The Boomtown Rats - A Tonic for the Troops (1978)

iets minder als de 1e , maar ook een lekkkere rock plaat ..

Ja dat vind ik ook, ik snap al die lage gemiddeldes bij BR platen niet zo eigenlijk.

Ik ook niet.
Van Rat Trap heb ik het 7"-singeltje nog. Geweldig nummer.

Een beetje minder punky en een beetje meer à la 10cc met verschillende stijlen en lekker satirische en scherpe teksten. Net als bij hun debuut had ik dit album als vinylplaat met een andere tracklisting, namelijk nummers 4 en 6 omgewisseld, hetgeen iets logischer is aangezien She's so modern een single was. De meeste mensen kennen deze band van I don't like Mondays, maar Rat trap was in november 1978 hun eerste Engelse nummer-1-hit.

Inmiddels is de tracklisting aangepast, met alle 10 de oorspronkelijke vinylnummers weer op hun juiste plek.

Het debuut van The Boomtown Rats uit Dublin was al succesvol in het Verenigd Koninkrijk, van dit A Tonic for the Troops worden maar liefst drie hitsingles getrokken. Tot de Nederlandse hitlijsten dringt niet door dat She's So Modern in mei 1978 #12 haalt, gevolgd door Like Clockwork (drie weken #6 in juli) en Rat Trap (#1 in november). Het album haalt er in juli #8, waarmee de groep definitief een grote naam is.

Opgenomen voor Ensign/WEA in de Relight Studio in het Nederlandse Goirle, geproduceerd door Robert Mutt Lange. Wat klinkt is opgewekte en felle pop, met zwierige toetsenpartijen van Johnnie Fingers welke aan die bij Elvis Costello doen denken.

Op kant 1 is Like Clockwork een pittig gitaarnummer, waarna Blind Date met zijn stampende gitaarriff teruggrijpt op de Britse glamrock van vijf jaar eerder.
In het energieke en van tempowisselingen voorziene (I Never Loved) Eva Braun is Adolf Hitler aan het woord over zijn levensgezellin. Het heeft een zwart-komische tekst waarin hij zich probeert vrij te pleiten van zijn misdaden, waarop zijn luisteraars reageren: "I never heard all the screams - oh no? I never saw the blood and dirt and gore - oh yeah? That wasn't part of the dream - yes, we see! Of maps and generals and uniforms. I'd always like the big parade, I always wanted to be adored, In '33 I knew I had it made".
In Living in an Island klinkt ska door, met zijn dominante koortjes en orgellijntjes is het opnieuw genieten en Don't Believe what You Read is opnieuw uptempo en melodieus.

Op kant 2 zet die lijn zich voort met heerlijk scheurende gitaarpopliedjes, waarbij Me and Howard Hughes iets ingetogener is met opnieuw melodische kwaliteiten en (Watch Out for) The Normal People nog het meest weg heeft van punk. Een heerlijk album vol mild scheurende gitaar, frisse toetsen en energieke muziek.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en verwante muziek kwam vanaf de eveneens tweede van Buzzcocks en vervolgt met pubrock van Dr. Feelgood.

Altijd wel een zwak gehad voor de Boomtown Rats, al heb ik er behalve een verzamelaar nooit een regulier album van gekocht of beluisterd. Ik heb wel een aantal singles en het staat me bij dat ik Like clockwork destijds uit de uitverkoopbakken heb gevist, nadat ik het één of twee keer op de Nederlandse radio voorbij had horen komen. Het nummer deed me denken aan 10cc, destijds een van mijn favoriete bandjes. Later volgden ook I don't like mondays (natuurlijk), Someone's looking at you, Banana republic en Never in a million years. En eigenlijk zijn dat stuk voor stuk songs die weinig met punk uitstaande hebben, maar vooral getuigen van een brede muzikale interesse en een voorkeur voor breed uitwaaierende popsongs. En soms een reggaenummertje, maar dat deed vrijwel iedereen in de tweede helft van de jaren zeventig.

Natuurlijk wist ik wel dat 'kenners' deze band indeelden bij de new wave, en aanvankelijk zelfs bij de punk (op basis van de Britse nummer 1-hit Rat trap begrijp ik dat ook wel een beetje). Maar net zoals bijvoorbeeld The Stranglers stonden ook de Boomtown Rats model voor het feit dat de term 'new wave' wel voor heel veel verschillende invloeden stond en daardoor op den duur ook beperkt houdbaar bleek.

The Boomtown Rats kende ik enkel van de hit 'I don't like mondays' en natuurlijk Bob Geldof als goede daden promotor. Het derde album, met daarop de beroemde single had ik ooit al aangeschaft, maar eigenlijk amper gedraaid. Toen ik deze plaat in de kringloop voor een klein prijsje zag staan toch maar meegenomen. Ik had deze plaat nog nooit gezien en was er wel nieuwsgierig naar. Het is hun tweede plaat.
En het bevalt me eigenlijk best wel, energieke muziek ! Naar ik begreep werd de sticker new wave/punk er op geplakt, maar de band tapt uit veel vaatjes.
Zeker nummer drie (I never loved) Eva Braun, waar Hitler aan het woord komt, lijkt wel een vervolg op de glamp muziek uit begin jaren 70, waarbij Bob Geldof wel erg veel lijkt op David Bowie.
Dit nummer wordt gevolgd door een ska achtig nummer. Ergens las ik de overeenkomst met een band als 10CC, ik kan me daar wel In vinden met verschillende stijlen en koortjes. Maar ik hoor er ook een verre echo van the Kings In. In ieder geval is het lastig om deze band in een hokje te plaatsen. Terwijl U2 en Simple Minds direct een eigen stijl hebben, is Boomtown Rats veel minder stijlvast. En dat kan natuurlijk ook een sterke kant van een band zijn.
Al met al is het minder bombastisch en ook lijkt de groep zich veel minder serieus te nemen dan de al genoemde tijdgenoten.
Al met al een leuk album, geheel passend in deze jaren, eind jaren 70. Zit precies tussen de grote jaren 70 prog goepen en de tijd van de post punk/new wave periode, aangevoerd door onder andere Joy Division, the Cure. Fisher Z was ook zo'n groep die daar tussen in zat.
Al met al een leuk album, ver verwijderd van de hit 'I don't like mondays'. Echt Britse muziek, hoewel ik niet weet of deze Ieren met dit stempeltje blij zouden zijn.
Vreemd dat deze groep pas met de hit bekend werd en dat Bob Geldof op een gegeven moment met totaal andere zaken bezig was.
Zelf heb ik na de single weinig meer van ze vernomen, maar volgens mij is de groep gewoon verder gegaan. Misschien nog wel wat succes gehad in Verenigd Koninkrijk, maar hier volgens mij weinig.