Keith Richards - Talk Is Cheap (1988)

De eerste de beste.
Sterk soloalbum van mijn icoon.

goed album van onze pirat of the caribbean

Alleen bestemd voor de ECHTE stones fan.
Voor de 'normale' muziekliefhebber is dit overbodig werk.
Beetje blues muziek met goedkope riffs, blehhh.

Wat een onzin, echt een zielige reactie dit.
Het album bevat lekkere rock en heeft maar één bluesnummer.
Als je dacht dat jou helden (Mecca/Starr/Harrison/Dave&Ray Davies) rond deze tijd betere muziek maakten heb je het goed mis.


Dat de fans het eerder kopen is niet meer dan normaal.

Pirat op leeftijd dan. Ik hoor net dat hij op de Fiji eilanden uit een palmboom is gevallen en met hoofdletsel is opgenomen in een ziekenhuis

Paul Mccartney en Ray Davies zijn idd helden voor mij, de andere 3 kun je wel weg laten. En trouwens, je zegt: "als je dacht dat jou helden rond deze tijd betere muziek maakten heb je het goed mis" Dat zeg ik toch niet.
Heeft er helemaal niets mee te maken.
Ik beoordeel deze cd en die vind ik zeer matig, veel te veel op blues geinspireerde muziek en daar hou ik niet van. Als ik een negatief berichtje neerzet over Mr. Richards album hoef je toch niet zo raar te reageren?

Gave solo plaat waar bij hij zonder al te veel moeite laat zien dat zijn solo werk wel oprecht en met liefde gemaakt is its tot ene Jagger die pas met z'n 3e solo plaat echt kwaliteit wist te leveren.

goedkope riffs en blues, weet je zeker dat je ooit naar deze plaat geluisterd hebt?

het is helemaal geen bluesplaat en de meest riffs zijn heel gaaf (briljant is een vervelend woord wat te vaak door fans gebruikt wordt).

M'n favoriet is How I wish.

4 sterren!

met Mick Taylor on lead!

Mijn favouriete is You don't move me anymore"" . Hier gaat Keith met vriendje Mick Jagger heel subtiel afrekenen

Voor de keilharde verzamelars onder ons. Van "Talk is cheap" bestaat er nog een limited edition release: die "Doodshoofd" edition , die heele plaat verdeelt op drie 3" cd singeltjes in een zaart metall doos en de doodshoofd boven op op de doos

nog ff een korte opmerking: In "You don't move me anymore" gaat het niet alleen om een afrekenen met Mick Jagger en daarom heb ik ook subtiel bijgevoegt. Keith voelde zich destijds verraden en verkocht van Jagger die meer interesse aan solo projecte heeft gahad dan aan Rolling Stones projecte. Keith was nooiet echt aan solo projecte interesseerd laten we maar de single "Run Rudolph Run/The harder they come" buiten af van beschouwing. Deze song was niet voor ons bedoelt maar uitsluitend en alleen voor Mick
Jagger. Personelijk konde hij dat niet aan Jagger zeggen, Keith kwam nooiet verder dan Piss Off. Keith was teleur gestellt....Mick bewegte zijn Rock n' Roll haart niet meer omdat die volgens Keith in een andere wereld leefdte. Keith wilde Jagger terug hebben, Keith leven zijn de Rolling Stones. Deze song is in prinziepe treurig, heel eerlijk, heel personelijk en emotioneel en heeft hem veel pijn gedaan. En dat zijn er ook de reden waarom Keith "You don't move me anymore" nooiet iive heeft gespeeld,

Maar gelukkig kwam Mick terug en de rest is history.

"Talk is Cheap" is voor mij het beste Rolling Stones album dat die Rolling Stones niet gemakt hebben.

You made the wrong motion
Drank the wrong potion
You lost the feeling
Not so appealing

Why do you think you got no friends
You drove them all around the bend

Oh Yeah
You don't move me anymore

Now you wanna throw the dice
You already crapped out twice

Oh Yeah, Oh Yeah
You don't move me anymore

One face so seamy
The other don't see me
It's better that you kill the light
You're giving us all a fright

Oh Yeah
You don't move me anymore

How you gonna keep your wealth
Can't even defend yourself

Ah yeah, Ah no
You don't move me anymore

What makes you so greedy
Makes you so seedy
No matter how you flip that dime
On our side is time
Oh Yeah, Oh Yeah, Oh Yeah

It's no longer funny
It's bigger than money

You don't move me anymore

Ik was altijd verliefd op de Skull ring van Keith. De MOTHER OF ALL SKULL RINGS, gemaakt door Armand Serra, een franse rock gitarist die al meer dan 30 jaar in Engeland woont en een shop in Canterbury heeft, Crazy Pig Designs, was een cadeau van een vriend van Keith in 1979. Voor Keith representeert deze ring het feit dat "beauty is only skin deep”.

Mijn dank aan mijn lieve vriendinnetje voor dit mooie cadeau.

Deze plaat was me aangeraden, maar eigenlijk kan ik er niet zo heel veel mee. Zelfs na een paar keer luisteren kan ik de nummers maar moeilijk uit elkaar houden, en dat heb ik anders nooit. Ik vind het vooral net-niet, het is wel allemaal leuk bedacht maar daar blijft het ook bij. Locked Away & You Don't Move Me Anymore vind ik wel erg goed. 3,5*

Ondanks dat ik een grote Fan ben van Keith Richards kan ik weinig met dit plaatje. Ik hoor ze duizend maal liever met de Stones. Maar You don't move me is van grote klasse maar de rest tjah.....
2*

Ik vind hier vrij weinig aan geef mij z'n werk met The Stones maar. Vind de muziek eigenlijk nergens echt speciaal worden, lelijke stem heeft Keith ook trouwens..

