Buzzcocks - Love Bites (1978)

Lekker puntig pop plaatje met het meesterlijke "Ever Falling In Love" (with someone you shouldn`t have).
De buzzcocks maken lekkere simpele poppy punkrock.
In 1978 was dit zeker verfrissend en op dit moment eigenlijk ook nog wel.

Maar Singles going steady blijft wel hun beste. Onverwoestbare punkpop.

Absoluut, het klinkt allemaal nog heerlijk fris, maar deze tweede plaat is te snel gemaakt na het overrompelende debuut en is m.i. nogal onevenwichtig en bevat een paar fillers

Iets minder als debuut, maar nog steeds uitstekend

Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've) is een prachtig nummer na een wat tegenvallende opener. Ook Operators Manual spreekt me wel aan. Mooi gitaarwerk. Hetzelfde geldt voor Nostalgia.
Just Lust is m.i. weer minder geslaagd. Beetje geforceerd overkomend nummer.Gelukkig komt dan Sixteen Again. Wie wil dat niet? Een instrumentaal punk nummer (Walking Distance) vind ik bijzonder. Love Is Lies vind ik het minste nummer van het album. De drie laatste nummers zijn eigenlijk te lang om punk te zijn, maar prettig zijn ze wel.
Het album scoort mijns inziens veel te le laag (87e) in de jaarlijst 1978 van Oor.
4*

Zeven maanden na Another music in a different kitchen laten de Buzzcocks zien dat die eerste plaat geen toevalstreffer was, en net zoals er op het debuut een paar onverwachte trancy nummers stonden zitten er hier ook weer wat verrassingen bij: een (prachtig) nummer geschreven en gezongen door Steve Diggle, een track met een steeds herhaalde (zeg maar doorzeurende) cirkelende gitaarlijn (E.S.P.), en maar liefst twéé instrumentals. Jammer genoeg zijn de "klassieke" Shelley-composities allemaal niet slecht maar ook nèt niet echt goed, alsof hij de beste nummers had gereserveerd voor het debuut maar er nog niet aan toe was gekomen om de voorraad aan te vullen. Moeilijk om de vinger er op te leggen, maar nummers als Just lust, Sixteen again en Nothing left doen me gewoon minder dan vergelijkbare nummers op Another music, alsof er net te veel haast achter zowel het schrijven als het opnemen zat. (Niet de schuld van de ritmesectie: de drums klinken constant alsof John Maher van zoveel mogelijk onderdelen van zijn kit gebruik probeert te maken, en Steve Garvey's basgitaar geeft overal een ijzersterke zware ondersteuning.)
        Boven alles uit torent natuurlijk het briljante Ever fallen in love (with someone you shouldn't've?). Ik kende het eerder van de Fine Young Cannibals en vond dat toen al een geweldig nummer, maar zoals Pete Shelley zèlf het zingt breekt het mijn hart. Ontroerend en onweerstaanbaar.

Rond 2008 was ik in Lille, waar ik toevallig tegen een platenwinkel aanliep. Daar draaide men enkele nummers van een cd. Ik kende ze van compleet andere versies, maar zoekend in de krochten van mijn geest kon ik me niet herinneren welke nummers dit waren. Een zwart gat. Op de toonbank stond de hoes van een mij onbekende groep, jammer echter dat ik die dag met een groep in de stad was, die alweer verder ging. Internet in het buitenland was toen nog ingewikkeld qua roaming, áls ik al een smartphone had - opzoeken kon niet ter plekke. De groepsnaam memoriseerde ik snel. Lopend door de stad, schoot één van de twee liedjes me dan eindelijk te binnen: natúúrlijk, Blue Monday van New Order!

Pas thuis kwam ik erachter welk album het was geweest: Bande à Part van Nouvelle Vague. Het andere liedje dat ik in jazzachtige sfeer had gehoord: Ever Fallen in Love. O, natuurlijk de Buzzcocks! Een liedje en een groep die ver waren weggezakt... Eind oktober 1978 haalde het in het VK #12.

In september 1978 is punk nog gevaarlijk en wild, maar wie oor heeft voor melodie wordt weer vele malen verrast met een elftal fijne popliedjes. De vier van Buzzcocks schreven geen teksten over politieke zaken, wel over kleinmenselijk leed en daarom o zo herkenbaar. In combinatie met de lichte, lenige stem van Pete Shelley onweerstaanbaar lief en pittig tegelijk.
Op die manier vervolgt kant 1 van Love Bites het debuut. Dit met drie überkrakers. Naast Ever Fallin in Love zijn dat Operators Manual met heerlijk gitaarwerk en deels een nadrukkelijke driekwartsmaat en Nostalgia, dat er vanaf de eerste toon vól inknalt.

Ik verwachtte meer hiervan op kant 2, maar word verrast: de vrolijke toon verandert geleidelijk in die van melancholie. Dat wel op zeer prettige wijze! Eerst het instrumentale en vlotte Walking Distance met sterk drumwerk van John Maher, vervolgens de akoestische basis van Love Is Lies met zang van gitarist Steve Diggle; alsof je Steve Harley hoort. Dan weer sneller en stevig met deze keer een langer intro en hakkende gitaartjes in Nothing Left, waar ik weerom zo vrolijk word van de breaks van Maher, daarin naadloos gevolgd door bassist Steve Garvey.
Dan weer zwaarder met melancholie is E.S.P.; alsof ik een vooruitwijzing hoor naar Joy Division en andere postpunk, wat wij indertijd doomwave noemden. De climax hiervan is haarscherp vastgelegd het tweede instrumentaal: Late for the Train biedt extra ruimte voor de transparante productie van Martin Rushent, die hier met het drumgeluid kan spelen. Een repetitief drumpatroon, hakkende akkoorden, vervreemdende koortjes, stuwende bas en een slot dat bepaald geen slot is… Wat een finale!

Een plaattitel met dubbele betekenis. Een eerste vrolijke en een tweede melancholieke plaatkant van een groep in ontwikkeling. In oktober '78 haalde het #13. In 2008 volgde een sterk uitgebreide 2cd-versie, waarop ook non-albumsingles. Van MuMe mag ik slechts drie nummers als favoriet aanwijzen, hier onmogelijk weinig…

Op reis door new wave kwam ik van een XTC-verzamelaar en vervolg bij de tweede van The Boomtown Rats.