The Moody Blues - Octave (1978)

Wat is wonderbaarlijker : dat de Moody Blues na die vijf-zes jaar toch weer bij elkaar kwamen, of dat ze daarbij überhaupt nog een acceptabele plaat konden afleveren? Natuurlijk staan hier een paar mindere nummers op (zoals het pseudo-jazzy Top rank suite en het kleffe I'm your man – "I'm yours, simply yours!"), maar ook vind ik hier het klassiek-Hayward-melancholische Driftwood (dat het overigens uitstekend zonder die sax had kunnen stellen), Mike Pinders plechtige One step into the light en het leuke refrein van Under moonshine. De hier vaak geprezen single Had to fall in love met z'n melige melodie, vervelende kampvuur-mondharmonica en even grote als suffe koor daarentegen is voor mij één van de minste nummers van de plaat.
        De overige vier nummers halen wat mij betreft makkelijk het oude niveau van 1967-1972: het overdonderende openingsnummer met z'n hals-over-kop-ritme en droomachtige tekst, de uitstekende rocker I'll be level with you die door Hayward weer van een flinke dosis fuzzgitaar wordt voorzien, en het uitstekend gezongen Survival dat een duidelijke melancholische onderstroom heeft – wat heeft het allemaal eigenlijk voor zin als dit bestaan toch niet meer is dan armetierig overleven? Maar dat nummer is nog niet half zo triest als het slotnummer, waarin de groep op het einde helemaal los gaat met tegen elkaar in gezongen partijen zonder dat dat de track overweldigt, en waarin Justin Hayward zó verdrietig zingt en zúlke pijnlijke gitaarpartijen speelt dat de twijfel of de "wij" elkaar eigenlijk wel ooit zullen ontmoeten gerechtvaardigd lijkt, hoezeer de zanger ook vooruitkijkt naar die vredige tuin waar ze samen zullen wandelen. "the years have been so lonely / Like a dog without a home / It's dangerous when you find out / You've been drinking on your own" zijn in ieder geval geen vrolijk stemmende regels.
        Ja, de Moody Blues klinken gewoner (meer "gewoontjes") dan ooit, de dominante mellotron is definitief opgeborgen (hoewel Mike Pinder nog wel "There's one thing I can do / Play my mellotron for you" zingt, en misschien is dat instrument op die ene bijdrage van hem ook nog wel te horen), er zitten af en toe wat te veel strijkers en blazers op, en lang niet alle composities halen een voldoende, maar dankzij de genoemde vier fantastische nummers, Justin Haywards alomtegenwoordige sublieme akoestische en elektrische gitaarspel, de bij deze band gebruikelijke prachtige samenzang, het professionalisme van de produktie, en het algemene gevoel van gretigheid om de draad na Seventh sojourn weer op te pakken is dit toch een plaat geworden die ik niet graag had willen missen.