The Rolling Stones - Live at the Tokyo Dome (2012)

Interessant, aangezien ik van 1990 alleen een bootleg van het concert in Spanje heb. Dit is dus weer een mooie aanvulling. Overigens ook één van mijn lievelingstournee's van de 80'er en 90'er jaren. Met Midnight Rambler én You can't always... Tevens het heerlijke 2000 light years.

Concert voor het grootste gedeelte beluisterd. Zeer goede kwaliteit, maar niet gek veel beter dan de betere bootlegs, die al sinds begin jaren '90 op de zwarte markt te krijgen zijn.

Ook erg zonde dat de intro muziek van Continetal Drift er niet op staat.
Erg vreemd ook. Bij de vorige releases kon je nog zeggen dat ze wellicht de rechten er niet voor hadden, of gewoon geen zin hadden om er voor te betalen, maar die reden gaat nu niet op, daar het gewoon van een eigen nr afkomstig is, nog wel van Steel Wheels, wat toen het nieuwe album was.

Ook heb ik tijdens het beluisteren het idee dat er tussen de nr's nog al geknipt is, ze volgen elkaar wel erg rap op!

Voor mij blijft de VGP (Vinyl gang) versie nog altijd de mooiste! Vooral omdat de cd begint met zo'n saai pauze muziekje,
(wat iedereen wel kent, die ooit naar een concert is geweest. Het eindeloos wachten, iedere keer schalt er dan weer opnieuw een flutdeuntje uit de speakers)
en dan een eens stopt het, gaan de zaal/arena lichten uit, het publiek begint te juigen en vervolgens begint de intromuziek van Continental Drift te spelen, steeds sneller en sneller... stopt, gaat nog sneller verder, stopt weer en dan een enorme knal, waarbij heel het podium vuur lijkt te spugen en Keith als eerste uit de rook te voor schijn komt en de eerste gitaaraccorden van Start me up in zet...! Zonde dat ze dat bij de officiele download ook niet zo er op hebben gezet.

Op het concert zelf valt niet veel te klagen. Ze zijn goed opdreef, spelen de nr's strak en dit was een van de betere concerten die destijds beschikbaar waren. Mooie setlist ook, incl Almost hear you sigh, Mixed Emotions en een geweldige Gimme Shelter. Wel jammer dat nou net in Japan voor een gewone versie van Satisfaction werd gekozen, die van Amerika en Europa van deze tour was een veel uitgebreidere versie gebasseerd op de Otis Redding uitvoering.

Persoonlijk had ik liever een ander concert gezien, wat nog niet eerder te krijgen was geweest .De keuze vind ik dan ook alles behalve origineel en vrij makkelijk.
Voor de fans, die al vrij veel hebben, is het dan ook een overbodige uitgave en voor mij de eerste echte teleurstelling van de Stones Archives side.

Objectief en kwalitatief gezien is het natuurlijk wel een zeer goede opname.

Een acht, ofwel vier sterren.

Sinds gisteren is bekend dat van deze download nu ook in fysieke vorm een release zal komen op 30 oktober. De blu ray staat al op de Engelse amazon vermeld.

Gelukkig leunen ze niet te veel op hun oude werk .

Nee, dan Elvis: die had altijd een compleet nieuwe setlist, zong nooit dezelfde nummers en ook nog alles zelf geschreven, niet waar...?

Haha, touché

Valt eigenljjk best wel mee toch ? Aardig wat nummers van Steel Wheels worden er gespeeld.
De toevoegingen van Paint It Black en 2000 Light Years zijn zelfs verrassend te noemen.

Heel verschil met nu, waar het goud v oud gehalte de kroon spant. Maar da's niet zo gek in deze fase. Elke tour kan de laatste zijn nu.

Voorspelbare reactie van de Stones fans. Net zo voorspelbaar als de setlist.

Wanneer nu iemand het niet over een setlist mag hebben, is het wel een Elvis bewonderaar.

Elvis had dan in ieder geval het benul om gewoon dood te gaan. Daar kunnen de Stones nog wat van leren. Brian Jones uitgezonderd dan. Die leert het niet meer.