In een periode dat The Stones , en dan met name Keith en Mick , weinig meer deden dan ruzie maken , vind ik dit een aardig zoethoudertje van Richards.
Jagger geloofde wel in een soloverzetje met tour en al , dus was het antwoord van de gitarist eigenlijk best wel logisch.
Talk is Cheap is een album die lekker smerig klinkt. Toeters en bellen zijn achterwege gebleven en het gitaarwerk is precies waar hij voor staat. Lekkere herkenbare riffs, dragend en de songs zijn bluessy, rockerig en typisch Keith.
Niet alles is even denderend , en zijn stem met al die gruis , is een hele plaat aanhoren niet altijd even prettig.
Maar ik waardeer de eerlijk en oprechtheid van dit tussendoortje. Keith hoeft zichzelf niet te bewijzen. Jagger liet dat juist wel heel erg merken op She's The Boss en Primitive Cool. En juist die albums slaan de plank nogal mis.

Titel en hoes zijn dan ook gericht tegen Jagger, die nogal z'n mond voorbij praatte tegen de pers inzake de ruzie. Zeer rake actie, trouwens! Jagger was een trendvolger waar de cynischer Keef het zoekt in blues en rawk 'n' roll en dat is duidelijk te merken. Ik sta wat dit betreft aan Keith's zijde en ik begrijp z'n reacties volkomen.

ja, kaz , ik ook , dit is de essentie van r & roll , en dan die stem , de man kan totaal niet zingen maar ik krijg altijd kippevel van de emotie's van keith's vocals , perfecte slides en riffs ook , en dan die begeleidingsgroep , super , als je deze zeer goed vind koop dan ook de live uitvoering en dvd , die zijn ook briljant , en dat zangeresje , uitmuntend en 100 x beter dan jagger's brouwsel in die tijd !

keith rules !!!!!!!!

Meen je dat nou echt? Ik vind Keith's stem nou juist iets heerlijks relax's hebben, een echte rauwe rock stem (how cliche that may sound)!

Keith is Keith . Maar de ongecompliceerde rock met een bluessy knipoog is toch gewoon erg lekker . Die zang , daar kijk ik een beetje doorheen , het heeft ook wel iets sympatieks . Ik moet het niet iedere dag horen , maar deze plaat , ontdaan van iedere franje , heeft mijn respect .
Vooral als tegenhanger van de solo fratsen van Jagger , die erg geforceerd te werk ging , is dit 1 van de eerlijkste en oprechtste albums die ik ooit hoorde . Keith Richards forever . Mijn favoriete Stone .

Fantastische plaat deze talk is cheap. Echte smerige rock and roll. Straalt vele malen meer het echte Stones gevoel uit als alles wat de groep na Tattoo you heeft gemaakt. Voor mij het bewijs dat Keith Richards binnen de Stones minstens zo belangrijk is als Sir Jagger.

Inderdaad devel-hunt .
Dit klinkt lekker Stones achtig . Toevallig ben ik deze cd de laatste dagen aan het beluisteren mede ook omdat ik bezig ben met Keith`s boek .
Maar het is bekend dat Richard`s solo werk stukken beter is dan dat van Jagger .

heb het boek zojuist uit.

zal ik aan deze cd beginnen?
keith vindt m zelf wel ok

Hoe ik deze toch mooi moet gaan vinden?
Ik denk niet dat het aan mij ligt
2.5* (voor de moeite)

Het ligt idd aan jou.

Matig album en dan met name de zang. Bij de stenen is het allemaal nog wel te doen. Vaak leuk zo'n door Kieth gezongen nummer. Maar om nu drie kwartier naar die krika kraka stem te luisteren gaat mij dus wat te ver. Na een nummer of drie heb ik het wel gehad. Dan slaat de verveling behoorlijk toe.
Maar ook de nummers zijn nou niet bepaald geweldig te noemen. Ik hoopte destijds dat Richards gedreven door rancune of zoiets tot grote hoogtes zou komen. Dat zijn stem mij niet geheel zou gaan boeien was vooraf al natuurlijk eenvoudig in te vullen. Dan hoop je dat hij met ijzersterke nummers op de proppen komt. Om het ene euvel in ieder geval (ver) naar de achtergrond te dringen. Maar helaas gebeurd dat ook niet.

Sinds kort in huis, van m'n schatje gekregen.

Lekker plaatje, hoor!
Alles is mooi kaal gehouden en het is echt niet alleen bluesachtige rock. Ik vind dit ook veel en veel beter dan waar de Stones zelf (en Jagger -als ik op z'n singles moet af gaan-) toen mee op de proppen kwamen. Ik lees klachten over z'n stem, nou... Ik hoor het misschien wel liever dan Mick's stem! Ik kan er in ieder geval prima een heel album naar luisteren, geen enkele moeite! Bij Keith heb ik daarbij ook meer de gedachte dat het om z'n muziek gaat.

Een zeer sterk antwoord op Mick's carrière en ik blijf de titel raak vinden!

Als solplaat van een Stone alleen overtroffen door Jagger's album Wandering Spirit. Die veel beter is dan de Stonesalbums van de laatste 30 jaar. Maar allerzins een lekker solodebuut van Keef.De ongecompliceerdheid werkt wel.

Heel zwak album van de sympathieke Keith. Goede liedjes ontbreken grotendeels, de riffjes zijn een zwakke afspiegeling van zijn beste werk met de Stones en een goede zangstem ontbeert hij ook nog eens. Jammer hoor.

Zijn vocale bijdragen bij de Stones sla ik meestal over maar dit is toch wel een heerlijk plaatje eigenlijk.

Vooral Take It So Hard is een knallertje hier.

Meesterlijke solo-lp van Keef. Heb deze grijsgedraaid in 1988. Lekker rauw.