David Lee Roth - Diamond Dave (2003)

2003. Vijf jaar na zijn laatste soloalbum brengt David Lee Roth een nieuwe uit. Okay, een coveralbum, maar het moederschip Van Halen is dan al even lang zonder nieuwe muziek. Heel anders dan Sammy Hagar, die in 2003 alweer zeven jaar ex-Van Halen is en inmiddels vier studio- en één livealbum aan zijn oeuvre heeft toegevoegd.
Stilzitten kan Roth echter slecht: zo trad hij in 1995 enige tijd op in Las Vegas op met swingende blazers en prachtige danseressen (zie hier bij The Tonight Show) en dicteerde een goed ontvangen autobiografie (1997).

Roth heeft veel meer interesses dan muziek en doet waar hij goesting voor heeft. Zoals dit coveralbum, opgenomen met een keur aan studiomuzikanten en bekende namen, van Nile Rodgers tot Edgar Winter, de laatste als saxofonist.
Op Diamond Dave klinkt vooral rock in bluessferen. Dat met covers van Savoy Brown, Steve Miller, The Doors en Jimi Hendrix. Maar ook dampende soul in She's Looking Good van Rodger Williams, muziek van de fab four in That Beatles Tune, het obscure Let It All Hang Out (1967) van The Hombres en bigbandswing in Bad Habits.
Plus verderop eigen werk. In zijn eentje blues: geslaagd met mondharmonica in Medicine Man en als overflauwe grap in Act One. Plus het hardrockende Thug Man. En dan covert hij zichzelf in Ice Cream Man, al was dat eigenlijk op Van Halens debuut al een cover.

Wat de plaat mede aangenaam maakt, is dat hij zijn stem niet forceert zoals op voorganger DLR-Band. Roth blijft in de lagere regionen, waarbij zelfs de hoge oeeh's en aaah's schaars zijn - met Thug Man als uitzondering.

Roths volgende klus: hij volgt een opleiding tot SEH-verpleegkundige (!) en rijdt zo in 2004 de nodige spoedritten in New York; het moet wel spannend blijven...
Dan was er een korte reünie (alweer) bij Van Halen, resulterend in deze verzamelaar. En hij ging nogmaals coveren: Van Halen in country- en bluegrassjasjes op Strummin' with the Devil.