Don Henley - The End of the Innocence (1989)

Fantastisch album van deze ex-Eagles zanger. The End of the Innocence en New York Minute zijn nog steeds prachtige nummers. 4*

Hey Shappy010, 4,5* voor dit album. Vertel!

Ik heb niet zo gek veel met de eagles, maar Henley vind ik een fenomenale zanger/componist, en deze album zou zo in mijn top 20 kunnen staan. New York Minute...sprakeloos, geschreven ver voor 11 september 2001, maar luister en huiver...

Bij mij net zo, Eagles vind ik maar matigjes, maar de solosingles van Don spreken mij meer aan. Die tekst van New York Minute is idd erg goed..

Van het titelstuk vind ik de muziek echt erg goed. Bruce Hornsby zit daar achter de piano (die van The Way It Is).

New York Minute staat ook op Hell Freezes Over en past daar naadloos tussen.

Deze CD ken ik overigens nog niet. Hoe is hij in vergelijking met I cant stand still en Building the perfect beast? Eigenlijk had ik het na Building wel een beetje gezien met Don.

Blijf het nog steeds heel jammer vinden dat New York Minute niet opnieuw is uitgebracht met 11 september. Het is werkelijk een schitterend nummer. Maar helaas het moest dat vervelende nummer van Live worden.

Ik bedoel I am overcome vs New York Minute? Wat is nu passender bij die ramp?

Is trouwens wel duidelijk te horen als je die intro vergelijkt met the way it is.

Helemaal eens, maar hij werd wel onwijs veel gedraaid toen hoor.

Als je naar de tekst van ''New York Minute'' luistert krijg je inderdaad kippenvel .
Dit is echt een mooi album (zowel qua muziek als qua teksten)
Ik vind ''Heart of the matter'' ook heel erg mooi hoewel ik hem akoestisch op de ''Hell freezes over'' dvd nog mooier vind.

Ik hoop dat je dit nog een keer leest, Janz!
Want dit is verreweg het beste soloalbum van Henley!
Naast de 2 grote hits (New York Minute en het titelnummer) staan er nog een aantal zeer goede songs op, o.a. The Last Worthless Evening, The Heart Of The Matter en I Will Not Go Quietly!

Inderdaad het beste solo album van Don, is altijd mijn favoriete Eagle geweest , ik heb al zijn solo albums maar deze steekt er met kop & schouders bovenuit.
Evenwichtig album waarin Henley zijn schitterende stem volop de ruimte krijgt
Topper vind ik Heart of the Matter met een tekst om even bij stil te staan.

The Heart of the Matter is door India.Arie gecovered en zeer verdienstelijk moet ik zeggen. Maar toch vind ik het origineel van dhr. Henley iets beter. Tijd dat ik deze weer eens uit de kast trek. Toch apart dat ik vrijwel niks met The Eagles heb, maar solo vind ik hem zeer goed te pruimen. Nog steeds enorme kippenvel bij het eerste nummer van dit album

Henley 's 3e soloplaat en tevens zijn meest evenwichtige . De electronica die op voorganger Building The Perfect Beast in zekere mate overheerste , heeft plaats gemaakt voor een meer basic geluid .
Songmatig is het op een aantal zwakkere broeders na , uitstekend in orde .
Het is een mix geworden van vrij stevige rock waar zelfs een duet met Axl Rose te horen is ( I Will Not Quietly )
Juist met de rockers van deze plaat heb ik wat minder op . Henley's voordracht en zijn emotie komen perfect tot uiting in beduidend kalmere nummers als The Last Worthless Evening , het door Bruce Hornsby geschreven titelnummer , maar vooral in de klassiek geworden pareltjes New York Minute en Heart Of The Matter .
Hier weet Henley op geweldige wijze de juiste snaar te raken . Deze nummers vooral tillen The End Of The Innocence naar een hoger plan . Hiermee bewijst Henley tevens dat hij makkelijk zonder The Eagles kan . Vijf jaar later kwamen zij alsnog bijelkaar .

Gelukkig kwamen mijn favorieten toen weer bij elkaar ondanks het feit dat Don solo mooie platen heeft afgeleverd en waarvan The End Of The Innocence mijn inziens zijn beste is.
Kan geen genoeg krijgen van zijn fenomenale stem, wat mij betreft zonder overdrijven de mooiste stem uit de pop historie!!!

Het is in ieder geval zeker 1 van mijn favoriete vocalisten .

Geen slechte plaat maar er zit wel een typisch jaren 80 sausje over de songs. Titelsong is zeer goed. Ik heb dit nummer het eerst in de versie van Bob Dylan gehoord (live een aantal keren gebracht in het najaar van 2002). Daarna heb ik het origineel beluisterd en ik moet toch constateren dat Dylan het beter doet dan Henley..

