The Moody Blues - Sur la Mer (1988)

Niet echt een slecht album maar ze hebben natuurlijk betere platen dan deze gemaakt. Wederom klinken The Moody Blues hier als een kopie van Electric Light Orchestra. 'I know you're out there somewhere' en 'No more lies' zijn verreweg de beste nummers.

'Sur la mer' zou eigenlijk de titel 'On the sea' te krijgen, omdat alle songs in C key zijn geschreven.

Dat kan natuurlijk niet wat je zegt.
Moody Blues waren er al in de jaren zestig en juist ELO?
Dus eigenlijk lijkt ELO op de Moody Blues.

The Moody Blues stopten als band in 1972 en maakten hun come back in 1978 met 'Octave' en zijn zo te horen zeker beinvloed door E.L.O. albums van die tijd zoals het dubbel-album 'Out of the blue' en later weer door 'Discovery'.

Sur La Mer werd een megasucces in Amerika , maar ik vind het een tamelijk bloedeloze bedoening .
Op The Other Side Of Life (de voorganger van deze ) klinkt de groep bij vlagen nog wat geinspireerd , hier wordt het wel heel erg mainstream en braafjes .
De Moodies worden oud en alle progressie lijkt in rook opgegaan .
Slappe melodieuze pop zonder ziel en superglad geproduceerd .

Nee , dit was voor mij al het einde van The Moody Blues in artistiek opzicht .
Een heel matig geheel , die aan niets meer doet denken aan hun originele en boeiende periode van 1967 t/m 1972 .
Tuurlijk was dat een andere tijd , maar dit werk beschouw ik echt als oude mannen pop .

Pieter Paal heeft wel een punt wat betreft E.L.O . Met name op Long Distance Voyager klinkt de groep door de orchestraties bij vlagen op Jeff Lynn's band .

Dan heb je die albums uit de jaren '60 (of E.L.O. zelf) zeker niet goed beluisterd? Die klinken totaal niet als E.L.O.

Dat een band eerder is opgericht betekent toch niet dat ze na verloop van tijd geen invloeden van een latere band kunnen lenen? Vanaf de reunie in 1978 hoor ik wel wat mensen bedoelen als ze een vergelijking met E.L.O. trekken. Die Moody Blues albums klinken totaal niet meer als de albums uit de periode 1967-1972.

Dit album zelf vind ik iets beter dan The Other Side of Life, maar het is wederom niet bepaald een goed album. 'I Know You're Out There Somewhere' gaat me iets te lang door, maar kan er mee door. 'River of Endless Love' gaat ook nog, maar de rest is weer drie keer niets.

'Breaking Point' is op zich ook niet slecht, maar die synths......

Eigenlijk ken ik van deze plaat alleen maar het eerste nummer en dat vond ik altijd wel een erg leuk nummer. De video zit ik net op YT te bekijken en die is wel heel erg 80s maar heeft wel zo z'n charme.

Lekkere 80's popplaat van een band die ooit aan de wieg van de symfonische rock stond.

Ach, je kan niet altijd progressief blijven. Hier hebben we een aantal oudere heren die erg middle-off-the-road te werk gaan.
Maar het stoort nergens, en luistert best lekker weg.

De hoes is gebaseerd op het abstracte schilderij lLe Fort Carré d'Antibes van de frans/russische schilder Nicolas De Staël. ( http://chantepeint.midiblogs.com/media/01/01/640202031.JPG ).
Overigens heeft de schilder in Antibes zelfmoord gepleegd.

De plaat heet Sur la Mer wat in het engels At the Sea betekent. Hayward zei dat alle songs in "C" zijn geschreven.

De band The Moody Blues was in 1988 eigenlijk al bejaard en ze moesten toch wat. Ze kwamen met het album Sur la Mer. Een mooie titel met een oubollige aanzichtkaart als hoes. Zaten de hippe 80's lovers hierop te wachten? Het begin was in ieder geval hoopvol. De eerste single I Know You're Out There Somewhere bleek een redelijk vlotte en zelfs catchy (synth)pop nummer te zijn welke het in Amerika gewoon goed deed in de hitlijsten. Here Comes the Weekend was geen single maar ook zo'n vlot liedje enkel kwalitatief een stuk minder. Hoge schelle synthriedels vliegen je om de oren, nee dit is zeker niet de pop die je van The Moody Blues verwacht.

Het woord Pop is gevallen, het symfonische geluid (al dan niet met orkest) is volledig verdwenen en de band klinkt als een ultiem oude mannen bandje terwijl de heren op dat moment toch echt nog maar zo rond de 40 jaar oud waren. Een reden kan zijn dat Ray Thomas tijdens de opname van dit album niet tot de band behoorde en daardoor geen nummers meer schreef voor de band en zijn invloed als fluitist (en bespeler van de Mellotron) was toch wel redelijk groot, bovendien schreef hij nog wel eens wat afwijkende nummers (bv Dr. Livingstone, I Presume, Legend of a Mind en The Morning: Another Morning).

