The Boomtown Rats - Mondo Bongo (1980)
mijn stem
21 stemmen
Ierland
Rock
Label: Mercury
-
Mood Mambo (4:06)
-
Straight Up (3:16)
-
This Is My Room (3:40)
-
Another Piece of Red (2:38)
-
Go Man Go (3:59)
-
Under Their Thumb Is Under My Thumb (2:48)
-
Please Don't Go (3:35)
-
The Elephant's Graveyard (3:44)
-
Banana Republic (4:57)
-
Fall Down (2:28)
-
Hurt Hurts (3:05)
-
Whitehall 1212 (3:44)
-
Cheerio * (1:20)
-
Don't Talk to Me [B-side] * (2:55)
-
Arnold Layne [Recorded for TV] * (3:12)
-
Another Piece of Red [Live in Portsmouth] * (3:33)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
42:00
(53:00)
0
geplaatst: 26 maart 2016, 11:03 uur
Belachelijk laag gemiddelde hier, want dit is gewoon best een leuk plaatje. Maar inderdaad: niet voor luisteraars die op zoek zijn naar meer als 'We don't like Mondays..'. Nee, dat vind je hier niet echt. Dit is meer een new wave plaatje. Volop creativiteit in te vinden. Het nasale stemgeluid van Geldof vind ik niet echt geweldig, maar het voldoet gewoon en meer is niet nodig. Gewoon een lekker tussendoortje, waar een mens als ik best vrolijk van kan worden.
0
geplaatst: 5 september 2025, 21:57 uur
De vierde van The Boomtown Rats, waarbij na het internationale succes van het a-typische nummer I Don't Like Mondays (de Rats maakten new wave met popinvloeden en de pianoballade was een zijstapje) bij nieuwe platenmaatschappij Mercury moesten proberen dat kunstje te herhalen. Topproducer Tony Visconti werd binnengehaald om de boel op Ibiza op te nemen.
Met Caribische sfeer vol percussie en fluiten opent Mondo Bongo. Dit met het semi-titelnummer Mood Bongo, meteen a-typisch en in dit geval door alle vrolijkheid en de discobeat. Via Straight Up klinkt vinnige new wave en This Is My Room bevat galmende pop.
En dan.. kalme piano! De ballade heet Another Piece of Red en heeft een militair randje in de vorm van marsdrums. Aangenaam. In zo'n kalm nummer valt extra op dat zanger Bob Geldof de wereld voorziet van kritische aantekeningen. Na het aardige Go Man Go volgt een bewerking van (op zowel label als buiten- en binnenhoes kortweg getiteld) Under My Thumb van de Rolling Stones; met nieuwe tekst van Geldof heet de opgevoerde versie Under Their Thumb. Leuker dan het origineel.
Kant 2 opent via Please Don't Go met wederom veel percussie en discobeat plus een saxofoon, nu in wavejasje. Hoogtepunt van de plaat is The Elephants Graveyard, uptempo met de zeurzang van Geldof. Reggae in Banana Republic dat een eiland (Ierland of Groot-Brittannië?) bezingt. Het nummer haalde eind november 1980 #3 in het Verenigd Koninkrijk en #12 in Zuid-Afrika, in feite ook een bananenrepubliek waarbij ik vermoed dat de tekst anti-apartheidsaanhangers aansprak.
Dankzij Fall Down is er zowaar een tweede pianoballade. Het album sluit af met een hidden track, ook op de oorspronkelijke vinylversie: het zijn de 76 seconden van Cheerio. Het sterretje dat MuMe aangeeft om aan te geven dat een nummer niet op elke versie van dit album aanwezig is, is dus eigenlijk onterecht.
Al vanaf het debuut laveren The Boomtown Rats tussen new wave en pop. Dat gebeurt ook hier met iets wisselender resultaat dan op de twee voorgangers. In februari 1981 piekte de onjuist gespelde single the elephants graveyard op #26 in het VK. Op de site van de Official (British) charts is de spelling aangepast naar de correcte vorm...
Mijn reis door new wave kwam van het debuutalbum van het Canadese Pylon en omdat ik Kings of the Wild Frontier met onder meer de 1980-najaarshit Antmusic van Adam and the Ants al besprak, wordt vervolgd met de single Start!, te vinden op de elpee Sound Affects van The Jam.
Met Caribische sfeer vol percussie en fluiten opent Mondo Bongo. Dit met het semi-titelnummer Mood Bongo, meteen a-typisch en in dit geval door alle vrolijkheid en de discobeat. Via Straight Up klinkt vinnige new wave en This Is My Room bevat galmende pop.
En dan.. kalme piano! De ballade heet Another Piece of Red en heeft een militair randje in de vorm van marsdrums. Aangenaam. In zo'n kalm nummer valt extra op dat zanger Bob Geldof de wereld voorziet van kritische aantekeningen. Na het aardige Go Man Go volgt een bewerking van (op zowel label als buiten- en binnenhoes kortweg getiteld) Under My Thumb van de Rolling Stones; met nieuwe tekst van Geldof heet de opgevoerde versie Under Their Thumb. Leuker dan het origineel.
Kant 2 opent via Please Don't Go met wederom veel percussie en discobeat plus een saxofoon, nu in wavejasje. Hoogtepunt van de plaat is The Elephants Graveyard, uptempo met de zeurzang van Geldof. Reggae in Banana Republic dat een eiland (Ierland of Groot-Brittannië?) bezingt. Het nummer haalde eind november 1980 #3 in het Verenigd Koninkrijk en #12 in Zuid-Afrika, in feite ook een bananenrepubliek waarbij ik vermoed dat de tekst anti-apartheidsaanhangers aansprak.
Dankzij Fall Down is er zowaar een tweede pianoballade. Het album sluit af met een hidden track, ook op de oorspronkelijke vinylversie: het zijn de 76 seconden van Cheerio. Het sterretje dat MuMe aangeeft om aan te geven dat een nummer niet op elke versie van dit album aanwezig is, is dus eigenlijk onterecht.
Al vanaf het debuut laveren The Boomtown Rats tussen new wave en pop. Dat gebeurt ook hier met iets wisselender resultaat dan op de twee voorgangers. In februari 1981 piekte de onjuist gespelde single the elephants graveyard op #26 in het VK. Op de site van de Official (British) charts is de spelling aangepast naar de correcte vorm...
Mijn reis door new wave kwam van het debuutalbum van het Canadese Pylon en omdat ik Kings of the Wild Frontier met onder meer de 1980-najaarshit Antmusic van Adam and the Ants al besprak, wordt vervolgd met de single Start!, te vinden op de elpee Sound Affects van The Jam.
* denotes required fields.
* denotes required fields.