Ik ben het met je eens. Jammer van dat sausje. Z'n sound lijkt daardoor gevaarlijk veel op die van Bryan Adams, vooral in de wat vlottere nummers. In "How bad do you want it?" balanceert hij succesvol op dat randje, maar het gaat ook een paar keer mis. De titeltrack is een compleet ander verhaal (de hand van Hornsby, die het nummer mede schreef, is goed terug te horen trouwens). De absolute uitschieter van een verder vrij solide, maar licht teleurstellend album. De fraaie afsluiter "The heart of the matter" is daarachter een goede tweede.

Het titelnummer, The Last Worthless Evening, New York Minute en The Heart Of The Matter zijn schitterende nummers. Smaakvol geproduceerd, mooie melodieën en sterke teksten.

De overige nummers schommelen tussen matig en waardeloos. Meest dramatisch vind ik nog wel die sax, die rechtstreeks uit een Casio kleuterkeyboard lijkt te komen. Brrr.

Gewoon laten liggen deze, en de verzamelaar Actual Miles kopen. Feitelijk de enige van Henley die je moet hebben.

Goh, volledig over het hoofd gezien bij mijn besprekingen. Een zeer veel gedraaide CD destijds. Maar ik heb eigenlijk weinig aan de woorden van Buurman toe te voegen. Ik vind zelf Little Tin God ook nog wel lekker. Beetje reggeaachtig en lekker bij mooi weer. De rest is inderdaad zeer matig, nee, gewoon slecht. Heel apart. 4 toppers, 1 aardig nummer en de rest helemaal niks. Ik laat de toppers echter iets zwaarder wegen dan Buurman en maak er 3 sterren van.

Ik vind achteraf dat ik ook wat te hoog in mijn beoordeling zit . Er staan pareltjes op , maar de rocksongs zijn wat te cliche , te klinisch geproduceerd ook . Ik vind het overigens wel wat meer in evenwichtig dan zijn 2 voorgangers , die nogal de synth's laten overheersen . Ik zak een halfje .

Ik draai bij nader inzien die top 2 toch even om hoor! The heart of the matter

Licht teleurstellend? In mijn beleving heeft hij geen betere gemaakt dan deze.

Klopt, heeft ie ook niet. Neemt niet weg dat deze ook zeker zwakkere momenten heeft.

Inside Job heeft geen klassiekers van het niveau The Heart Of The Matter of The End Of The Innocence, maar is als totaal een beter album dan dit.

Inside Job is best wel constant, maar ook wat futloos. Prefeer ik toch deze.
Jammer dat de produktie wat mank gaat hier. In de stevige stukken mis ik wat body en vind de gitaarsounds niet lekker gekozen, evenals de drums.

Een evenwichtiger album dan voorganger Building the Perfect Beast en zwakke songs staan hier niet op. De countryrock van The Eagles is hier ver te zoeken, dit album doet mij meer denken aan Bryan Adams met enkele stevige rockers, midtempo-songs en ballads. De productie vind ik ook hier een minpunt, de sound klinkt vrij steriel mede door de mechanische, haast dode drums. Dit album blijft evenwel overeind dankzij de zang en de songschrijverskwaliteiten van Don Henley, tekstueel zijn songs als de titelsong, New York Minute en The Heart of the Matter uitstekend. Maar de magie van de vroegere Eagles-albums is er niet meer.

Corny is het woord voor veel van de dingen die ik hier hoor.

Dylan's End of Innocence

Nou, dit kan toch bij lange na niet tippen aan het origineel? Klinkt best wil goed en een mooi compliment van de grote meester aan een eveneens zeer groot artiest. Henley wint deze slag in ieder geval ruimschoots. Misschien wel Henley's beste solonummer. Ben op het moment trouwens weer redelijk veel jaren 80 aan het draaien, laat ik deze ook weer eens doen.

Beste en meest gebalanceerde plaat van Eagles man Henley. Voorafgaande albums deden mij weinig, los van waan song Boysof Summer maar de sound is op dit album dusdanig uitgekristalliseerd dat het mede daardoor het album tot grote hoogtes stuwt. Natuurlijk met ook sterk songmateriaal. Nummers als End of Innocence en New York Minute natuurlijk zeer bekend, maar ook erg goed. Maar er is zoveel meer te beluisteren, luister eens Heart of the Matter, dat geeft mij telkens weer kippenvel. Elk nummer heeft zijn charme, kortom puike plaat dus. Zo goed werd het never meer bij hem. En ja, vergelijken met Eagles doen we dan al snel maar gewoon niet doen dus. Beoordeel de plaat op zn eigen waarde. Daarbij, voor mij persoonlijk kan ie wel degelijk concureren met menige Eagles plaat. Maar da's persoonlijk of course