Van Halen - The Best of Both Worlds (2004)

Prima verzamelaar waarop de nummers met Roth worden afgewisseld door die met Hagar. Ik vind het moeilijk kiezen wie nu de beste zanger was, eigenlijk vind ik ze allebei wel goed. Wat het favoriete nummer betreft, ze staan hier zo'n beetje allemaal wel op: Running with the devil, Jump, Dreams, Love walks in om er maar een aantal te noemen. Voor iemand die nog niets van Van Halen heeft is dit een ideale instapper.

Ook helemaal mee eens. Als je nieuwsgierig bent naar Van Halen (stel dat je het 'nog nooit' hebt gehoord) dan luister je toch gewoon orienterend wat op YT of Spotify? En als en wat je dan aanspreekt daar koop je het album van. Advies: begin bij het debuutalbum.
Wie koopt nou dit soort verzamelaars om het thuis op te zetten? Door die enorme bloemlezing door zoveel jaren, verschillende zangers, etc, zit je totaal niet in een bepaalde (album)'sfeer'. Vind het gewoon raar luisteren zo'n verzamelaar.

Wat ik bedoel te zeggen: het komt niet gauw voor dat je denkt "kom ik heb eens zin om het samengevatte oeuvre van een artiest/band te gaan beluisteren", meestal heb je toch zin in een bepaald album/periode en zet je dus een specifieke elpee/CD op.

Uitzonderingen zijn er natuurlijk, zoals vooral popgroepen en een hitsinglesoverzicht, denk aan een goede verzamelaar van Michael Jackson of Duran Duran.

Livealbums bestrijken in feite ook vaak een uitgebreide periode en zijn dus ergens 'compilaties' maar toch anders, er zit een verhaal (aan elkaar gepraat live) en een opbouw in de setlist in.
Nogal wat 'studioverzamelaars' zijn maar allegaartjes.

Verzamelalbums zijn een leuke kennismaking met een artiest. Ik zie het probleem niet zo. Zo'n stukje kun je knippen en plakken bij iedere verzamelaar van iedere artiest. Ik zie het verschil niet tussen Michael Jackson, Durann Duran en Van Halen in deze.
De vraag bij een verzamelaar is of dat die prettig wegluisterd en goed in elkaar zit. Deze is goed, maar kon beter. Ken je het ouvre niet dan zou ik me zelfs daar niks van aantrekken en lekker het equivalent van 5 (!) VH albums over je heen laten komen voor de prijs van ?

1)Inderdaad het fenomeen geldt voor veel verzamelaars van veel artiesten, daarom schreef ik het ook.

2) Ik zie/ervaar dat verschil wel, anders schreef ik het niet.
Misschien omdat doorgaans 'popmuziek' wat verder van me af staat en ik bij dergelijke bands de hits wel interessant vind maar gehele elpees niet.

Juist de fans of kenners van het ouvre van een band kunnen iets nuttigs schrijven over de samenstelling van een verzamelaar, maar komen helaas vaak niet verder dan
a: overbodig
b: geldklopperij
c: beter het debuut of ander favo album (afhankelijk van de voorkeur van de schrijver) kopen.

Het is nog allemaal waar ook, mits je de artiest echt wil leren kennen, echter heeft een Michael Jackson fan meestal wel voldoende aan een goeie Van Halen verzamelaar en vice versa.

Zelf heb ik (bijna) alles van Van Halen inclusief de twee verzamelaars, dus mijn advies is Buy Everything! Is dat wat teveel van het goede dan is dit een leuk alternatief. Van Halen is bij uitstek een band die 2,5 uur makkelijk vol krijgt zonder te vervelen en dat komt voornamelijk doordat both worlds elkaar in rap tempo afwisselen.

WAAR IS MEAN STREET IN GODSNAAM??!!!??!

Doordat Roth en Hagar steeds afgewisseld worden mis je automatisch goeie Roth-tracks, waar je een aantal matige Hagar tracks voor terugkrijgt. Fair Warning is sowieso ondervertegenwoordigd. Vreemde verzamelaar, uitgebracht ten tijde van het dieptepunt uit hun bestaan.

Altijd leuk recenties aan de hand van de tracklist. Het zijn juist de Roth (cover) songs die hier vervangen hadden moeten worden.

Het is alweer bijna 15 jaar (!) geleden dat Hagar en Anthony met de Van Halen broers samen de allerlaatste drie tracks (2, 3 & 4) op de wereld af vuurden. Onlangs waren er nog geruchten dat Anthony zich weer bij de band zou voegen voor wat concerten maar zoals gewoonlijk bleef het daarna weer stil.

Opmerkelijk: in Nederland was de live versie van Jump (36) een grotere hit dan de originele ( 13)
Een bescheiden dutch charts succes Don 't tell me ( van Balance) ontbreekt volledig overigens.

De live versie van Jump, die toen als single uitgebracht werd ten tijde van het live album Right here, right now, vind ik persoonlijk ook leuker om naar te luisteren. Het plezier en de spelvreugde spat er werkelijk vanaf. En in deze live uitvoering is het nummer ook veel meer gitaar georiënteerd. Krijgt het nummer behoorlijk meer ballen van. Daarbij vergeleken is de album versie, die ik overigens ook graag mag horen, toch wat kil en steriel naar mijn mening.