Maar goed Pop dus... Dan wel de uiterst brave en nietszeggende variant daar van. River of Endless Love heeft nog wel een aardige drive maar nummers als No More Lies en Love Is on the Run kunnen eigenlijk gewoon niet, wat een gesuf zeg, de ruim vijf minuten kruipen voorbij en zo is het eigenlijk met heel het album. Ruim vijftig minuten is een heel eind met dit album als soundtrack. Het leverde behalve I Know You're Out There Somewhere eigenlijk niets op. Behalve wat geld in de zakken van de mannen want het album werd gedreven door de hitsingle in Amerika nog best een succes.

Kleine correctie vigil

Ik kan meegaan in je omschrijving van dit helaas zwakke album ,alleen...
Ray Thomas was niet de bespeler van de Mellotron
Dat was Mike Pinder ,die verliet al eerder de band ('78) ,en de Moody Blues vind ik nog steeds mede door de inbreng van Pinder t/m Seventh Sojourn ('72) helemaal Top!
Wat daarna kwam was eerst bij vlagen nog goed, maar kwam later net als dit album steeds verder af te staan van de zo mooie oorspronkelijke sound van de Moody's
Eigg is dit album .... diep triest

Nee klopt, ik had ook toetsen moeten schrijven want dat heeft hij ondersteunend wel gedaan.

Overigens is het wel vaag dat Thomas wel te zien is op het hoesje van de singles en in het boekje van het album maar niet meespeelde

De rol van Ray Thomas werd toch steeds discutabeler.
Vanaf The Other Side Of Life is hij als leadvocalist al niet meer te horen, terwijl hij altijd in ieder geval 1 of 2 liedjes zong voorheen.
Hij leverde sowieso nooit de grootste muzikale bijdrage binnen de groep, maar hij leek in de modernere periode steeds minder een rol van betekenis te spelen.
Toch wel jammer, want hij had een aparte warme stem en speelde fluit en mondharmonica.
Kennelijk overbodig geworden.
Het werd uiteindelijk steeds meer een Hayward/Lodge ding.
Hij is inmiddels al een poos uit de band.

Nou, ik zal niet zo ver gaan om te zeggen dat de afstand tussen de Moody Blues van Go now! en die van Nights in white satin en Question even groot is als die tussen de 70's-Moody Blues en de 80's-Moodies, maar als je kijkt naar sound, arrangementen en algemene insteek is dit nauwelijks nog dezelfde band te noemen. Goed, dan beschouw ik het maar als een ándere band, net als Fleetwood Mac en de Bee Gees in hun tweede decennium ook een bepaald andere richting opgingen, en ik ga ze hier nu ook niet meer vergelijken met hun beroemde jaren.
        En / maar / want ook los daarvan vind ik dit nog niet eens zo'n slecht album. Wat de lelijke jaren-80-synths betreft, ik heb daar zelf een hekel aan, en bij de meeste platen uit die periode kan ik er absoluut niet meer tegen (hoewel ik daar indertijd vrolijk aan meedeed, qua luisteren en waarderen dan), maar op dit album storen ze me bij de meeste nummers niet, en ze zijn eigenlijk zeer geschikt voor nummers als The river of endless love (met dat Ghostbusters-loopje na de titelregel) en Here comes the weekend, dat ik voor hetzelfde geld heel afschuwelijk zou hebben kunnen vinden maar dat hier een onweerstaanbare drive heeft. (Eerlijk is eerlijk, dat gruwelijke toetsengeluid maakt van Miracle dan weer een absoluut skipnummer, met ongeveer net zo'n onverteerbare sound als dat vreselijke We close our eyes van Go West.) En verder maakt dit album ook heel effectief gebruik van een incidentele sax, een instrument dat op Octave nogal uit de toon viel maar hier bij River of endless love en Here comes the weekend uitstekend klinkt. De saxofonist wordt niet expliciet vermeld, maar bij de bedankjes wordt ook Mel Collins genoemd, en dan is het geen wonder dat de sax hier zo goed klinkt.
        Hoogtepunten zijn wat mij betreft de geweldige plaatopener (met perfect passende keyboards van Patrick Moraz), het vriendelijke en sfeervolle Vintage wine en het duistere Breaking point. Naast dat belabberde Miracle moet ik ook Love is on the run als nietszeggend dieptepunt noemen, en het meest opvallende nummer is toch wel Deep, met een geile slap-bass, een hijgende elektronische snaredrum, een smachtende synthesizersolo en een expliciete tekst die je niet zo één-twee-drie bij deze brave Engelsen verwacht (wie vooraf nog mocht denken dat dit nummer over gasboringen of diepzeeduiken gaat zal daar na het lezen van de tekst hopelijk wel van teruggekomen zijn).
        Zou ik dit album aandacht hebben geschonken als er een andere groepsnaam op de (overigens fraaie) voorkant had gestaan? Vermoedelijk niet. Ben ik er blij mee? Dat is een groot woord, maar met het algemene niveau en de daar bovenuit stekende hoogtepunten kan ik toch best leven.

