Don Henley - Inside Job (2000)

Nummer 1 ben ik niet zo kapot van, maar nummer 2 is duidelijk een van de betere ballads van dit album. Ook het bekendste nummer waarschijnlijk.
Nummer 3 is ook een goede ballad, maar het tempo is er nu volledig uit.
Dan nummer 4, hier gaat het tempo weer omhoog. Nummer is eigenlijk erg eenvoudig van opzet, met een energiek refrein. Toch al met al geen gek nummer.

Bij nummer 5 probeert Henley weer wat hipper over te komen, net als bij nummer 1. Niet onaardig, maar heeft niet mn voorkeur.
Goodbye to a river is werkelijk een beauty, kort gezegd.
Bij het titelnummer zet Henley weer een vreemde stem op, en dat vind ik niet echt sterk.
They're... not coming is weer vrij voorspelbaar maar weinig mis mee.

Hij blijft als je het mij vraagt een prachtige stem hebben. HIj legt er meer zn ziel in dan Sting bijvoorbeeld, wat ik ook een goede zanger vind overigens.

Damn it rose vind ik een nummer dat eigenlijk nergens heen gaat, helaas.
Miss ghost is ook weinig bijzonders aan, en meer een opvulnummer.

The genie heeft een aparte zanglijn, alleen past deze stijl niet echt bij Henley, als je het mij vraagt.

Dan Annabel, geen nummer wat ik nog eens hoef te horen. Dit soort ballads missen toch echt te veel kracht en structuur ontbreekt.

Het eindigt erg goed met "My Thanksgiving". Niet een al te apart nummer, eerder dertien in een dozijn, maar dit doet Henley toch weer fantastisch.

Al met al een paar topnummers, zowel ballads als up-tempo. Maar ook een paar opvullers, te rustige nummers, en een aantal overhipte. Dan kom ik uit op een 3, omdat er toch wel 13 nummers op staan, wat vrij veel is. Je kunt dan niet verwachten dat er 10 topnummers op staan.

Goede plaat van Don, maar niet zo sterk als het geweldige The End Of The Innocence.
Er staan op Annabel ( mierzoet nummer ) na geen slechte nummers op, maar niet alles is even sterk, vind de tekst van Everyhing Is Different Now wel mooi., Vrouwenverslinder Henley die getemd is??
De vraag is voor hoelang.

Henley's 4e reguliere soloplaat en is in mijn optiek ook niet echt een hoogvlieger .
Het is een vrij relaxte plaat geworden , en daar zit 'm denk ik ook de zwakte .
De Eagleszanger heeft weinig moeite genomen om een sterke balans te vinden in het geheel , en dat breekt op een gegeven op .
Inside Job kent teveel gaapmomenten en te weinig afwisseling . Everything Is Different Now vind ik heel waardig , en Workin' It en het grappige They Not Here , They Not Coming , springen er in positieve zin uit , vooral omdat er eindelijk eens wat gebeurt .
Een uiteindelijke te veilige plaat . De liedjes deugen derhalve , het is een verzorgde plaat , persoonlijk ook , en die stem blijft ten alle tijden fier overeind .
Blijft het voor mij net aan de goede kant van de streep ...... nipt een *3 .

Persoonlijk vind ik Miss Ghost een geweldig nummer. Geweldig gruizig gitaarwerk. Jimmy Vaughan als ik me niet vergis. Grappige tekst ook. My Thanksgiving is ook meer dan prima, evenals Goodbye To A River. Stevie Wonder speelt verder een geweldige synthesizersolo in Nobody Else In The World But You.

Ik vind het een heel redelijke plaat, al met al.

Prima album om zo af en toe naar te luisteren. muziekaal zit het prima in elkaar maar echt spannend wordt het niet.

Ik zal de eerste zijn om Henley de belangrijkste factor binnen de Eagles vanaf het begin te noemen. Niet alleen omdat hij uiteindelijk de meest constante is gebleken, ook zijn songs zijn altijd recht op het lijf van de Eagles geschreven en voor de liefhebber is dat natuurlijk alleen maar prettig.

Zijn solo-albums (de laatste heb ik niet meer geprobeerd) zijn een ander verhaal. Of het mankeert er aan dat hij zijn oude Eagles maatjes mist die aan zijn songs dus inderdaad een Eagles sound kunnen geven. Of Henley beweegt zich doelbewust een andere kant op dan de Eagles. Wellicht omdat hij daar niet zijn hele leven mee wil worden geassocieerd en wil laten horen dat hij een breder oeuvre beheerst.

