The Moody Blues - The Other Side of Life (1986)

De openingstrack en 'Running out of love' zijn de enige uitschieters op dit album. Ze klinken op de meeste tracks van dit album als een slap aftreksel van E.L.O.

Een fikse tegenvaller na de 2 niet onaardige voorgangers Long Distance Voyager en The Present . Albums die ook al niet konden tippen aan de hoogtijdagen van de groep ( periode 1967 /1972) maar nog redelijk geinspireerd klonken .
Op dit album degraderen de britten zichzelf definitief tot makers van nogal flauwe veilige pop met bijzonder weinig spanning .
De titeltrack is aardig , Pieter Paal memoreerde al Running Out Of Love en de afsluitende track It Maybe A Fire zijn enigzins te pruimen .
Talkin' Talkin' heeft een hoog nep rock and roll gehalte en zo zijn er nog wel meer erg onwaardige MB songs .
De steriele produktie werkt natuurlijk ook voor geen meter meer en de door mij erg gerespecteerde fluitist /zanger , Ray Thomas , lijkt alleen nog een rol als backgroundzanger te hebben .
Kortom , een gemiste kans . Jammerlijk ging de groep op deze weg door .

In het jaar dat dit album verscheen kocht ik mijn eerste Cd-speler en dit was een van mijn eerste Cd's.
Ik kocht toen vooral Cd's waarvan ik dacht dat ze in digital audio wel goed zouden klinken.
Naast de wat recentere Moody Blues albums plukte ik ook peperdure Cd's van Alan Parsons Project uit de Cd-rekken. Ik stond versteld van het geluid en moest alles opnieuw leren beluisteren. De eerste uitgaven van Moody Blues jaren 60/70 werk op CD vond ik toen erg mat klinken. Die latere uitgaven zijn digitally remastered en ietsje beter. Aan de sacd uitgaven heb ik mij nog niet gewaagd.
Dat een Cd een goed geluid heeft, wil nog niet zeggen dat het ook een goed album is. Bij de eerste draaibeurt van The Other Side Of Life waren in 1986 mijn oren meer gespitst voor het prachtige heldere Cd-geluid. Er waren een aantal nummers die na nog een paar luisterbeurten regelmatig op mijn repeattoets bleven staan:

Your Wildest Dreams, een gaaf nummer dat toen veel op de radio gedraaid werd, maar hier nooit een hit was. In Amerika wel.
De clip was regelmatig te zien op het clipskanaal Music Box. Justin Hayward denkt terug aan hoe het vroeger was en de mooie meiden uit die tijd. De achtergrondzang roept echo's op van songs zoals Ride My See-Saw.

Tussenin zitten een aantal nummers die ik nu liever skip.

Running Out of Love, is best wel een pakkende song die net zo goed op het goede album Long Distance Voyager had kunnen staan. Ik heb dit nummer ook als clip op een DVD staan, maar ik weet niet zeker of het ooit als een single voor de Amerikaanse markt uitgebracht is.

The Other Side of Life, was de opvolger van Wildest Dreams, niet slecht, maar ik vind Running Out of Love toch een veel sterker nummer als single-kandidaat. Als rustig tussendoortje op dit album werkt het dus wel.

Slings and Arrows, is best wel een grappige song die na de eerste keer beluisterd te hebben in mijn hoofd hangen.

It May Be a Fire, is ook een van de betere troeven van dit album.

Ik vind Long Distance Voyager hun beste album van de jaren 80, daarna The Present, Sur La Mer en dan komt bij mij pas The Other Side of Life. Het is altijd weer een verrassing als The Moody Blues weer een album uitbrengen. Ik weet van te voren al dat het nooit meer zo goed zal zijn als de prachtalbums uit de jaren 1967 t/m 1972 en ik ben toch weer nieuwsgierig.

Tja, een logisch vervolg op The Present: nog conventioneler, nog gladder, maar vooral nog slechter....

'Your Wildest Dream' mag dan een grote hit zijn geweest, maar ik vind het één van de slechtste nummers die de Moodies ooit opnamen.

De productie zorgt er al voor dat ik sowieso absoluut niet graag naar deze plaat luister, en als het songmateriaal dan ook niet veel bijzonders voorstelt kom ik op een onvoldoende uit.

Met de grootste liefde en met het grootste geduld kan ik echt niets met deze plaat.

Hayward's gitaar staat zover achter in de mix dat ik me afvraag of er uberhaupt gitaar op de plaat staat.
Graeme Edge is op de plaat vervangen door een drumcomputer.

Deze plaat heeft compositorisch twee lichtpuntjes: The Other Side of Life en de mierzoete It May Be a Fire.
Laatstgenoemde klinkt als een Octave-nummer. Lekkere gitaarsolo en mooie harmoniën.

Verder is zelfs de songwriting ver beneden alle peil.

