Electric Light Orchestra - Mr. Blue Sky (2012)

E.L.O. verzamelaar nr. 3624 zou je zeggen, Uhm ja, maar ook weer niet helemaal. Het album bevat re recordings van Jeff, en nummer 12 is een nieuwe song.
De meeste hebben we al wel gehoord in films en reclames, en zijn met de overbekende Jeff post E.L.O. snare drum. Tight en clearer zoals hij het zelf zegt, maar beter als het orgineel volgens mij zeer zeker niet.

Re-recordings... Blijft een vreemd fenomeen. Ik ben er niet zo van. Songs moeten vooral blijven in het tijdsbeeld van toen. Een remaster tot daar aan toe, maar de toegevoegde waarde van songs opnieuw opnemen in de sfeer en met de technologie van nu... niet mijn ding en meestal geen verbetering.
Het zijn Lynne's zijn songs, maar ik geloof niet dat ie er veel zieltjes mee wint.

Alles van ELO is al een keer zo glashelder uitgebracht, er zijn ook al zoveel compilaties verzonnen, dit heeft eigenlijk op voorhand al geen enkele nut meer.

Lynne heeft nu eindelijk een "definitieve" opname gemaakt van een 11-tal ELO klassiekers, net toevallig allemaal nummers die ook hits zijn geweest.
1 Blijkbaar niet eerder uitgebrachte song.

Hij is daarmee niet tot een smaakvolle selectie uit het ELO repertoire gekomen, het lijkt mij gewoon een volgende Greatest Hits.
Want, met alle respect, met name het begin van de carriére van ELO (periode 1971-1973) zou zich juist uitermate lenen voor nieuwe (moderne) opnames, toen kon Lynne met zijn complete orkest heel veel niet doen, door technische beperkingen.

Daar hadden de latere albums (waar Lynne nu uit heeft geselecteerd) veel minder last van. Hij zou nog hebben kunnen beslissen om Discovery (1979) van het dansbare gehalte te ontdoen en er een versie a la Eldorado van te maken. Aangevuld met vergelijkbare nummers op Xanadu.

Een soort Let it be....Naked van The Beatles. Maar een dergelijk project durfde/durft Lynne blijkbaar niet aan.

vandaag de release en jeff lynne avond op bbc4

Tnxs voor de tip! Dit wordt kijken naar mijn vroegere held!

Nieuwe wijn in oude zakken? Ja, eigenlijk wel, maar op een of andere manier smaakt dat wijntje best.

Lynne blijft dicht bij de originelen, maar voegt kleine verbeteringen toe. Geschiedvervalsing, maar van mij mag het.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Electric Light Orchestra - Mr. Blue Sky: The Very Best Of Electric Light Orchestra - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Na vier nummers ben ik afgehaakt, dus ik zal geen sterrenwaardering geven, maar op basis van wat ik heb gehoord is dit de definitie van overbodigheid. En luister toch eens hoe de snik van Can't get it out of my head is weggevallen in Lynne's vlakke nieuwe vocalen... Of nee, volg mijn raad niet op en luister maar niet.
 

De kleine verbeteringen die heb ik nog niet kunnen vaststellen. Een aantal nummers, zoals Showdown en 10538 Overture vind ik niet slecht, maar daar is het toch wel mee gezegd.
Ik heb je recensie gelezen, en ik vind het leuk te lezen dat het je nu wel pakt, maar luister eens goed naar de orginele, die zijn niet echt te verbeteren. Plus dat de orginele albums muziekaal zoveel meer te bieden hebben dan de hits.

De muziek was altijd upfront en de vocalen zaten als het waren er in verweven, nu lijkt de muziek naar de achtergrond te zijn verplaatst, met upfront vlakke vocalen en te strakke drums. Dat is mischien technisch dik in orde, maar ik vind het nogal storend.

Gelukkig komt de docu Mr. Blue Sky binnenkort op dvd uit met daarop wat arkoestische versies live met Richard Tandy en die zijn weer wel zeer goed.

Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd.

Heb het album beluisterd, hoor dat er veranderingen zijn maar ik vind het eerlijk gezegd nogal een beetje klinisch klinken.

Nu moet ik er bij zeggen dat ik vanmorgen ben opgestaan met een middenoor onsteking, dat zeker van invloed is op het horen van muziek. Volgens mevrouw musician ben ik daar behoorlijk sjaggerijnig van. Ik geef dus nog geen cijfer en zal braaf wachten tot ik weer volledig in staat ben tot goed horen.

Nou beterschap ermee Hans. Vervelend voor een muziekliefhebber als jij.

