David Lee Roth - Eat 'em and Smile (1986)

Best aardig album van David Lee Roth, Steve Vai op gitaar, Billy Sheehan op bass en Gregg Bissonette op drums. Schoon volk dus welk een schoon album heeft opgeleverd. De nodige humor van David Lee Roth zit er weer in (I'm Easy) en het vuurwerk van Steve Vai is bijwijlen ouderwets indrukwekkend. Shy Boy is een furieus stukje muziek en het hoogtepunt voor mij op dit album. Soms is wel het meer "cabaret" dan rock. Een album dat een paar keer per jaar nog eens door mij afgestoft wordt en op de draaitafel belandt.

Na de release van EP Crazy From The Heat werd steeds heftiger beweerd dat Dave gewoon bij Van Halen zou blijven..... achteraf gezien had je kunnen weten hoe laat het dan is...... Eruit geschopt of zelf eruit gestapt zal wel nooit duidelijk worden maar het was wel duidelijk dat Dave´s ego groter was geworden dan Van Halen. Het kwam als grote schok voor mij toen het nieuws naar buitenkwam van mijn all time favourite band. VH was ten dode opgeschreven was mijn eerste reactie. Daarna kwam de geruchtenstroom op gang wat/wie Dave zou gaan vervangen. Das effe teveel om hier nu te vermelden maar uiteindelijk werd het dus Sammy Hagar. Nou dat moet ik nog maar zien dacht ik, Diamond Dave gaat 'm vermorzelen....... Maar aan de andere kant zou (voormalige) VH fans er wel 2 albums in 1 jaar voor terugkrijgen! Als Eat 'M And Smile uitkomt in de zomer van '86 is VH al triomfen aan het vieren met 5150.
Maar dit album met rijzende sterren Steve Vai (gitaar) en Billy Sheehan (bass) kon bij mij zeker een dikke dreun verkopen aan VH (al zou ik het toen wel hebben ontkent... ). Dit was eigenlijk het oude vertrouwde VH zonder de broertjes; in your face, stoer en vol overgave. Het opent supersterk met Yankee Rose en Shyboy (wat eigenlijk een cover is van Talllas, band van Billy). De volgende 4 nummers zijn ook rake klappen, incl het heerlijke I'm Easy. Elephant Gun vind ik wel een beetje een miskleun maar dat wordt weer goedgemaakt met het lekkere lazy Big trouble en het opzwepende Bump and Grind.
That's Life had voor mij niet gehoeven maar het is wel typisch Dave alla het EP uit '85.
Voor de toenmalige die hard VH fans was deze slag wel voor Dave, alleen Van Halen had een groter,breder publiek bereikt met 5150 en daar zou David Lee Roth nooit van kunnen winnen.

David Lee Roth die met zijn bipsje nadrukkelijk in beeld heen en weer zwiept. Ik had er niet zoveel mee. Het waren de topjaren van videoclips; MTV en Roth waren voor elkaar gemaakt.
Neemt niet weg dat de muziek op Eat 'em and Smile stáát, omdat Roth net als Ozzy Osbourne in 1980 een drietal ijzersterke muzikanten om zich heen verzamelde die bovendien goed bij elkaar pasten. De perfecte omgeving om je los te maken van je voormalige band. Pret en muzikantenschap kropen dan ook in de composities. Of zoals Steve Vai in dit interview meldt vanaf 2'47": "I was very at ease" en "We had a great time". Het ultrasnelle basspel van Billy Sheehan in bijvoorbeeld Elephant Gun, terwijl Gregg Bissonette dezelfde kwaliteiten als slagwerker etaleert.

In mijn oren keert Roth terug naar de eerste twee albums met Van Halen: speels, stevig, korte nummers en meestal geen toetsen, zoals in de ijzersterke aftrap met Yankee Rose en het snelle Shyboy. In mijn favoriet Goin' Crazy wél klavieren, bespeeld door Jesse Harms, hiervoor in de groep van Sammy Hagar.
Dat Roth en Vai van blues houden is hoorbaar in I'm Easy, waarin bovendien blazers klinken; die brengen iets van de swingjazz van Roths EP Crazy from the Heat van het jaar ervoor. Meer blues en klavieren in Tobacco Road en slotlied That's Life met naast blazers ook strijkers en zelfs een oeeeh-aaaah-dameskoortje.

In 1986 gelijktijdig verschenen vinyl en cd, gebeurt me hier wat met menig vinylelpee gebeurde: de eerste elpeekant vind ik beter dan de tweede. Met de kleurige hoes overigens een album dat alleen daarom al mijn voorkeur heeft op vinyl. Ik wist niet dat hij ook een Spaanstalige versie maakte, dank aan de MuMensen die daarop wezen: hóe leuk!

Rondstruinend op internet kom je de spraakwaterval op menig plek tegen, zo doceert hij over jazz en legt al zingend Lennon-McCartney uit en bovendien heeft hij een eigen podcast. Een waardige carrière buiten Van Halen als presentator en als geïnterviewde: de man heeft altijd wat te melden. Ik zie zeker weten liever zijn hoofd dan zijn achterwerk.