van het jaar tot nu toe. Deze plaat staat al een paar dagen op repeat en de muziek krijgt steeds een diepere lading, de emotie spat er vanaf. "Life is People" is een ingetogen maar intense verzameling muziek die je raakt, vaak heel simpel, maar van een ongekende schoonheid.

Wat een pareltje van een plaat zeg! Ik ken de hele beste man niet, maar dit is echt de moeite waard. Ik hoor een beetje Roger Waters en Roky Erickson met Okkervil River erin terug.

Het is een album dat balanceert tussen melancholie en kitsch, maar dat combineert met prachtige popliedjes. Hulde aan deze man!

Overigens, die Wilco-cover vind ik veruit het zwakste nummer van het album.

Dit is toch wel een vreselijk mooi album geworden. Een erg fijne ontdekking zo aan het einde van het jaar en deze gaat zeker een plekje in mijn eindlijstje veroveren!

Bill Fay heeft zich een keer over laten halen om op te treden bij Jools Holland, YouTube - Bill Fay - The Never Ending Happening - Later... w
Erg, erg mooi!