Bloc Party - Four (2012)

Bloc Party is ontwaakt uit een drie jaar durende winterslaap. Na matig ontvangen solomateriaal van Frontman Kele Okereke, is de zanger weer terug bij zijn indieband. Met Bloc Party maakte Okereke twee sterke indieplaten, om zich met hun derde (onderschatte) plaat Intimacy aan de elektronica te werpen. Wat gaan ze doen op hun vierde, simpelweg Four geheten, album?

Nou, Bloc Party gaat terug naar haar roots. We horen op 'Four' soms zelfs weer dat geweldige bandje ten tijden van 'Silent Alarm'. Hard rockende nummers (lees: Queens of the Stone Age) als 'We Are Not Good People' en 'Kettling' worden afgewisseld met typische Bloc Party songs én rustmomentjes. Deze rustige nummers behoren tot de beste van het album. Het mooie 'Real Talk' (die Banjo!), 'Day Four' en 'The Healing' zijn mooi in elkaar gestoken luisterliedjes.

Een paar weken geleden was daar eerste single Octopus. Een nummer dat Four eigelijk wel goed samenvat; het is een oerdegelijk nummer maar het blijft niet echt hangen. Ik kan daarom ook kort zijn over dit album. Four is, ondanks dat het de minste Bloc Party is, een prima plaat geworden. En toch mist deze plaat spanning, waardoor het album mij nooit echt weet te boeien en dat is jammer.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ik ben al enkele jaren een grote fan van Bloc Party, vanaf 2009 om precies te zijn. Juist ja, ik werd fan op het moment dat Bloc Party er voor een tijdje (en misschien voor altijd, dacht ik toen) mee ophield. Ik was natuurlijk ontzettend blij toen er nieuws kwam van een nieuw album. Eindelijk na een dikke drie jaar wachten, was één van mijn favoriete bands weer actief.

En nu hebben we Four. De albumtitel is inderdaad cliché, maar hij is ook passend, want het is onmogelijk om de muziek op het album kort te omschrijven. Daarvoor is er te veel variatie. Een duidelijke lijn zit er niet in. Het is gewoon (de vier leden van) Bloc Party. Soms doet Bloc Party hier wat ze al bewezen hadden dat ze goed konden. Een nummer als Day 4 had zo op A Weekend in the City kunnen staan. Zelfs de thematiek is gelijkaardig. De overgang naar de outro en de outro zelf bezorgen me kippenvel. Ook Real Talk en The Healing zijn mooie rustpuntjes. Real Talk is zelfs mijn favoriet op dit album. Kele steelt de show met zijn prachtige zang.

Team A en Octopus gebruiken schijnbaar dezelfde gitaareffecten. Beide nummers doen denken aan het Bloc Part van Silent Alarm. Kort, snedig met hoekige gitaarriffs, strakke drums en een bas die niet gewoon het nummer ondersteunt, maar het ook interessanter maakt. Kele's stem is natuurlijk ook erg herkenbaar. Op dit album zingt hij zelfs beter dan ooit tevoren. Soms roept hij het uit, maar soms kan hij ook heel rustig en intiem zingen met een kopstem die hij nu beter onder controle heeft (zie vooral Real Talk).

Intimacy vind ik niet echt terug op dit album. Het is duidelijk dat ze de weg die ze toen zijn ingeslagen, willen vergeten. Bloc Party is opnieuw een gitaarband. En daarin gaan ze verder dan op hun voorgaande albums. Zware riffs die tegen metal aanleunen zijn geen buitenbeentjes op dit album. 3x3 was een vroege favoriet van mij. Kele fluistert vanalles in je oor tot er een uitbarsting volgt. Nu vind ik het nummer toch wat magertjes. Het zijn gewoon twee leuke ideeën achter elkaar geplakt, zonder goede uitwerking. Kettling doet het dan beter in de categorie zware gitaren. Achter de zware riffs zit er namelijk een catchy nummer. De solo is ook niet mis. Coliseum is misschien het vreemdste nummer dat Bloc Party ooit gemaakt heeft. Velen vinden het ongelofelijk slecht en daar kan ik wel inkomen. Het nummer is eigenlijk gewoon fout. Toch kan ik niet ontkennen dat ik de laatste minuut echt wel lekker vind. De blues intro vergeten we dan even.