Wat een ongelofelijke domme, respectloze opmerking, zeker naar Elvis toe.

Kom, kom. Niet zo lichtgevoelig. Jij bent net zo verbaast dat dat manneke op de foto van jouw profiel nog leeft als hijzelf.

Je kunt de keuzes van Elvis betreffende zijn setlist mij toch niet aanrekenen? Ik mag toch wel concluderen, dat The Stones niet echt vooruitstrevend zijn in de keuze van hun live te spelen nummers.
Was Elvis ook niet. Behalve dan één concert, waar hij de boel totaal omgooide, waarop het aanwezige publiek zo lauw reageerde, dat de setlist weer terug bij af was. Helaas.

Ik denk dat als je de setlist hier vergelijkt met de vorige tour uit 81/82, je juist een behoorlijk gewijzigde setlist ziet voorbijkomen. Natuurlijk ontbreken de greatest hits niet, maar de helft bestaat uit andere nummers dan bijv de Hampden bootleg. Nummer als Under my thumb, going to a gogo, let spend the night, shattererd, just my imagination, time is on my side zijn geschrapt. Zo zijn er nog wel 5-6 songs. Songs als bitch, 2000 lightyearsm paint it black, streetfighting man komen hiervoor terug. Plus de SW songs of een undercover. Dus de helft is wel gewijzigd.
Als je er vanuit gaat dat een act als The Stones altijd wel een song of 10-12 in de setlist als greatest hits spelen ( en waar je dus niet omheen kan) dan is juist hier een enorme verandering gaande.
Vergelijk je het met de setlists uit de tournees daarna, ja dan is het vooral hetzelfde gebleven. Los van een eventueel nieuw album met wat nummers. Maar in de tijd zelf ( 1990) dus een zeer gewijzigde setlist, nu 25 jaar later en daarna misschien te vaak herhaald. Maar dat is achteraf altijd makkelijker te beoordelen.
Kortom, beoordeel het dan op basis van de tijd toen, lijkt me iets eerlijker. Je kan de setlist uit 1990 nu immers ook niet meer wijzigen ��
Je kan ze nu wellicht kwalijk nemen dat ze de laatste 15 jaar wel grotendeels op repeat staan. Maar luister je naar een optreden anno 2015 van bijv The Who, Aerosmith, Earring om een paar tijdgenoten te noemen dan zie je hetzelfde ��

I

Ik ben in ieder geval van mening dat The Stones behoorlijk boring zijn geworden wat hun setlist betreft. Dit was welliswaar mijn eerste Stones concert en daar heb ik volop van genoten. Maar naarmate ik The Stones bleef volgen was het op een gegeven moment ook wel afgelopen met mijn live interesse. Pak hem beet 90 % staat wel vast wat erop het podium gespeeld gaat worden. Een herhaling van een herhaling was en is het geworden. Afgezien van die 2003 (?) tour dan. Waar ik helaas geen ticket (ahoy) heb kunnen bemachtigen.

Aan de andere kant zijn er maar bitter weinig bands die hun setlist omgooien voor hun eigen plezier. Of voor die handvol fans die niet meer gediend zijn van al die klassiekers die je tot in den treure wel gehoord hebt.