En toegegeven, hij moest toch wat toen de Eagles in 1980 voor zeer lange tijd werden opgeheven. Het moest vlot allemaal moderner, meer gestroomlijnd, goed klinken. Er was helaas alleen minder oog voor de composities. En geen Glenn Frey die hem nog eens een schop kon verkopen.

Dat maakt een groot deel van zijn solo carriere voor mij niet zo interessant. Uitzonderingen, zoals een aantal uitgebrachte singles, bevestigen de regel. Ook met Inside Job heb ik echt mijn best gedaan, maar ik vind de songs niet goed, er hangt een synth-drum waas (moderne productie) over heen en ik mis de southern/country rock node.

Vreemd genoeg bewaart Henley het meest interessante deel van het album dan nog voor de laatste drie songs, waardoor de indruk achterblijft dat het allemaal nog wel meevalt. Maar overall word ik er niet erg enthousiast van, de composities te mager de uitvoeringen niet erg spannend.

Op Long Road Out of Eden, het laatste Eagles album uit 2007, had ik weer enig houvast aan Don Henley. Misschien dat hij de volgende keer de oude Bernie Leadon, Don Felder en Randy Meisner weer eens moet vragen.

Grotendeels met musician eens, maar ik vind Goodbye to a river toch echt een hoogtepunt in zijn solo carriere en daarom alleen al een 0.5 opslag op mijn score die anders op 3.0 zou uitkomen.

Ik denk zeker dat Don Henley met zijn solocarrière afscheid heeft willen nemen van het traditionele geluid van de Eagles. Dat bleek al op zijn eerste twee soloplaten, waar hij veel meer moderne keyboards en drummachines inzette.

Toegegeven, zijn output als solo-artiest heeft wisselvalliger resultaten opgeleverd dan de albums die hij met zijn band maakte - want die zijn allemaal goed tot zeer goed - maar ik vind dat Henley als enige bandlid erin is geslaagd om een overtuigende solocarriere op te bouwen. Met plaatwerk dat ik goed kan smaken. Zijn eerste soloplaat was wisselvallig, maar herbergde toch een paar mooie liedjes. Building the perfect beast en The end of the innocence zijn wat mij betreft de toppers in zijn oeuvre, met maar weinig zwakke momenten.

Deze hangt daar een beetje onder: af en toe een wat minder nummer, maar toch ook enkele zeer fraaie stukken, met name de ballades. Zoals het hierboven al genoemde Goodbye to a river, maar ook For my wedding, Taking you home, Miss Ghost en de afsluiter My Thanksgiving. De uptempo-stukken worden inderdaad gedomineerd door vrij hard aangezette drums en zijn niet altijd gezegend met een sterk refrein (Workin' it, The genie, Nobody else in the world).
Door de vele langzame stukken (die hier en daar wel wat aan de te lange kant zijn) maakt het album misschien een wat gezapige indruk, maar over de hele linie scoort deze plaat bij mij een ruime voldoende.

En ja, die Stem - een beetje hees, met net voldoende gruis op de stembanden - daar ben ik blijf ik een groot liefhebber van...

De albums van Henley klinken in zekere zin gedateerd. Deze is in productie nog het meest down to earth.
De voorgaande albums hebben naast wat wisselvallig werk altijd wel wat topnummers.
Inside Job heeft geen echte highlights. Het kabbelt wel lekker en echt slecht is het niet, maar de saaiheid ligt wel erg op de loer.
Ik denk dat als de Eagles door hadden gegaan het sowieso een modernere richting had op gegaan, zeker als Henley de lead had behouden.
Echt countryrock maakte de band toch al niet meer.

Reactie op de opmerking van musician:.

Ik vrees dat alleen Bernie Leadon heel misschien zou opdraven voor een soloplaat van Don. En dan nog moet het muzikaal wel in zijn straatje passen.
Randy Meisner is een wrak ( hoe triest ook) en het is niet waarschijnlijk dat we ooit nog wat horen van hem.
Don Felder en Don Henley samen is onmogelijk gezien Felder's gedwongen ontslag. Ziet er niet naar uit dat het nog goed komt.