Earth & Fire - In a State of Flux (1982)

The two of us is een van de beste guilty pleasures ooit.
Mijn mening is wat je eigen oren het liefst horen is per definitie goed.

Ik vind The two of us dus goed.

Dit is niet best en vergelijkingen met de eerste 4 of 5 gaan helemaal niet op. Muzikaal behang, 3 nietszeggende singles en 2 tracks die iets boven het gemiddelde uitsteken. "I DON'T KNOW WHY" en het instrumentale titelnummer zijn, wat mij betreft, de beste songs op dit laatste album met een Koerts in de gelederen.

De popmuziek van de vorige twee platen beviel me eigenlijk veel beter dan verwacht, maar hier wordt het allemaal toch wel erg onbenullig. Met voorsprong de slechtste plaat van Earth & Fire, maar al met al nog best luisterbaar.

Door dat luisterbare zal ik niet lager gaan dan 1,5* Dat is voor mij de grens tussen een 1* en 1,5*. Het is nou niet zo dat ik deze plaat steeds per se uit wilde zitten. Het was uit te zitten, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Het zet de fantasieloze koers van Andromeda Girl nog wat verder voort. Het grootste deel van de songs is vrij zwak en behoorlijk kitscherig. Ik mis de thematieke epics van de tweede en derde plaat. Dit is gewoon een berg simpele, flauwe popsongs waarin Jerney Kaagman alle aandacht naar zichzelf toetrekt. Al het andere doet er niet toe, terwijl de band ooit ook nog draaide om gitaar en toetsen. Misschien dat ik daarom de titeltrack nog wel redelijk te doen vind. Ben benieuwd of dit een middelvinger van Gerard is. Volkomen terecht dat hij ten tijde van de release allang vertrokken was, maar het is wel erg jammer dat Earth & Fire zo'n dood gestorven is. Op basis van albums als deze is het goed te begrijpen waarom eighties pop minder gewaardeerd wordt dan die van een decennium eerder.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux

Dit gaat zo wel heel erg bergafwaarts. Andromeda Girl had nog een goede titeltrack, maar hier echt iets goeds vinden is lastig. Strange Town beledigde me niet compleet, dat is nog iets denk ik? Love Is To Give Away gaf me lichte hoop door het gitaarwerk dat bij vlagen aardig is, maar Kaagman's zanglijnen zijn werkelijk waar verschrikkelijk. I Don't Know Why kabbelt wat, maar is ook niet verschrikkelijk slecht. Dat zijn Twentyfour Hours, Jack Is Back, The Two Of Us en Hide Away wel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand rond deze tijd nog op de band zat te wachten.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux

De bandleden hebben zelf ook oren, zou je zeggen.
Dan moet je weten, dat je hier niet mee kunt aankomen.

Het probleem zit 'm in het succes van Weekend, een paar jaar eerder. Er ontstaat bij de toenmalige leden van de band het idee, dat er grote behoefte is aan vergelijkbare muziek omdat het commercieel zo was aangeslagen. Dergelijke hits zijn echter uiterst schaars en alle pogingen tot kopiëren leidt meestal tot schimmen van het origineel. Tot mislukken gedoemd.

De sound was, zeker de eerste jaren, voor mij geheel en al de verantwoordelijkheid van de gebroeders Koerts, die voor mij een groot raadsel vormen in het geheel. Chris was in 1983 al verdwenen van het toneel. Maar om de één of andere reden zagen de broers geen kans (of ze wilden niet), anders dan bijvoorbeeld de Golden Earring dat wel kon, de sound van Earth & Fire vast te houden en zich verder te verdiepen.

Het was toch te weinig hun geesteskind dat ze vijftig jaar konden en wilden dragen. En dat blijkt dan niet alleen voor Earth & Fire te gelden maar eigenlijk al hun kunsten in de symfonische rock in het algemeen. Na 3, 4 (vooruit) succesvolle albums verdwenen ze van het toneel om er nooit meer terug te keren zoals wij ze kenden. Wat was er gebeurd? Hoogst bizar.

We hadden met Robbie van Leeuwen van Shocking Blue nog zo'n man in huis. Een paar jaar onnederlands goede songs, internationaal succes. Daarna droogde alles niet alleen op (blijkbaar), hij keerde ook nooit meer terug.
Ik kan mij daar dus geen voorstelling van maken.

"Jack Is Back" ook in deze BASF commercial: TV: BASF - Cassette Verschil (Earth & Fire; Jerney Kaagman) (1983) - YouTube

Volgens de drummer had de band Patricia Paay benaderd, aangezien ze de vocale capaciteiten van Jerney te beperkt vonden. Alleen wilde Paay haar vriendin Jerney dit niet aandoen. Jerney geeft na die Idols hype uit 2007 trouwens aan, dat een E&F reünie ondenkbaar is, omdat zij daaraan niet meewerkt: link (interview).

Mariska Veres zou ook niet misstaan hebben als zangeres van E&F. Door (onbegrijpelijk) afhaken Robbie van Leeuwen bij Shocking Blue was zij toch ook vrij?!

Voor dit album bedoel je?

Dat had gevoelsmatig wel wat vreemd geweest, Veres voor Kaagman.

Ik vraag me overigens af, wat er erger is.
Slechte vocalen kunnen nog worden opgepimpt. Slechte songs gecombineerd met slecht spel zijn met de beste zangeres ter wereld niet meer te redden.

Dus ik weet niet precies wat drummer Ab Tamboer voor ogen had bij dit draakje van een album. We zullen het ook nooit meer weten. Maar geen vocaliste had dit kunnen trekken, geen vocaliste had dit album beter gemaakt.

Ik zou nog wel willen meegeven dat sinds zijn komst (1978) Earth & Fire in buitengewoon slecht weer terecht is gekomen. En daar ook niet meer uit. Maar dat kan natuurlijk toeval zijn.

Na heeeeeeel veel jaren weer eens naar geluisterd: Je komt dan wel helemaal terug in de jaren 80.
Wel verrassend, veel beter dan ik dacht.
Deze plaat van 43 jaar oud staat slecht bekend en krijgt slechte kritieken, lang geleden ook van mij.
Ik heb het een herkansing gegeven. Destijds was ik ook niet over deze plaat te spreken, maar daar kom ik nu van terug. Nu in 2025 klinkt het allemaal een stuk beter.
"Hide Away" doet me denken aan Steely Dan.