Bloc Party is ook niet vergeten om popnummers te schrijven. Truth is erg mooi, hoewel de instrumentatie een beetje saai is. V.A.L.I.S. is meer uptempo en vind ik ook leuker. Het is het meest poppy nummer dat Bloc Party ooit gemaakt heeft en had dus een betere keuze geweest als single. De lyrics zijn ook tof, al was het maar door het gebruik van woorden als phenomenology.

Bloc Party tapt dus duidelijk uit verschillende vaatjes op dit album. Dat is in zekere zin een minpunt omdat Four niet werkt als een album. De verschillende soorten nummers komen gewoon na elkaar zonder een vloeiende overgang. Coliseum tussen Day 4 en V.A.L.I.S. is het duidelijkste voorbeeld hiervan. Four lijkt meer op een best-of. Gelukkig zijn de meeste nummers echt sterk.

Met Four bewijst Bloc Party dat ze er nog steeds zijn door terug te gaan naar hun roots en tegelijkertijd vooruit te kijken. Volgende keer ook nog een coherent album graag.

Poeh, het is nog een hele opgave om deze nieuwe Bloc Party op waarde te schatten. De electronica fase van Intimacy lijkt grotendeels voorbij en de band klinkt weer urgent zoals zij klonk op Silent Alarm. Het tempo ligt vrij hoog over het gehele album gezien. Nieuw element dat behoorlijk beeldbepalend is voor Four is dat men her en der behoorlijk ruig voor de dag komt. Soms komt dit erg goed uit de verf (3x3) en soms herken ik er mijn goede oude Bloc Party gewoonweg niet meer in (Kettling). Octopus is op het eerste gehoor een van de toppers van het album. Fijn tempo, gave gitaareffecten, heerlijke baslijn en gewoon de typische BP sound a la Silent Alarm. Zo hebben we ze al een hele tijd niet meer gehoord!

Soms denk ik zelfs de hele, hele vroege Bloc Party terug te horen in Four. Als je nu een nummer als VALIS naast gouwe ouwen als The Marshalls Are Dead of Storm & Stress ligt vind ik wel overeenkomsten. Hoog tempo, springerig geluid. Bloc Party lijkt hier toch echt terug te keren naar haar eigen roots.

Ten slotte zijn er nog de rustigere nummers. Een van de meer onderschatte kanten van deze band, die vooral bekend is geworden met nummers zoals Banquet en Helicopter, maar eigenlijk vooral erg goed is gebleken in het schrijven van lieve kleine liedjes. Denk aan Blue Light op het debuut. Het prachtige Kreuzberg of Signs op de vorige plaat. Ook op Four vallen dit soort nummers mij weer op. Real Talk beviel me al meteen. De zeer gevoelige en soms fragiele zang van Kele komt hier ook erg goed tot zijn recht. Day Four is ook al zo'n fijn dromerig nummer.

In zijn totaliteit weet ik echter nog steeds niet wat ik met deze plaat moet. Op het eerste gehoor klinkt Four als een stap op de goede weg terug. Als ik Truth of Octopus hoor, maar ook Real Talk, denk ik bij mezelf: Bloc Party is back! Als ik dan vervolgens een weinig subtiele stoemper als Kettling of een overdreven boze Colloseum hoor krijg ik toch weer twijfels. Bloc Party is nog altijd zoekende. Het lijkt alsof zij na Silent Alarm (de avant-gardistische topper) en A Weekend in the City (de thematische klasbak) twee platen hebben gemaakt die precies was wat zij wilden maken en vervolgens niet goed wisten hoe ze verder moesten. Intimacy was op momenten een erg gedurfde plaat (denk aan Ares) dat ook een paar prachtige resultaten op heeft geleverd (Ion Square en Talons). Toch moest ik erg mijn best doen om er nog een voldoende in te zien. Na een vierjarige pauze waarin ik grotendeels uitgekeken ben geraakt op mijn vroegere favo bandje ben ik toch wel blij verrast met Four. Ik zie vooral een band op de weg terug.