Ik heb nog niet de behoefte gehad om dit te beluisteren. Ik heb van huis uit iets tegen re-makes.
Ik snap Lynne's motivatie wel een beetje. Hij is een perfectionist en wil met de mogelijkheden van nu iets rechtbreien wat hem toen niet lukte.

Maar de magie van toen en misschien ook wel de beperktere mogelijkheden, heeft ook iets moois, namelijk het tijdsbeeld en dat moet je niet wegcijferen.
Het gevoel en de liefde waar mee het gemaakt is, krijg je nooit meer terug en dat hoor je volgens mij.

Revisionisme vind ik eerder een slechte dan goede eigenschap.

Het is natuurlijk leuk om bij een heruitgave een van origine ingekort nummer in z'n volledigheid uit te brengen. Het is wat anders als je besluit 'Nah, die drums kunnen wat scherper, die gitaren wat feller' en dan vervolgens een studio boekt. Daar trek ik de streep.

Toch ben ik wel een beetje benieuwd.
Ik vraag me af hoe Roy Wood tegenover een remake van 10538 Overture staat...

100% mee eens. En dan wordt dit album tenminste nog gebracht als expliciet opnieuw opgenomen (behalve natuurlijk voor de mensen die deze plaat nietsvermoedend kopen), maar uitgaves waarbij je er pas thuis (als je het boekje bekijkt of de CD zelf draait) achter komt dat er met de oorspronkelijke opnames geknoeid is (Ruben & the Jets van Zappa, de eerste CD-versie van het eerste Alan Parsons-album, er zijn vast nog wel andere en wellicht gruwelijker voorbeelden) zijn echt onvergeeflijk. Niet iedereen gaat thuis de forums af om te kijken hoe iets op CD is gezet (en in het geval van die Alan Parsons-CD bestond dat soort forums toen nog niet eens).
 

The Point Of No Return (nummer uit 2005) vind ik best aardig, ligt helemaal in de lijn met b.v. Armchair Theatre. Daar kunnen we nog meer van verwachten op de nieuwe releases van Zoom en Armchair Theatre, later dit jaar,

Het grote probleem dat ik ook heb met deze plaat, is dat het op de hoes niet direct duidelijk is dat het om een remake gaat. Op zich mag een remake best en pakt soms heel aardig uit. Ik kan me vanuit het standpunt van Jeff Lynne best voorstellen dat hij behoefte had aan een dergelijk album. Dat heeft te maken met hoe hij zijn songs in elkaar zet: namelijk niet als songs maar als compleet geluidsplaatje in zijn hoofd. Noten schrijven kan hij nauwelijks. De productie is voor hem minstens zo belangrijk als het liedje. En zo is hij gaan graven in zijn oorspronkelijke bedoelingen met de nummers. Het is een 'trip down memory lane'. Een solotrip ook. Wat is de man een freak en einzelganger. Hield al nooit erg van optreden en kan hier lekker alles alleen doen, in zijn eigen studio. Dagen kan hij doen over één geluidje. Hij vindt het heerlijk.

Na meerdere keren draaien begint mijn waardering voorzichtig te groeien. Het zijn minnen en plussen. Sommige nummers vind ik er wel degelijk op vooruitgegaan: organischer, evenwichtiger. Andere zijn klinischer, voelen kouder aan. Ik ben geen lid van de vroeger-was-alles-beter-club en sta open voor een nieuwe benadering. Wie weet valt het kwartje nog.

Destijds is er een kleine remake van het album van het Alan Parsons Project gemaakt omdat ze met de opkomst van de cd opeens de mogelijkheid kregen om allerlei zaken, die ze eerder weg hadden moeten laten op vinyl, alsnog konden toevoegen.

Dat is toen bij de verkoop van het geremasterde album (1987) uitgebreid gecommuniceerd, zelfs door middel van een stikker op de cd. Om dat te weten had je echt geen forum nodig.
Ik vond (en vind) het heel goed gedaan, stijlvol, met een uitbreiding van de dragende vocalen van Orson Welles en de toevoeging van enkele gitaarpartijen, die het geheel net even een extra bite gaven en er was uiteraard een sterke verbetering van het geluid als zodanig.

Momenteel koop je overigens het geheel als een dubbelalbum, het origineel en de "nieuwe" versie bij elkaar.

Jeff Lynne heeft "definitieve" versies willen maken van bekende hits van E.L.O., wat volgens mij toch iets anders is. Ik had eerlijk gezegd wel open willen staan voor een totale remake van Out of the Blue, inclusief uiteraard Mr. Blue Sky. Er bestaat een prachtige geremasterde versie van Out of the Blue, dus het blijft natuurlijk uitkijken.

