Tame Impala - Lonerism (2012)

Iedereen verwacht natuurlijk dat ik Dungen er weer bij ga halen. En ja bij deze dan even
Natuurlijk is de muziek verre van oorspronkelijk, ook niet die van Dungen, maar beide bands lijken op elkaar door eenzelfde manier van zingen (en de daarbij behorende effecten).

Voor zover Dungen

Tame Impala. Ik was benieuwd of zij een nieuw sausje aan hun album konden toevoegen, iets waar Dungen (sorry, doe ik het toch weer) op de laatste albums niet echt meer in slaagde waardoor de albums steeds meer inwisselbaar werden.

Lonerism wijkt ook niet heel erg van het bekende pad af moet ik zeggen. Mijn gevoel zegt dat ze hier en daar toch wat nieuwe snufjes hebben toegepast; laten we het 'moderner' snufjes noemen maar zoals gezegd is dat heel erg minimaal en blijft de bekende sound overeind.

We krijgen twaalf zomers klinkende rock songs waar de fans zich geen buil aan kunnen vallen. Het is in dit stadium natuurlijk moeilijk om te bepalen of dit nu beter of slechter is dan InnerSpeaker. Ik denk dat voor velen de verrassing er nu wat af is waardoor je dit toch net even anders beluistert. Ik had daar bij het vorige album al geen last van vanwege die ene band waar ik het niet meer zo over zou hebben

Lonerism is gewoon een lekker plaatje. Niets meer of minder.

Helaas is de dynamiek van het sterke debuut Innerspeaker deels verdwenen. Er is duidelijk minder afwisseling tussen rock en elektronica. Het levert een vlakkere plaat op, die regelmatig wat saai overkomt. Goede songs met bijvoorbeeld een mooie sfeertekening zouden het album nog naar een hoger niveau hebben kunnen tillen, maar er staat weinig bijzonders op. Wel is het tweede gedeelte wat dat aangaat sterker dan het eerste toch wel erg saaie deel. Ik vind het een tegenvaller dit Lonerism, zeker als je 'm afzet tegen Innerspeaker. Feels Like We're Only Going Backwards klopt dus volgens mij. Overigens vind ik juist dat nummer samen met Elephant wel echt goed.

Wat een groeier is dit, zeg! Toen ik enkele maanden geleden voor het eerst Elephant hoorde en daarna Apocalypse Dreaming, was ik bijzonder ontgoocheld. Waar was de aanstekelijke dromerigheid van Solitude is Bliss en It's not meant to be gebleven? Ik kon er kop noch staart aan krijgen.
Daarna de cd: dat eerste nummer, wat is dat nu voor een opener? Gottabeaboveitgottabeaboveit...en voor de rest grotendeels instrumentaal.

Nu is Be Above It een van mijn lievelingsnummers, en een van de beste albumopeners ooit. Hij bezweert zichzelf dat hij boven het kleinzierige oordeel van anderen moet staan, afwisselend door het voor zichzelf voortdurend te herhalen en dan een soort van getormenteerde klaagzang aan te heffen. Er is dan niet zoveel verschil met het eerste nummer van Innerspeaker waar Parker zich beklaagt over zijn onbeantwoorde liefde, maar hier is de synergie tussen muziek en gemoedsgesteldheid nog beter.

Muzikaal is dit album bijzonder rijk en subtiel, met weinig traditionele songstructuren maar o zoveel hooks. De teksten lijken wel te dienen om het isolement van zich af te schrijven: Why won't they talk to me? Ook op dat vlak is er zoveel te genieten.

Mijn derde 5* van 2012

Commercial geneuzel, gaat snel vervelen. 2 luisterbeurten & je bent die cd beu, beland in de schuif om daar een stille stoffige dood te sterven.

Tame Impala - Lonerism

Het tweede album alweer van Tame Impala. Qua sound wordt er voortgeborduurd op het debuut, al vind ik op deze de songwriting wel een stuk sterker.
Het album trapt af met Be Above It, een erg experimenteel nummer waar ik nog steeds niet over uit ben of ik het nou erg goed vind of niet. Het laat in ieder geval zien dat Tame Impala zich probeert te onderscheiden van andere artiesten, en dat weet ik altijd te waarderen.
Ook de nummers die erna komen zijn zeer de moeite waard. Apocalypse Dreams verdient het om apart benoemd te worden, verreweg mijn favoriet van dit album waarin echt een epische sfeer wordt neergezet, wat een nummer!
Daarna gaat het album ook sterk verder met nummers als Music To Walk Home By en Feels Like We Only Go Backwards. Een nummer als Elephant is wat meer up-tempo en houdt de vaart van het album er goed in. Hoewel ik zeker wat nummers minder vind op dit album, staan er ook geen grote missers op.
Een duidelijk vooruitgang dus ten opzichte van het debuut. Door het over het algemeen sterkere songmateriaal en het fantastische Apocalypse Dreams geef ik dit dan ook een hoger cijfer.

4*