Een erg milde beschrijving. Tja.

Ik vind deze plaat zo slecht nog niet. Sterker nog, hij borduurt wat meer voort op de sound van The Present. Daarmee is The Other Sidd of Life echt hun dieptepunt en krabbelt de band middels deze plaat en Keys of the Kingdom weer wat omhoog.

De plaat klinkt ook best fris en gezellig. En wie houdt nou niet van gezellig? River of Endless Love vind ik echt geweldig!

Dat is dan wel een Mel Colins met één 'l'.

Mijn Moody Blues bijbel leest: "Moraz creates a very convincing sax sound during his solo". Hetzelfde geldt voor Here Comes the Weekend. Die Moraz toch.

Aiiii... niet goed gelezen, foutje. Als ik op Mel Colins google kom ik steeds terecht op pagina's waar duidelijk Mel Collins wordt bedoeld, inclusief een pagina gewijd aan Deram/Decca waarop Mel Colins mee blijkt te spelen op Camels Breathless (terwijl het boekje van mijn release daarvan toch wel degelijk van Collins met dubbel-l rept), dus het zal toch wel dezelfde zijn, maar dat ik glad over die verkeerde naam heen heb gelezen blijft onverlet. Maar goed, maakt allemaal niet uit aangezien het dus kennelijk gaat om een solo van Patrick Morraz.

Ik ben allang blij dat ik ook eens iets weet te vertellen. Meestal zijn jullie dat. Maar ik heb dan ook een gaaf Moody Blues-boek.

Ik ga volledig mee met de beschrijvingen hierboven, maar toch even speciale aandacht voor het stiekem toch wel erg geniale I know you're out there somewhere. Hoort mijns inziens tot de beste Moody blues singles, prachtig melodieus , rustig en kalm zelfs, maar toch heel catchy en recht op het hart af. Typisch een liedje wat alleen Hayward kan schrijven, aandoenlijke clip ook. Was hun laatste grote hit in Amerika , deed hier niks , maar kan toch bijgeschreven worden in het rijtje MB klassiekers. Prachtig!

Sur la Mer vind ik net als de voorganger The Other Side of Life een zoutloos album. Gelikte veilige pop, het progressieve van weleer hebben ze volledig ingeruild voor commerciële zekerheid op de Amerikaanse markt. Hier en daar is er een nummer die ik nog als aardig kan kwalificeren zoals No More Lies en Here Comes the Weekend maar dit album doet deze legendarische band weinig eer aan. Ik hou het bij de albums van 1967 t.e.m. 1972, toen klonk deze band sfeervol en spiritueel.

LucMMee eens
The Moody Blues staan bij mij hoog aangeschreven maar dan ook t/m '72
Wat je op dit album hoort zijn the Moody Blues gewoon niet
Dit kan kog niet in de schaduw staan van hun eerdere werk
Alleen de stem van Hayward blijft vertrouwd

Al jullie meningen ten spijt, zijn er dus wel liefhebbers van deze plaat. En dat is fijn. Want deze plaat staat dan in de schaduw van hun eerdere werk, er staan ook echt songs op die een hoop blijdschap en vermaak brengen.

Ik zet hem thuis nog eens op. Gelijk die andere ook vanaf The Present. Heerlijke meezingplaten zijn het ook.

1967 t/m 1972 is goud, ook wat mij betreft. De comeback In 1978 met Octave is ineens heel andere koek.
The Moodies lijken door de tijd ingehaald en hoe fris, origineel en gepassioneerd ze eerder klonken, is de comeback eerder gedateerd en ouwelijk.
Wel fris klinkt Long Distance Voyager uit "81". Niet alles op die plaat is memorabel, maar de inmiddels melodieuze symfonische pop/rock klinkt wel overtuigend.
The Present is een aangename mindere herhalingsoefening, maar wel één die nog net bekijft.
Feitelijk is het dan wel klaar voor mij.
Ook The Moodies gaan steeds meer mee in gladde synthesizer georiënteerde pop en dat is niet erg, maar de songs hebben nauwelijks nog ballen en is het allemaal wel erg zoet geworden.

Uiteraard ieder zijn smaak.

Ja, dat is toch uiteindelijk het lastigste aan een plaat waarderen. Waarmee vergelijk je het? Of vergelijk je het helemaal niet, en vind je het gewoon een leuke plaat, ook al klopt dat theoretisch niet? Feitelijk zou deze plaat mij moeten tegenvallen, maar ik ga mezelf niet voorliegen. Wat ik fijn vind, vind ik fijn.

Bovendien vind ik Sur La Mer stukken beter dan zijn opvolgers met (voor mij) als dieptepunt het album Strange Times, die (vreemd genoeg) door mijn mede-users hoger wordt gewaardeerd. Zo gaan die dingen.