Maar als Lynne het project nog eens onder de loep had willen nemen en dat had uitgebracht, had er vermoedelijk een beter resultaat gelegen, geen project dat als los zand aan elkaar hangt. De puristen hadden het nieuwe album links kunnen laten liggen, geïnteresseerden hadden het een oordeel kunnen geven.

Nog beter ware het geweest als Lynne al zijn moeite eens zou stoppen in nieuw en gedreven werk en wat minder naar het verleden zou kijken.

Ik kan me niet herinneren dat er indertijd zo'n sticker op de CD van Tales zat, maar misschien was dat wel zo. De toevoeging van Orson Welles was inderdaad zeer de moeite waard, maar de toegevoegde gitaarpartij en de alternatieve zangpartij van Arthur Brown, nee, dat vind ik echt niet kunnen. De uitgave van het dubbelalbum had ik inderdaad gezien, maar vooralsnog weet ik niet of ik het er voor over heb om nu díé weer te gaan kopen. Maar goed, dat is meer iets voor bij dát album.
 

Dat is eigenlijk het hele probleem van deze cd en wat Long Wave betreft ook, het is best aardig. Mijn verwachtingen van iemand als Jeff liggen toch een stuk hoger.

Verwachten doe ik niet zoveel meer. Als ik goed geteld heb komen er dit jaar totaal nog zes 'nieuwe' nummers als bonus op de drie heruitgaves. Daar zal ik niet van wakker liggen, want het zal niet ver afliggen van een nummer als Point Of No Return (typische Balance of Power-tekst trouwens).

Waar ik wel steeds meer van onder de indruk ben, is de ongelooflijke perfectie en kundigheid van dit remake-album. Ik draaide het eerst alleen in de auto en dan valt je nog niet zoveel op. Na het track-voor-track vergelijken met de originelen op mijn oude Marantz-speler (24 jaar oud maar onovertroffen) val ik toch wel om van verbazing. Dit is echt heel knap gedaan. Vooral Showdown, 10538 Overture klinken nu als een klok. Origineler dan het origineel, zeg maar. Ook Evil Woman, Strange Magic en Da Ya hebben aan impact gewonnen. Can't Get It Out Of My Head is geen verbetering.

Ik vraag me af of er een tweede artiest te vinden is die zijn eigen werk na 40 (!!) jaar zo nauwgezet kan naspelen op alle instrumenten, zelf zingt zonder slijtagesporen en dat alles ook nog produceert. Stel je voor dat ene Paul McCartney een album gaat uitbrengen met 10 grote Beatles-hits en dat alles zelf zingt, alle instrumenten speelt en het zo produceert dat het nauwelijks te onderscheiden is van het origineel. Dat zou toch ongehoord zijn.

Samengevat: Mr Blue Sky is beslist geen creatief hoogtepunt maar toch zeker wel razend knap gedaan!

Inderdaad, ik durf ook te stellen dat wat dat betreft Jeff Lynne niet te evenaren is. En er zijn wel meer multi-instrumentalisten, maar dit geloof ik niet dat een ander dit zou kunnen.

Nou is Jeff onbetwist mijn grootste held, ik zal nooit beweren dat hij de beste gitarist, pianist, bassist of producer is.Maar als totaal pakket, durf ik wel te stellen dat hij de beste muzikant is in de breedste zin van het woord. En dat laat hij met dit album wel zien.

Neemt niet weg dat ik altijd nog verwachtingen heb, en dan geen album in de lijn zoals hij die vroeger maakte, maar net als met Zoom werd ik na tig jaar wachten ook verrast. Eerst in de slechte zin, want wat was ik hier ziek van en wat vond ik het een teleurstelling. Na zeker 2 of drie jaar had het me dan eindelijk te pakken, daarna vond ik het geweldig, draai 'm zeker nog een aantal keren per week.

Dit album zal echt geen tien keer worden opgezet, nu niet straks niet, en waarschijnlijk nooit niet.
Dat had anders geweest wanneer hij zoals P. Hux's Homemade Spaceship (ELO Part vijf onderhand) de ELO hits semi acoustisch en met een iets andere intepertatie had opgenomen.

De ziel ontbreekt in deze nagespeelde topnummers van weleer. Dat werd me eigenlijk pas echt duidelijk toen ik Can't Get It Out of My Head in de nieuwe versie hoorde. Het raakt me helemaal niet, verdomme!! Hij had zijn tijd beter aan iets anders kunnen besteden. Zichzelf eens goed aankijken in zijn eigen spiegelglazen bril, bijvoorbeeld. Ik twijfelde lang over mijn beoordeling. Met pijn in het hart voor de lage score, maar toch 2,5 voor de vakman die Jeff nog steeds is en voor Point of No Return, wat bij mijn weten een 'nieuw' nummer is. Ik ken het in ieder geval niet.