Dat Don't tell me hier destijds behoorlijk wat airplay kreeg (en dus als bijna vanzelf in de charts terecht kwam) was te gek. De band stond destijds vol in de spotlights herinner ik me. Zat ik in de kantine op school en schalde ineens Don't tell me door de speakers. Kicken!

De albumpresentatie van Balance was in Arnhem voor fanclubleden. Dat werd toen ruim gecovered op TV, vandaar die spotlights destijds in 1995.

Jep, kan ik me nog goed herinneren. Mooie(re) tijden!

Countdown zond het optreden uit, wat een gaaf optreden was dat. Cassettebandje heb ik erg vaak in de walkman gedraaid tijdens de kranten rondfietsen. Op youtube zijn er nog wel beelden van, Ed zijn sound is ook daar om te smullen trouwens. Kees Baars, o.a DJ van dienst samen met Big Al, refereert er nog graag aan. En dat de oortjes piepten na afloop ?
De reünietour met Sammy in 2004 nav dit album is wel een drama geweest trouwens. Met name Eddie schijnt vaak totaal laveloos on onhandelbaar te zijn geweest.

Een vreemde uitgave die echter wel meer songs telt dan zijn voorganger 8 jaar eerder. Het geheel krijgt een schizofreen karakter omdat de songs met Roth en Hagar stuivertje wisselen. Dan vormde de tracklist van The Best Of, Volume 1 een logischer opbouw. Over de discussie tussen Hagar en Roth kan ik alleen maar zeggen dat de periode met good old Dave mij veel meer lief is, de gilletjes, het gekerm, gekreun en gehijg van de beste man, ik kan er geen genoeg van krijgen. De stem van Hagar ligt bij mij een stuk beter in het gehoor maar de gekte en het speelse karakter van de band verdween hiermee ook in de prullenbak. We kregen er langere pompeuze over the top songs voor terug die weliswaar niet slecht waren maar van enige spontaniteit was geen sprake meer. Dan deze verzamelaar; de kritiek op dit soort verzamelaars snap ik niet zo, zeker in 2004 was er nog sprake van een markt voor het cd kopende publiek. Als je geen Van Halen fan bent maar de muziek van de band wel kan appreciëren vormt dit een redelijk overzicht. Met een dikke 2,5 uur aan materiaal krijg je waar voor je geld. Geef mij maar de eerste platen met Roth maar voor de 20 eurootjes die je er destijds voor moest betalen hoef je je niet bekocht te voelen.

Ik had nog wel een volgende verzamelaar verwacht, want dat gaat meestal zo na het overlijden van een artiest. Maar voor mij hoeft dat niet zo nodig hoor. En het publiek heeft gewoon VH I en MCMLXXXIV terug de billboard top rock charts in gekocht in 2020 (beide inmiddels 10 x platinum)

Het was er gewoon de tijd voor. Hagar songs zijn misschien wat serieuzer maar lang niet altijd. Poundcake ( = pussy) en Spanked zijn tekstueel best grappig. Het is wat minder speels vanaf 1984, dat is een rake opmerking. Gitaren die worden gedubt kwam daarvoor nauwelijks voor. Andere sound dus, dat ligt niet alleen aan de zanger meen ik. En geen flauwe cover songs meer, dat was dan weer een dikke plus.
Mij zijn ze me alletwee evenlief.

Van Halen ging touren en dan is het wel handig als je een nieuw album te promoten hebt. Eddie Van Halen had inmiddels noodgedwongen een nieuwe heup en bovendien een scheiding meegemaakt en kanker overleefd. Tijd voor muziek, zal hij hebben gedacht.

Wat van een uitgebreide verzamelaar als deze te vinden? milesdavisjr vat het hierboven goed samen. Laat ik daaraan toevoegen dat ik The Best of Both Worlds geslaagd vind, met nu wél werk van Diver Down en bovendien driemaal nieuw werk met Sammy Hagar op track 2 - 4 waarin bovendien Eddie blijkt geeft van zijn pakkende ontwikkelingen op gitaar.
It's About Time bevat zo'n ouderwets heerlijk koortje (Michael Anthony!!!) en smeuïg gitaarwerk, Up for Breakfast is fijn met zijn dampende synthesizerbasis en het langzamere Learning to See is eveneens meer dan prima met zijn dubbele gitaarsolo.

Wat ontbreekt er eventueel? Bijvoorbeeld nieuw werk met David Lee Roth: gemiste kans. Of dat Anthony geen basgitaar speelde op de nieuwe nummers, een teken van een volgende controverse in de gelederen. Of het machtige Intruder dat vooraf ging aan (Oh) Pretty Woman en daar (voor mij) zo bijhoort; tegelijkertijd logisch dat het op een compilatie ontbreekt.
Over de aanloop naar het album en de tour die volgde, de zakelijke besognes die de spontaniteit van vroeger smoorden én waarom een nieuwe "Van Hagar" uitbleef valt bij Ultimate Classic Rock meer te lezen; onder dat artikel een mooie verzameling foto's van Eddie Van Halen van 1977 tot 2017.

Tot slot de link naar de setlist van augustus 2004 Denver. Valt me op dat van Sammy Hagar and the Waboritas ook Hallelujah is gespeeld.

PS - in 2002 speelde Leslie West met Eddie, waarvan 5 dagen geleden deze video opdook.

Dit was tijdens de solo spot van Sammy, de laatste 6 minuten van deze video:

https://www.youtube.com/watch?v=zr22JoW0dn4&ab_channel=Foamfoot55