The Moody Blues - Octave (1978)

minder goed album van de moodies , alleen de prachtsingle ' had to fall in love ' springt eruit

Na projekten zoals 'Hayward & Lodge' en solo-albums maakten The Moody Blues met 'Octave' hun come-back.
Op de tracks 'Steppin' in a slide zone' en 'I'll be level with you' is de invloed van Electric Light Orchestra goed te horen.
Uitschieters zijn voor mij de 2 bloedmooie songs 'Had to fall in love' en 'Driftwood', maar de rest trekt mij niet zo en is erg wisselvallig van karakter.
In Amerika waren 'Steppin' in a slide zone' en 'Driftwood' de hits en in Nederland en Belgie 'Had to fall in love' met als keerzijde 'Steppin' in a slide zone'.

De comeback plaat van de Moody Blues . Seventh Sojourn (1972) was het laatste wapenfeit van de britten . De groep ging vermoeid hun eigen weg , al bleven Lodge en Hayward nog een poosje samenwerken .
Octave is een plaat die het avontuur van de vroegere albums nogal mist .
Het is nogal save allemaal , zelfs wat voorspelbaar en de symfonische pop is erg braaf gaan klinken .
Het is wel heel typerend hun sound dat zeker . De coirtjes , het uit duizend herkenbare gitaarspel van Hayward , absoluut heel erg Moody Blues .
Maar dan moet je ook nog wel met behoorlijke songs op de proppen komen . Iets waar de band in het verleden geen moeite mee had .
Justin Hayward is de man die de plaat net aan redt met een stel sterke nummers .
Allereerst is daar het liefelijke Had To Fall In Love . Zo op het gehoor een rustig voortkabbelende ballad met harmonica , maar wel met een goddelijke melodielijn .
Driftwood is van het zelfde laken een pak . Fraaie song met de nodige emotie .
Parel nr.3 is de afsluiter The Day We Meet Again (daar kun je zelf een beetje invullen waar het over gaat ) eveneens van Hayward en ook bijzonder sterk .Mooie opbouw en een fraaie climax .
De opener Steppin' In A Slide Zone en I'll Be Level With You zijn geen echte hoogvliegers maar stralen wel de wat spannendere kant op dit album uit .
Alles wat er tussen in zit is slapjes en nauwelijks interessant . Zelfs de altijd composorisch constante Ray Thomas weet hier niet te boeien .
In ''81'' pas komen ze terug met Long Distance Voyager .

Ik schrik een beetje van het lage gemiddelde. Maar ik kan mij ook voor een deel wel vinden in de kritiek van Bikkel.

Ik aarzel wat tussen 3 en 3,5 ster, maar vooruit, afgerond dan naar boven.

De kritiek dat de Moody blues op safe zijn gaan spelen is wel terecht. Octave is geheel ontdaan van alle avontuur, experimenten en alle andere vernieuwende en opzienbarende elementen, vroeger kenmerkend voor de symfonische Moody blues.

Dit is pure en vrij softe Amerikaanse middle of the road rock, waar de Moody blues heel wat van hun elan inleveren.

Lijkt het. Want hoewel het toch geen malse kritiek is, heb ik er problemen mee de plaat achteloos weg te stemmen. Daarvoor vind ik de nummers dan weer te goed.

Steppin' in a slide zone, I'll be level with you en de wat rustigere Driftwood en Had to fall in love zijn op zich toch wel sterke troeven.

Maar er zaten zes jaar tussen voorganger Seventh sojourn en deze Octave. Van twintigers waren de Moody blues ineens dertigers geworden. Misschien dachten ze wel dat dat niet zomaar meer kon, op die oude manier rock maken als je de dertig was gepasseerd.

Volgens mij is het nooit meer goed gekomen: vanaf Octave zijn alle opvolgers afgestemd op een breed publiek van vooral middelbare leeftijd. Die wel willen zwijmelen naar het roemruchte verleden (1967-1972) maar toch ook blij waren met de nieuwe status en plaats van de Moody blues.

En de Moody blues hoefden ook niet meer zo nodig: zij hadden zich al eerder bewezen.

