The Moody Blues - Keys of the Kingdom (1991)

Nee, het zal allemaal goed bedoeld zijn, maar dit is het ook niet helemaal.
'Bless the wings (that bring you back)' is het mooiste nummer van dit album, maar de rest wil er bij mij niet zo goed in. Zelfs na meerdere draaibeurten niet.
Ik vind de eerste 7 albums in de Hayward & Lodge line-up (dus 'Days of future passed' t/m 'Seventh sojourn') hun beste platen. Daarnaast is 'Caught live +5' de moeite waard en het rijtje singles die ze tussen 1967 en 1973 gemaakt hebben.
Het Hayward & Lodge-projekt 'Blue jays', de single 'Blue guitar' en Hayward's prachtige bijdragen aan de soundtrack van 'War of the worlds' kunnen er bij mij wel in.
Daarna staan er op latere albums vanaf 1978 steeds 1 a 2 tracks die de moeite waard zijn, maar de rest (behalve 'Long distance voyager' uit 1981) valt weer erg tegen.
Ik denk dat de 3 overgebleven Moody Blues, geen goed album meer zullen maken.
Live is deze band nog steeds de moeite waard. Aleen jammer dat die vervelende achtergrondzangeressen met hun gekweel hun nummers verkrachten.

Hier staan paar leuke nummers op maar duidelijk op zijn retour.

Mijn waardering van dit album wordt gehinderd door twee essentiële problemen: naast het feit dat deze CD niet alleen een paar sterke maar ook een aantal tamelijk rampzalige nummers bevat, klinken de arrangementen dikwijls zeer gedateerd, vol synthetisch klinkende drums en toetsen die trompetklanken nabootsen – bijna een karikatuur van een oude band die jong en hip wil klinken maar daardoor twintig jaar later juist genadeloos gedateerd klinkt.

Op met name de eerste helft van het album staan een aantal prima composities, zoals Say it with love (een lekkere standaard-Moody Blues-rocker), Bless the wings (het hoogtepunt van de plaat, een klassieke Justin Hayward-ballade), Say what you mean (geen slechte rocker ondanks het feit dat voornoemde synthetisch klinkende drums en "trompet-toetsen" hier in al hun glorie aanwezig zijn) en Hope and pray (het tweede hoogtepunt – weer zo'n typische Justin Hayward-vondst, een uptempo rocker waarbij het contrast met de melancholische tekst dit nummer juist een extra emotionele lading geeft).

Helaas staan hier tussendoor ook Is this Heaven?, op zich een redelijk nummer met echter een uiterst melig arrangement (op het einde horen we zelfs geplukte violen en een gefloten solo met tapdansbegeleiding) en Lean on me (tonight), een eveneens zeer melige ballade van John Lodge, verergerd door weer die gedateerde drums en synthesizers. En de tweede helft van het album is dan helemaal erg: het vormeloze Shadows on the wall, de suffe rocker Once is enough met zo'n drumcomputerpartij à la Rise to the occasion, het vreselijke Celtic sonant (een pseudo-Keltische ballade in ¾ met Ray Thomas schallend op z'n ergst) en als afsluiting de abominabele John Lodge-rocker Magic. Na deze vier nummers doen mijn tenen pijn van het krommen.

Gelukkig wordt dit alles nog gevolgd door het nakomertje Never blame the rainbows for the rain, een mooie Hayward-ballade, die echter nog bijna onderuit wordt gehaald door de melige tweede stem van medecomponist Ray Thomas in het refrein (alleen al de manier waarop hij steeds de titelregel herhaalt is bijna onverdraaglijk).

Door mijn grote liefde voor de zeven klassieke platen van de Moody Blues van tussen 1967 en 1972, plus de paar ook niet misselijke albums die ze daarna zowel solo als in groepsverband hebben gemaakt, werk ik mij door de slechte helft van het album heen en geniet ik van de goede helft. Maar het is soms een uphill struggle.
 

Werd toendertijd aardig onthaalt, zou weer een beetje oude stijl Moody Blues zijn.
Ik heb mij er een keertje aan gewaagd, maar kwam na het eveneens teleurstellende Sur La Mer, weer van een koude kermis thuis.
Een paar in intentie aardige stukken, maar inderdaad hevig ontsiert door een volkomen foute produktie.
Dat is wat ik me er van herinner, en dat is niet veel meer. Sindsdien geen nieuw Moody Blues werk meer aangehoord. Afgelopen, uit.