The Present en Sur La Mer vind ik echt stukken beter.

Jeetje, ik zag net de video clip van Your wildest dreamop tv.. wat is deze band in een goede 10 jaar tijd (na lost chord e.d.) ver afgezakt zeg. Fm approved. Zo glad als een aal, waardeloos. In die clip 'draaien' ze In Search Of.. ook em mijmeren terug naar die tijd, althans de vrouw in die clip.
Die tijd was lang vervlogen... gatver.

Dit zijn niet meer de goede Moody Blues van de jaren 60 en 70.
Zo gewoontjes, zo inspiratieloos! Hebben ze soms geld nodig, zodat ze weer een album in elkaar moeten draaien? Ik heb alles van de Moody Blues, maar dit is helaas een dieptepunt.
Your wildest dream is nog wel een beetje aardig.
Ik moet ook een onvoldoende geven! Een 2.0

Helaas mee eens
Heb ook vrijwel alles van de Moody Blues
dus ook groot liefhebber van hun muziek, , maar dan wel periode '67 - '72
Daarna nog wat middenmooters met soms een Nog echte MB juweeltje (zoals Running Water)
Mijn mening is ook , ze hadden met studio albums moeten kappen na The Present ("83)
Dit album kan ik ook niet veel mee, lijkt in de vertste verte nog niet op hun klasse werk van weleer

Doordat ik de laatste tijd erg benieuwd ben geworden naar de muziek van The Moody Blues, las ik ook iets over het nummer: Your Wildest Dream. Ik heb het opgezocht en daarna geluisterd. Mooi nummer, met een mooie clip over een gestrande jeugdliefde en herinneringen. Het nummer heeft ook een mooi intro, voor de jaren 80 moderne keyboard-solo's en de hele goede zang van Justin Hayward. Het lijkt er zelfs op, dat R.E.M. er wel door is geïnspireerd, Imitation of Life uit 2001 heeft er wel wat van weg.

In vorm is In Your Wildest Dreams best een aardig liedje, maar het heeft jammerlijk net ff teveel een zoetig randje ( vreselijke synths!)
Veel verder terug gaan adri.
De periode 67/72 is erg goed.
Natuurlijk wat gedateerd, maar prachtige werkjes.

De mellotron is vervangen door de synthesizer, de rijke totaalsound is gesimplificeerd tot een eighties-beat, de spiritualiteit in de teksten is vrijwel geheel opgeofferd aan clichématige romantiek, en zelfs voor de fluit (en trouwens ook de composities) van Ray Thomas is geen plaats meer. Toch valt dit album me nog alleszins mee, met dank aan een paar mooie nummers van Justin Hayward en een paar best geslaagde synthipop-rockers op de eerste helft plus het mysterieuze en sfeervolle titelnummer als hoogtepunt (hoewel ik me er aan stoor dat Hayward niet de moeite heeft genomen om voor het tweede couplet even een nieuwe tekst te verzinnen – dat laat hij wel vaker achterwege). Zo probeer ik de moed erin te houden, maar daarna gaat het dan wel helemaal mis, met het ondermaatse Spirit, het zouteloze Slings and arrows en het wat al te rustig voortkabbelende It may be a fire.
        Het is een onoplosbaar dilemma waar talloze bands na verloop van tijd voor komen te staan: als de Moody Blues aan hun eigen stijl hadden vastgehouden zouden ze zijn afgeserveerd als "niet meer relevant" en vermoedelijk niet genoeg albums hebben verkocht om hun platenmaatschappij tevreden te stellen, maar nu ze met de nieuwe stroming zijn meegedreven blijkt hun muziek niet scherp genoeg om te kunnen concurreren met de jongere generatie muzikanten voor wie dit allemaal gesneden koek is, en bovendien, waarom zou het jonge publiek geld uitgeven voor tweedehands synthipop van oude lullen als ze ook scherpe synthipop van sexy leeftijdsgenoten kunnen kopen? Toch werd dit album nog een behoorlijk succes (USA #9), vermoedelijk dankzij Your wildest dreams, zeker niet de beste single die Justin Hayward ooit schreef maar kennelijk toch goed genoeg om met behulp van een toentertijd spectaculaire videoclip de Moody Blues nog een tijdje mee te laten tellen. Ach ja, je moet toch wat als je muziek maken nog zó leuk vindt dat je geen zin hebt om het bijltje er al bij neer te gooien, terwijl je tegelijkertijd weet dat je hoogtijdagen al vèr achter je liggen – de positie van zo'n band is niet te benijden. Ooit waren ze leiders, nu zijn ze volgers, en wie bekommert zich dáár nog om?