'Had to fall in Love' is prachtig. De andere nummers kunnen niet in de schaduw staan van dat nummer. Een hele saaie plaat die de neerwaardse spiraal liet horen van een niet onaardig Brits bandje die hun hoogtepunt beleefde in de periode 67-73.

Naast het alom geprezen Had to Fall in Love vind ik ook Driftwood van ongekende schoonheid.

Vandaag heb ik Octave na jaren niet gedraaid te hebben weer eens beluisterd.
Het is niet zo'n plaat van The Moodies die je na een draaibeurt weer opnieuw opzet. Ik pik meestal de rustige songs Had To Fall In Love en Driftwood eruit.
Toen ik het album voor het eerst hoorde, kwam het bij mij over als een verzameling songs die eigenlijk voor solo albums bedoeld waren en als band verder uitgewerkt zijn. Later bleek dat ook het geval te zijn. The Moody Blues gingen mee met de muziek (Supertramp, E.L.O.) en techniek (synths) van die tijd, vandaar dat dit album de barokke sfeer van de prachtige albums die ze tussen 1967 en 1972 uitbrachten mist.
Steppin' in a slide zone van John Lodge is een prima opener die meteen de aandacht trekt en je verwacht meer van dat soort pakkende nummers.
Under Moonshine van Ray Thomas is wel aardig maar niet echt een monumentale song als bijvoorbeeld And The Tide Rushes In. De bloedmooie ballad Had To Fall In Love was hier een redelijke hit. Die mondharmonika en de mineure achtergrondzang geeft een droevig tintje aan deze song. Vreemdgenoeg is dit nummer met hitpotentie in hun eigen land nooit als single uitgebracht. I'll Be Level With You van Graeme Edge zou beter gefunctioneerd hebben als opener van de tweede plaatkant, om de spanning na het mooie Hayward-nummer Driftwood erin te houden. Bij een titel Top Rank Suite zou je denken dat er nu echt iets gaat komen, maar nee het komt bij mij toch over als een tussendoortje. I'm Your Man van Ray Thomas mist ook het 'nu ga ik er eens even voor zitten' dat songs van hem op andere albums wel hadden. Survival van John Lodge doet mij in de verte denken aan zijn klassieker Isn't Life Strange, maar mist teveel om net zo'n klassieker te zijn. Mike Pinder is hier aanwezig met het nogal lome One Step Into The Light. Hij zou zich steeds meer afzonderen van The Moody Blues, dat later ook gaan doen en de reli-pop kant op gaan.
The Day We Meet Again is een ideale song om een album af te sluiten, maar is niet meer dan een afsluiter.
Het zal best een opluchting geweest zijn dat The Moody Blues na allerlei solo- en andere projecten weer terug waren met een album. Op de radio werd Had To Fall In Love continu gedraaid en het nummer ging mij nooit vervelen. Andere nummers van de plaat draaiden ze nooit en ontdekte ik pas later.
Met het fantastische album Long Distance Voyager zouden ze in 1981 een betere gooi doen.

Een frisse edoch niet erg verrassende plaat van The Moodies.
Dit had de comeback moeten worden van deze romantische progrockers.

Het leeuwendeel van de plaat is gevuld met ballads maar de harmonievocalen zijn weer goed en de melodielijnen eveneens.

The Day We Meet Again van Hayward is zeer mooi en bouwt op van een simpel orgel-riffje tot een waanzinnig volgebouwd crescendo.

De gitaar van Hayward komt lekker over en dat redt de plaat, enigszins.
Grote afwezige is Mike Pinder. Vervanger is Patrick Moraz (speelde ook op Relayer van Yes).

De soloplaten van Hayward, Lodge, Thomas en Egde zijn van betere kwaliteit. Met name Blue Jays wint het van deze Octave (achtste plaat van the Moodies).

Mike Pinder is hier nog wel aanwezig. Long Distance Voyager is de eerste met Patrick Moraz.
Een van de mooiste solo-albums vind ik Songwriter van Justin Hayward. Blue Jays van Hayward & Lodge is ook heel mooi. Als het als The Moody Blues uitgebracht zou zijn, zou bijna niemand het doorgehad hebben.
Ik heb dit album op vinyl en CD, helaas zonder de live bonus tracks.