De tournees hierna zijn idd grotendeels hetzelfde. Dat boring herken ik ook wel. Ik heb de bluray van het concert uit London 2013 en deze verschilt ook weinig. Overigens vind ik ze tijdens de SteelWheels tour wel heerlijk strak spelen en is het daarna minder geworden. In mijn ogen maakten ze hier en soort doorstart na de moeizame mid 80's en werden ze defintief een vast gegeven als dino's van de pop/r&r muziek. De rauwe randjes zijn wel wat minder scherp, maar het spelplezier en dynamiek is op deze tour erg hoog. Latere tournees hebben daarin een lager niveau vind ik. Op Flashpoint us het overigens te strak voor Stonesbegrippen, dan liever een bootleg áls deze.
Als je er vanuit gaat dat een band als dit ongeveer 2 uur optreedt en een song of 20 speelt, en je hebt een 10 tal vaste klanten in die setlist, dan is de rest nog in te ruilen. Maar een band als de Stones heeft misschien wel meer vaste setlistklanten, en ook andere oudjes hebben daar dus snel last van, weinig ruimte dus om te wisselen. Of eigenlijk weinig zin om te wisselen.
Ik las eens een interview met Kooijmans in de jaren 90 waarin hij zei dat hij wel songs als Lady smiles, twilight zone of radar love wil skippen uit de lijst. Maar tegelijkertijd gaat het publiek dan morren. Het grootste deel komt juist voor die songs. De vaste fans wellicht niet, die smeken om meer variatie. Maar het grootste deel van het publiek is toch (om het even globaal te benoemen) Radio Veronica publiek. Mensen die vooral de grootste hits kennen ( en meestal ook een greatest hits of live album/dvd hebben) en dus voor die herkenning komen. Daar is niks mis mee, maar verklaart toch de conservatieve keuzes denk ik. Het grote publiek veert toch het meest op bij het intro van bijv Jumping Jack Flash waardoor deze songs ook de sfeer in het publiek bepalen en dus mede de sfeer en synergie tussen band en publiek.
Queen met Lambert begon ook met One Vision en eindigde met WWRY en WATC, wat Ze ook al deden met Freddie in de magic tour. Overigens kan het ook anders , Zie bijv Springsteen.

Toch kan ik me voorstellen dat juist in 1989/1990 deze setlist op dat moment toch zeer verrassend was als je deze legt naast hun vorige tournee. Skip de vaste setlishits en de rest is toch anders.
Setlist hampden bootleg uit 81/82 tour.
Under My Thumb (5:04)
When the Whip Comes Down (5:06)
Let's Spend the Night Together (4:32)
Shattered (4:50)
Neighbours (4:23)
Black Limousine (3:28)
Just My Imagination (9:46)
Twenty Flight Rock (1:47)
Going to a Go Go (4:03)
Let Me Go (5:25)
Time Is on My Side (4:13)
Beast of Burden (7:24)
Waiting on a Friend (5:55)
Let It Bleed (6:58)
You Can't Always Get What You Want (9:35)
Band Introductions (1:42)
Little T & A (3:58)
Tumbling Dice (4:48)
She's So Cold (4:25)
Hang Fire (2:40)
Miss You (7:46)
Honky Tonk Women (3:42)
Brown Sugar (3:39)
Start Me Up (5:06)
Jumping Jack Flash (8:43)
(I Can't Get No) Satisfaction (7:28)

Iggy, ben je naar de Steel Wheels shows geweest of de Urban Jungle? Que setlist verschilden ze niet zoveel maar bedoel vooral met het oog op het podium. Vooral de SW leg zag er waanzinnig uit vond uit. Veel mooier dan wat wij in Europa te zien kregen.

Ik ben naar beide tours gegaan.
Om nog even terug te komen op die setlist van 81/82 tour. haythijs je moet eens kijken naar het interview van Mick en Kieth. The Rolling Stones Interview: Roundhay Park (Live, 1982) (YouTube). Overgens zijn die clips van dat Leeds (1982) concert ook zeeeer vermakelijk. Ik moet altijd hard lachen om Jagger zijn pakje.

Gaaf man!
Die opnames uit Leeds ken ik, overigens zijn er ook opnames van de Kuip uit 1982 te vinden. nu bijna 35 jaar is het idd bijna hilarisch Herinner me nog wel als klein kind dat ik onder de indruk was dat een inmens groot voetbalstadion 3x uitverkocht was voor een 'popband'.
Die tour was wel een stuk vuiger, maar ik was nog te jong denk ik ( 8/9 jaar oud) bij deze Steel Wheels tour werd mijn interesse echt gewekt. Veel aandacht ook op MTV met vele reports, de allesverpletterende ticketsale, waanzinnige aankleding. Kon er in Rotterdam met Urban Jungle nog niet bij zijn, Havo eindexamen en nog geen ov kaart

De Japanse Ward site does it again!