Moedig om ook de weg naar beneden van deze band te belichten. Niet helemaal de schuld van de mannen zelf overigens: Juist, dat was in die jaren een dilemma, zoals we ons dat nu nog nauwelijks kunnen voorstellen. De tijdgeest, het opkomende angelsaksische neoliberalisme, werkte niet mee. Daarbij de financieel nijpende positie van veel platenmaatschappijen die zich suf investeerden in het nieuwe wonder: de CD, maar nog nauwelijks daarvan de vruchten plukten - kortom: de druk kwam te liggen bij de artiesten. Die moesten presteren; vrolijk hip doen, zich verkoopbaar gedragen, kapsels in de plooi, muziek in tang van die tijd: de synthesizer.

The Electric Light Orchestra deed in dat jaar met Balance of Power iets soortgelijks. Maar daar kon ik het toch wat beter van hebben. ELO was al wat langer meegegaan met de ontwikkelingen en deed dat niet eens zo slecht. Bovendien, ELO beleefde hoogtepunten in de periode dat the Moody's afwezig waren (1973-1978). Voor the Moody Blues een niet te kloppen achterstand in de race. De inhaalslag klonk overduidelijk geforceerd en ongemakkelijk. Net de 40 gepasseerd, deze mannen, maar wat werden ze door de 'serieuze' pers als Oor weggezet als 'ouwe lullen'. Dat er toch nog aardig verkocht werd kunnen we aan de trouwe fans toeschrijven. Die lieten hun band niet in de steek. Nog niet.

Er zijn maar weinig seventiesbands die succesvol deze tijd doorkwamen.

ZZTop deed het goed (Southern rock met sequencers en drummachines), Queen idem ditto. En het werkte in beide gevallen wonderbaarlijk.

Verder aan de softrock-kant van de seventiesrock klonk de muziek met sequences en machines te dood, te zielloos. Barclay James Harvest ging ook ten onder. De enige band die het wel erg goed leek te doen was volgens mij de BeeGees, maar ik volgde hen niet echt.

Maar er waren ook veel hairmetalbands die ineens grunge gingen maken, thrashbands die ineens rap gingen maken, en in de seventies had je trouwens ook veel rockbands die ineens disco gingen maken.

Hoe vaak lukt zo'n plotselinge of langzame metamorfose? Bij weinig artiesten ging het goed (Queen), maar lang niet bij iedereen dus.

Moody Blues werden wat mij betreft een schaduw van zichzelf.

Barclay James Harvest, ooit ook wel 'Poor man's Moody Blues' genoemd, waarna ze er humorvol een song met die titel over maakten, viel inderdaad in dezelfde valkuil. Het dromerige, maar ook geinspireerde hippe sfeertje met de mellotron was ineens verboden terrein verklaard en nu werd alles zouteloos en vlak. Mee met de tijd - minder dan een schaduw bleef over.

Yes had in de jaren 80 één enorme hit, en Genesis oogstte een succes dat volgens mij helemaal niemand had voorzien, inclusief Collins Banks en Rutherford zelf. Maar vermoedelijk zou niemand die na tien jaar in een coma te hebben gelegen Owner of a lonely heart en Land of confusion hoorde, daarin de bands van Roundabout en Dancing with the moonlit knight hebben herkend.

Ik vergat Yes en Genesis inderdaad.

En om nog verder offtopic te geraken: Rush en Saga deden het ook goed, maar misschien waren zij al modern.

Van Saga ken ik niets, maar Rush is inderdaad ook (en op geloofwaardige wijze) met de tijden meegegaan, met kortere nummers en een geluid waarin synths op de achtergrond werden ingezet.

Geen avontuur meer bij The Moodies, maar een tamelijk tamme ouwe lullen plaat. Meer kan ik er betreft dit album en helaas ook wat er volgt, niet van maken.
Een keuze van de heren, waar Hayward en Lodge nu echt de lijnen uitzetten.
De arme Ray Thomas lijkt volkomen buiten spel gezet hier en ook drummer Edge lijkt niet veel te doen hebben gehad
Iets wat hij kennelijk betreurde. Tijdens het proces wat Patrick Moraz tegen zijn ex collega's een aantal jaren later aan ging, kon Greame het niet laten om te stellen dat de drumcomputers niet zijn idee was, maar dat van Hayward en Lodge. Het was een onderwerp dat langs kwam in het proces. Moraz was kennelijk degene die uitvogelde hoe het werkte.

Een Moodies plaat om snel te vergeten. De titelsong is nog wel aardig. Heeft in ieder geval nog iets van een beetje spanning, maar ik denk niet dat ik dit album nog eens wil horen.

Soms ben je zo gek op een band, dat je het toch maar meoilijk vind een onvoldoende te geven.

Over deze plaat twijfel ik echt. Het is eigenlijk niet zo goed, maar wel The Moody Blues, daarbij luistert het wel lekker weg, en ben ik ook wel een fan van een lekkere eighties-plaat. Maar deze plaat, is het nou voldoende of gewoon slecht? Ik houd het maar op voldoende.