Mijn waarde, je hebt helemaal gelijk. Pinder doet hier gewoon nog mee.
Dat is ook eigenlijk de reden waarom ik deze plaat fijner vind dat het té bombastische Long Distance Voyager.

Het subtiele keyboardwerk van Pinder prefereer ik boven het geweld van Moraz.

Songwriter is ook geweldig en vergeet Hayward's bijdrage aan War of the Worlds niet. Forever Autumn is ook een zeer mooi nummer.

[quote]Ozric Spacefolk schreef:
[quote]Stanley Koekblik schreef:


Ik vind de albums die ze tussen 1967 en 1972 met Pinder gemaakt hebben hun beste werk. Octave vond ik nog niet helemaal hun goeie come back album. Long Distance Voyager verscheen rond dezelfde tijd dat Time van E.L.O. en soms had ik bij Voyager het gevoel dat ik naar E.L.O. aan het luisteren was. Het verbaasde me toen wel dat de singles The Voice en Gemini Dream, ondanks de vele airplay op Hilversum 3 alleen de tipparade behaalden, terwijl de E.L.O. singles kort na de release al bovenin de hitlijsten stonden. Beide bands zijn natuurlijk album- en geen singles bands, maar het is toch een manier om hun muziek op de radio te krijgen als een soort uitnodiging om het hele album te gaan beluisteren.
De succesformule met Patrick Moraz sloeg vooral in Amerika goed aan en die ingeslagen weg zijn ze tot aan het eind van de jaren 80 blijven volgen.

The Moody Blues (inmiddels een trio met gastmuzikanten)
treden nog steeds overal op met vooral hun oude successen, maar ik betwijfel of er ooit nog een nieuw studio album uit zal komen.

Rond dezelfde tijd dat Octave verscheen kwam die fantastische soundtrack van War of the Worlds uit. Ik heb dat dubbelalbum met boek nog in mijn platenkast staan. The Eve of the War van Hayward/Wayne was toen niet van de radio af te slaan. Het beste nummer vind ik Forever Autumn, voor mij een van de allermooiste nummers ooit gemaakt.
Ik ben van plan Octave opnieuw op CD te gaan kopen, want er staan als bonus tracks live opnamen op die volgens zeggen heel goed zijn.

Op elpee heb ik zowat alles wel van the Moodies en ook het nodige van de solo-albums van Edge/Gurvitz, Lodge/Hayward en Ray Thomas. Ook Lodge en Hayward apart. Een hoop solowerk.

De artwork van al die platen is ook fenomenaal.

De ceedee-versies van the Moodie-elpees heb ik geen van allen. Er schijnen dubbel-albums van te zijn gemaakt. Ik heb geen idee, wat er aan extra tracks allemaal op zou staan.

Misschien dat ik ze in digitale vorm kan vinden. Ik vind ceedees altijd zo onhandig.

Ik heb alle Moody Blues albums eerst als LP's gekocht.
Heel grappig is de inner groove op kant 2 van On the Threshold of a Dream bij de eerste persing. Bij die persing zit ook nog een boekwerkje met alle teksten. De latere uitgaven hebben dat weer niet en ik neem aan dat de platenmaatschappij wilde bezuinigen.
Dat art work is bij die Cd's zo abnormaal klein en ik vind het ook veel leuker om een plaat te zien draaien.
In de jaren 80 heb ik een Cd-speler gekocht en al deze albums weer opnieuw gekocht. Ze houden de fan wel bezig, want begin 2000 lagen ze weer in de winkel, maar dan digitally remastered en in de inlay commentaren van de bandleden. Nu zijn ze zeer recent als SACD uitgebracht met een heleboel bonus nummers.
Mijn meest recente uitgaven zijn de dubbel-CD met BBC radio sessies en Live at the Isle of Wight. Van Wight is ook een gave dvd verschenen.
Er schijnt ook een versie van Caught Live +5 te zijn met 4 live-kanten in plaats van 3 live kanten en 1 studio outtakes kant.
Ik heb nu Moving Mountains van Justin Hayward opgezet, een heerlijk album met prima in het gehoor liggende popsongs.