Ook nu weer brengen ze een prachtige exclusieve box uit met daarin dit keer:

1 blu ray (of dvd) met het complete concert
2cd's met het concert
1 bonus dvd met de aankomst van de Stones op het vliegveld te Tokyo
4 Lp's met het concert
2 T-shirts
1 tourboek
4 backstage passen

Dit is de versie, waar je voor moet gaan! Alle andere versies vallen hier bij in het niet.

O wow, een dvd met de aankomst op een vliegveld. Dat moet ik hebben. Meer rock n roll kan het niet worden.

Dat was het enige wat ik uit de Japanse vertaling kon opmaken, maar dat lijkt idd op opvulling.
Gaat mij natuurlijk om en de blu ray en de cd's en de LP's in 1 mooie release.

Vandaag de DVD/2CD-set bekeken en beluisterd. Fijn concert, de band is in vorm. Keith Richards speelt gitaar en perst er hier en daar fijne solo's uit.

Alhoewel ik soms de neiging had om nummers te skippen. Ik bedoel, ik heb al tig versies van "Start Me Up", "Miss You" en "Tumbling Dice" in de kast. Gelukkig maken verse toevoegingen als "Almost Hear You Sigh", "Sad Sad Sad", "Mixed Emotions" en "Bitch" veel goed. Vooral "Mixed Emotions" en "Sad Sad Sad" mogen wat mij betreft weer eens afgestoft worden en gespeeld worden, in plaats van bijv. "You Got Me Rocking". Ik heb begrepen dat de band het nummer trouwens "Mick's Emotions" noemt?

Ik heb nooit wat gevonden aan "Can't Be Seen", en de versie hier onderstreept dat eigenlijk. Het gaat nergens heen. Gelukkig herpakt Keith zich met "Happy". De toevoeging van "2000 Lightyears from Home" is gewaagd. Mooi nummer.

DVD is soms wat donker, maar wel een leuke aanvulling op de collectie. Vooral het moment (ongeveer een uur in het concert) als Keith nonchalant op Mick hangt, en Mick een blik trekt van: "Wat heb ik nu aan mijn schouder hangen?", is geweldig.

Er is wat mis gegaan bij het mixen van het geluid van de cd's: je hoort Ron en Keith nu aan de verkeerde kant, ze zijn omgewisseld in de stereo mix. Je kunt contact opnemen met Eagle Rock, die op de hoogte is van dit probleem, dan krijg je vervangende schijfjes op gestuurd. De mijnen zijn al onderweg.

Een concert van deze tour maakte ik voor het eerst mee in een zonovergoten Keulen, waar het minstens 30 graden was. Ik weet nog dat wij toen als groep best enthousiast waren over Steel Wheels en zeker over de live versies op het concert. Nou, dat hoor je hier toch echt terug. Sad, Sad, Sad , het fraaie Almost Hear You Sigh en het heerlijk rockende Rock and a Hard Place met geweldige gitaarsolo, zang en break zijn super. Vooral die laatste zouden ze nu ook weer eens moeten spelen: wat een live song!

Verder maakten toen You Can't Always Get What You Want veel indruk, wat we dan ook minstens 10x op de terugweg gedraaid en meegezongen hebben. Ook de versie van Paint It Black hier is ijzersterk. Net als mijn favorieten Midnight Rambler & Gimme Shelter (natuurlijk) en die prachtige piano en drums van Charlie op Honky Tonk Woman. Ontzettend leuk om deze tour nu op 4LP te hebben, in weer zo'n mooie verpakking! Dat doen ze goed bij the Stones.

Wat een waanzinnige Sympathy For The Devil spelen ze hier zeg!

Zeker west, de Stones waren in die jaren toch echt super op het podium. Alles leek te kloppen: setlist, zang, gitaargeweld en uitvoering. Nog steeds draai ik concerten uit de 90-jaren en 70-jaren regelmatig.

Ja ik ben die tour ook nog twee keer naar de Kuip geweest, gelukkig!

Helaas heb ik ze pas tijdens de Voodoo-tour live mogen zien. Bijzondere aan deze tour (89/90) is dat de nummers retestrak worden uitgevoerd en ook nog eens Midnight Rambler én You can't... in één setlist.
Vanmiddag maar weer eens gedraaid en het geluid van Toykyo Dome is toch om je vingers bij af te likken