Nou ja, ze hebben sindsdien ook maar twee platen uitgebracht, een kerstalbum en het niet onaardige Strange times (1999), maar dat je het voor gezien houdt, daar kan ik heel goed inkomen.

Jij staat dus ook vast niet vooraan in de Heineken Music Hall op 25 en 26 juni.
 

Nee niet echt. Ik heb ze ooit 1x gezien in het concertgebouw in Den Haag. Volgens mij was dat ook rond deze periode.
Gelukkig speelden ze voornamelijk oud werk. Ik vond het best aardig trouwens.
Maar een tweede keer ruim 20 jaar later, laat ik maar aan mij voorbij gaan.

Ik heb the Moody Blues in mijn vroege jeugd leren kennen door de onovertroffen dubbel verzamelaar waar nummers op staan van de 7 platen die er echt toe doen. Deze plaat grijs gedraaid, maar de jaren 80 kwamen en de Moody Blues werd niet meer gedraaid. Maar met het verstrijken van de jaren kijk je ook weer anders naar de muziek van de jaren 70 en besef je dat er prachtige dingen tussen zitten. Langzaam aan de 7 eerste platen op vinyl of cd gekocht.
Toen ik deze cd voor een habbekrats kon kopen toch getwijfeld. Ik had intussen al wel begrepen dat de Moody Blues na hun toptijd een andere koers waren uitgegaan. En dat klopt. Ik vind dit echt middle of rhe road muziek, 12 in een dozijn, de Moody Blues onwaardig. Geen een keer zit ik op het puntje van mijn stoel, niets verrast en dan is 53 minuten toch wel erg lang. Snel weer even de verzamelaar op de draaischijf leggen om de echte Moody Blues te beluisteren.

Muziekvideo van Say it With Love: https://youtu.be/qDGP0WPzpzU

Na het kijken van de video realiseer ik me pas hoe zeer dit lijkt (of andersom) op Shiny Happy People van REM. The Moodies waren wel klaar voor de ninetues, zeg maar.

Nu ik deze op lp heb en de credits lees snap ik wel wat meer over deze lp, de sound en de gebruikte instrumenten.

Zo te lezen drumt Graeme niet mee en zijn bijna alle drums geprgrammeerd, alleen Is This Heaven? en Magic zijn ingedrumd maar dan door Andy Duncan. Graeme Edge zou dan Bless the Wings en Shadows on the Wall hebben ingespeeld.

Zowel Bias Boshell als Paul Bliss nemrn de keyboards en het programmeren van de drums voor hun rekening. Maar zijn beiden niet tegelijk bij de opnamen betrokken.

Het leeuwendeel is gepoduceerd door Tony Visconti die een wat openere en warmere sound neerzette, inclusief strijkers en blazers. Zijn kompaan is Bias Boshell. Patrick Moraz had nog wel toetsen bijgedragen aan Magic, Celtic Sonant en Say What You Mean

Say it With Love, Lean on Me en Hope and Pray zijn geproduceerd door Christopher Neil, die hulp kreeg van Paul Bliss.

Zowel Visconti als Neil namen de band op in Olympic Studios, London met technicus Jeremy Wheatley en Pete Jones.

Bless the Wings en Shadows on the Wall zijn geproduceerd door Alan Tarney (a-ha, Cliff Richard) en zijn opgenomen in RG Jones Studios, London, terwijl Anne Dudley verantwoordelijk was voor de strijkers.

3 producers, 3 toetsenisten, geprogrammeerde drums, een sessiedrummer, twee studios, verschillende technici zorgen voor de slechte samenhang, die voorgaande platen toch wat meer hadden.

Songmatig is deze plaat wel beter dan de twee voorgangers.

Ik heb toch wel erg heel veel moeite met deze plaat. Zials bij elke band, die ik goed vind, wil ik graag alles goed vinden. Maar ik kan van The Moodies echt heel weinig met alles ná The Present.

Het is niet alleen de erg gedateerde productie en synths die deze plaat zo moeilijk maakt, want ik houd prima van synths, sequencers en drumcomputers. Nee, het zijn de nogal saaie en oerdegelijke composities en de zielloze uitvoering ervan.

Bijna elk nummer klinkt hetzelfde. Alleen de eerste song die ook single was, zing ik graag mee. Verder is deze plaat zijn geheel uitzitten echt een marteling.

Klopt, rampzalige plaat dit. Jammer maar helaas.

Volledig eens met Mssr Renard. Songmatig iets beter dan de vorige twee Moody Blues-albums maar ook weer ontsierd door foute productie (syndrums).