Net als musician snap ik de lage beoordelingen niet zo goed.

Dit album klinkt heel anders dan Seventh Sojourn, laat staan bijv. In Search of the Lost Chord, maar is dat zo erg als het songmateriaal ruim voldoende is? Moet een band altijd maar hetzelfde blijven doen?

Dit album is een vrij abrupte stijlwisseling, maar vanaf A Question of Balance kon je eigenlijk al horen dat het psychedelische, op sfeer gerichte karakter steeds meer aan het verdwijnen was.

'Steppin' in a Slide Zone' is een prima opener, en ook 'Under Moonshine' vind ik ruim voldoende. In tegenstelling tot velen vind ik 'Had to Fall in Love' echter helemaal niets. 'I'll Be Level With You' en 'Driftwood' vind ik ook allebei schitterend.

De tweede helft van het album is ietsjes wisselvalliger. 'Top Rank Suit' had van mij niet gehoeven. Het past niet bij de Moody Blues, en ze kunnen gewoon beter. 'I'm Your Man' is niet meer dan 'wel aardig', maar 'Survival', 'One Step Into the Light' en 'The Day We Meet Again' klinken vervolgens toch weer alleraardigst?

Ik houd dan toch 7 nummers over waar ik erg graag naar luister. Nu is er wel wat voor te zeggen dat er iets te veel op ballads geleund wordt, dat er wordt meegelift op het succes van E.L.O, dat de productie te netjes is, etc..... Het stoort me in dit geval gewoon écht niet. Natuurlijk vind ik Days of Future Passed ook veel beter, maar ik ben echt niet ontevreden met een album als Octave. Hele ruime 3,5*.

@Stijn_Slayer.

Behalve dat ik het zeer kan waarderen, dat een jongeman van 19 zoveel ouderwetse muziek luistert, vind ik dat je op goede manier kan uitdrukken wat je vind van muziek.
Het valt me op dat je gedegen stukjes schrijft.
Ga zo door!

En bovendien, wat is ouderwetse muziek? Alleen omdat het uit 1978 komt?

Er zijn hele betogen trouwens mogelijk over de vraag waarom jaren 70 muziek (veel) beter is dan jaren 00 muziek dus ik beschouw het niet als een vraagstuk ouderwets/modern maar vooral als een kwestie van Stijn's goede smaak.......

Met ouderwetse muziek, bedoel ik muziek waar niet zo veel aandacht meer naar uitgaat.
Het is moeilijk om aan muziek te komen, die voor je tijd gemaakt is.

Ik vind het knap en prijzenswaardig dat mensen op zoek gaan naar muziek van weleer.

Er wordt overigens nog steeds goede muziek gemaakt. Echter ook daar moet je goed je best voor doen, om dat te vinden.

Ik zag Stijn trouwens ook wel eens langskomen bij Camel en oudere werken van The Moodies.
Niet echt radio-muziek of disco-muziek. Dus leer ik er uit, dat de beste man er specifiek naar op zoek is gegaan. Dat vind ik nu eenmaal een pluim waard!

Het is, tegenwoordig, niet meer de meest toegankelijke en bekende muziek inderdaad. Een (klein) deel ken ik via pa, maar hij draait nauwelijks meer muziek, meestal kom ik er achteraf pas achter dat hij die platen ook heeft. Op de opleiding leer ik meerdere klassieke stukken kennen, maar Internet is toch de beste hulp. Zonder Internet zou het een stuk lastiger zijn om me goed te verdiepen in al die muziek.

Ik luister de laatste weken veel naar The Moody Blues omdat ik goed voorbereid wil zijn op het concert in de HMH. 'Steppin' in a Slide Zone' van deze plaat spelen ze trouwens nog steeds.

The Day We Meet Again spelen ze trouwens ook nog regelmatig Stijn .

Dat kan ik dan alleen maar toejuichen, die heb ik hier namelijk met 'Driftwood' als favoriete track aangevinkt.

Edit: 'Driftwood' staat ook op de huidige setlist.

