KISS - Monster (2012)

Wat een lekkere Rock 'N Roll plaat! Met Hell Or Hallelujah wordt die toon gelijk gezet. Een lekker nummer met nog veel lekkerder gitaren. En Kiss gaat vrolijk verder op volle snelheid op Wall of Sound. Er word door anderen geklaagd over de harde productie, maar volgens mij past het juist prima bij deze plaat en dus al helemaal bij een nummer als en met de titel Wall of Sound. Dit moet uit je speakers knallen en dat doet het.

Op Freak gaat het tempo iets naar beneden, wat een wat ander best aardig nummer oplevert tot de gitaarsolo komt: die is briljant. En daar gaan we weer de achtbaan in: Back to the Stone Age & Shout Mercy, prima uptempo rock 'n roll. Long Way Down is een tempootje lager, maar wat een goed nummer is dat, met steengoede gitaren.

Bij Eat Your Heart Out Baby komt het AC/DC gevoel (alweer) opzetten. Dat is natuurlijk helemaal niet verkeerd, ik vind dit een fantastisch nummer, en ook die oude rockers hebben nog steeds succes. Zoals de titel al voorspelt gaat het er behoorlijk stevig aan toe op The Devil is Me. De gitaarsolo op Outta This World is erg goed. All For the Love of Rock 'N Roll is wat meer gladdere poprock tussendoor.
Take Me Down Below is echt stevig, maar het refrein is wat meer....jaren '80. Wel één van de betere nummers van dit album. Net als slotnummer Last Chance, wat een steengoede baslijn heeft.

Kiss levert dus met deze plaat in 2012. Natuurlijk is het vaak recht toe recht aan rock 'n roll, maar daar zijn zij nou eenmaal erg goed in en het klinkt vaak wel erg lekker op Monster.

Vorig weekend 'Monster' gekocht. Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Ik volg de heren al sinds hun doorbraak met 'I was made for loving you' in 1979. Sindsdien zijn heel wat muzikale stijlen de revue gepasseerd. Disco invloeden op 'Dynasty', pop(rock) op 'Unmasked', een conceptalbum 'Music from the Elder' tot ze in 1982 besloten terug te keren naar de hardrock met 'Creatures of the night' en daarmee de hardste plaat in hun bestaan maakten. Voor 'Creatures' vond ik Kiss helemaal niet zo hard. Het vreemde is nu dat ik 'Sonic boom' eigenlijk te soft vond klinken. Maar ik heb 'Monster' nu een paar keer beluisterd en eigenlijk vind ik deze té hard en ligt 'Sonic boom' me juist weer prettiger in het gehoor. Op zich is 'Monster' geen slechte plaat, maar de productie had beter gekund. Ik ben het dus wel eens met sommige anderen hier die ook vinden dat het geluid niet goed is. Het is een massief dichtgeplamuurd geluid. Monsterachtig zou ik willen zeggen. De nummers zijn in principe wel goed maar als de sound nu net zo klonk als op 'Creatures' of 'Revenge' hadden ze mijns inziens met 'Monster' een werkelijk meesterwerk gemaakt.
Een gemiste kans.

Meer dan Sonic Boom een terugkeer naar de seventies. Qua songs en rock n rollgehalte sluit het daar wel goed op aan. Geen drang meer om aan te sluiten bij wat populair is, maar meer doen waar je populair mee bent geworden. Paul Stanley is in elk geval wat beter bij stem dan op Sonic Boom.

Dat gezegd hebbende, weet je dat er geen verrassingen zijn. Memorabele songs zijn afwezig, teksten zijn weer seks, drugs en rock n roll. Het zal niemand verbazen dat ik blij ben dat deze marathon voor mij afgelopen is. Ik heb nooit echt een hoge pet opgehad van Kiss. Petje af voor hoe Gene Simmons er een flink slaatje uit geslagen heeft, maar ik vind het een geweldig overgewaardeerde band.

Eindstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Psycho Circus
11. Animalize
12. Lick It Up
13. Revenge
14. Hotter Than Hell
15. Asylum
16. Crazy Nights
17. Peter Criss
18. Monster
19. Sonic Boom
20. Dressed To Kill
21. Unmasked
22. Rock And Roll Over
23. Gene Simmons
24. Hot In The Shade

Toch iets beter dan Sonic Boom. Vollere productie, beter zingende Stanley, Simmons die stiekem nog het beste zingt van alle vier de bandleden en nummers die nergens ergeren. Ze springen er ook niet uit, zoals voor mij de afgelopen marathon gemiddeld ook wel gebleken is.

Ik kan nu in ieder geval onderbouwd concluderen dat ik niet van Kiss houd, maar ben alsnog blij dat ik een vijftal albums heb gevonden die ik wel vrij goed vind. Verder is dit soort partyrock gewoon echt niet mijn ding. Muzikaal vind ik het weinig uitdagend, de teksten vind ik dom en een act kan me op plaat verder ook gestolen worden. Dat de band verder een hoop fanatieke fans heeft is duidelijk en dat de band het qua act en marketing goed voor elkaar heeft ook.

Eindstand:
1. Creatures Of The Night 4*
2. Music From The Elder 4*
3. Ace Frehley 4*
4. Paul Stanley 4*
5. Carnival Of Souls 4*
6. Hot In The Shade 3,5*
7. Dynasty 3,5*
8. Kiss 3,5*
9. Monster 3*
10. Psycho Circus 3*
11. Animalize 3*
12. Lick It Up 3*
13. Sonic Boom 3*
14. Love Gun 3*
15. Revenge 3*
16. Hotter Than Hell 3*
17. Unmasked 2,5*
18. Asylum 2,5*
19. Destroyer 2,5*
20. Crazy Nights 2,5*
21. Rock And Roll Over 2*
22. Dressed To Kill 2*
23. Peter Criss 2*
24. Gene Simmons 1,5*
Gemiddelde: 3*