De mijne inderdaad ook . Allemaal Justin Hayward songs . Toch meestal wel de man van de meest aansprekende liedjes .
Ik vind vooral dat hij op Octave het geheel naar een hoger nivo tilt .
Niet genoeg voor een topalbum , maar wat ik al eerder aangaf ,acceptabel .

Trouwens op You Tube veel stukjes van recentere concerten van hun. Vaak niet al te beste kwaliteit , maar voor een indruk te krijgen wellicht nuttig .

Minder avontuurlijk en minder conceptueel dan hun jaren 70 platen...

Maar deze laatste elpee in de bezetting Pinder/Thomas/Hayward/Lodge/Edge, werkt voor mij meer dan prima...

Afzonderlijk zijn de songs goed geschreven en ingespeeld.
De heren zangers (Thomas, Lodge en Hayward) zijn goed bij stem en er staan een aantal mooie fluit- gitaarsolo's op deze plaat.

Ik zet deze plaat in ieder geval graag op...

Al meer dan een jaar geen bericht meer geplaatst.

Ik tip de mensen die deze plaat laag waarderen, om eens hun jaren 80werk op te zetten, en dan Octave,

Toch een verademing.

Toch maar weer eens heel veel stof van het vinyl afgeblazen. In mijn herinnering een saaie plaat, maar soms bedriegen herinneringen en liggen de feiten heel anders. Vreemd ding, het geheugen. Sfeervolle plaat, organisch en warm.
Kant 2 van de lp is wel duidelijk de mindere. Heel anders als hun voorgaande werk. Gewoon simpeler en directer. Een echte liedjesplaat.

Een album als Long Distance Voyager (1981) vind ik boeiender. Met name compacter.

Ik merk dat er heel wat mensen zijn die dit album toch genietbaar vinden. Ik heb al verschillende pogingen achter de rug, maar ik vind dit zó'n afknapper (als oprechte Moodies-bewonderaar) dat ik mij er niet toe kan dwingen om dit album meer punten te geven. Ik zie het meer als een valse (her)start van hun comeback: opvolger "Long Distance voyager" krijgt van mij vlotjes 4*. Sorry mensen, maar ik vind niet 1 nummer het vermelden waard. Blij dat sommigen het wel lijken te horen

Ik blijf het oneens met mensen die platen lage scores toepassen.

Ik ben ook een beetje raar: ik vind meestal alles wel goed. Maar deze plaat vind ik dus ook echt erg goed. Dus dat is meer dan een beetje goed.

Het enige nummer dat ik niet goed vind, is Top Rank Suite.

Kom op mensen, het zang- en gitaarwerk op songs als I'm Your Man, Level with You, Slidezone en Day We Meet Again is schitterend.
Hayward soleert als nooit te voren. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het stevige drumwerk van Graeme, op bijvoorbeeld Slidezone en Level With You.

Misschien dat het teveel richting AOR is en te weinig symfonisch/psychedelisch. Maar een goede plaat is een goede plaat, ook al wil je wat anders.
Dat is hoe ik het zie: daarom bestaat er geen slechte muziek. Omdat alle muziek goed is, ook al verwacht je wat anders.

Zelfs al vind je (al ben ik zeker niet akkoord) dat er geen slechte muziek bestaat, dan heb je toch nog altijd platen die je nét iets, of erg véél beter vind? Maar ik ga me zeker niet bemoeien over hoe jij je scores bepaalt. Net omdat ik de Moodies zo nauw aan het hart draag geef ik dit album zo'n lage score. Dit is voor hun niveau gewoon niet goed, punt.

Vergeleken met eigenlijk al hun voorgaande werk (in deze bezetting) steekt Octave wat schriller af.
Ok, het is een andere periode, andere sounds, niet meer conceptueel, maar de Moodies klinken hier een stuk minder spannend.
Het verbluffende overrompelde wat de groep zo geweldig neer wist te zetten in produktie en songs, is op Octave een stuk vlakker.
Daarmee is het nog geen heel slechte plaat, maar wat ik al eerder aangaf, Justin Hayward is uitstekend in vorm en aan hem is het grotendeels te danken dat dit voor mij nog net een voldoende scoort.