Ik had ook nog niet gestemd, maar ben het in principe in grote lijnen met je eens.

Op het moment, dat er goede opnames liggen, die verder niet meer kunnen worden verbeterd, is ook het willekeurig opnieuw opnemen van uit z'n verband gerukte nummers van thema albums (wat hier duidelijk van toepassing is) eigenlijk een zinloze herhalingsoefening.

Omdat er met de nummers in principe niets mis is, geef ik het nog 3 sterren.
Maar van mij had Lynne in de afgelopen 11 jaar (2001 was Zoom het laatste ELO album) mogen werken aan een nieuwe cd van het Electric Light Orchestra.

Merkwaardig genoeg wellicht, denk ik dat voor dergelijke muziek van Lynne wel degelijk ruimte is in het totale muzikale aanbod van vandaag.

Een goeie ELO plaat? Ik zou 'm zo kopen...

waarom geef je hem dan een 2,5 ?

Lees effe een paar berichten terug Peterjan, een stuk of 5 is voldoende, dan had je je de moeite van je bijdrage kunnen besparen.

Musician en ik hadden het niet over deze, maar over een ELO cd met nieuw materiaal, waar Jeff z'n tijd beter aan had kunnen besteden.

Leg voor straf maar eens uit waarom jij dit wel 5* sterren waard vindt dan.

Als Peterjan 5 bijdragen terug gaat, komt hij bij mij uit. Samengevat: ik vind het goede namaak. Namaak, dus creatief stelt het weinig voor, maar wel knap gedaan. Dat kun je toch ook goed vinden?

Knappe en voor Lynne vast ook profijtelijke remake van de grootste ELO-hits. De oude meester wist zichzelf in sommige nummers zowaar te overtreffen in zijn huisstudio. Dank ook aan dochter Laura Lynne voor de koortjes.

Pas op: dit is géén verzamelalbum. De originele versies zijn opnieuw ingezongen en gespeeld. Normaal gesproken is dat een waarschuwing die de kopershand doet terugtrekken, maar geen nood: Jeff Lynne doet het erg knap. Commerciële of artistieke motieven, we zullen het nooit weten. In elk geval was Jeff zo in een nostalgische bui dat hij met grote precisie zich inleefde in hoe hij het destijds voor oren had. Soms minder dan origineel, maar soms ook heel geslaagd. Point of No Return is een leuke bonustrack, een nummer dat we nog niet kenden.

Heeft toch best wel een redelijke score, dit.
Maar kom op zeg. Net even Mr Blue Sky gezien met tekst.

Dan luister je toch naar een debiel liedje met achterlijke woorden. Het liedje zelf is muzikaal gezien gewoon een afbaksel van een kapotte asbak, en de tekst, nou ja, dat moet je zelf ondergaan.

Vreselijk. En dan staat dit ook nog heel hoog in heel veel lijsten. Waarom? Om de status die het heeft? Het is gruwelijke rommel.

Heb ik het over het bekende liedje hé, https://www.youtube.com/watch?v=aQUlA8Hcv4s, maar als dit al zo geweldig wordt bevonden, dan kan de rest niet minder troep en rommel zijn.

Jeff Lynne heeft wel eens verklaard dat er bij sommige nummers door tijdsdruk compromissen moesten worden gesloten tijdens het opnemen. Het gevolg was dat hij als muzikant de 'oneffenheden' hoorde die wij niet horen. Mijn ervaring is vooral met live-optredens dat je elk foutje van jezelf hoort, maar ook die van de andere groepsleden. Als je na het optreden met het publiek sprak bleek dat ze er niets van hadden meegekregen.
Lynne heeft kennelijk de drang gevoeld om de zaak te rectificeren door een aantal nummers opnieuw op te nemen, maar wij als publiek zijn niet op de hoogte van de oneffenheden die hij wel hoorde/hoort. Denk ik dus....
Het oordeel van (V)OMIT over Mr. Blue Sky is een geval van jammer, maar het is niet anders. Er kan nou eenmaal geen consensus bestaan over een liedje, al ziet het er inderdaad naar uit dat een behoorlijke meerderheid het waardeert. Persoonlijk vind ik het nog altijd een prachtig nummer. Heb ook de tijd meegemaakt dat het origineel een hit was. En mijn zonen hebben ELO een jaar of tien geleden ook ontdekt, onafhankelijk van mij, en zijn met zijn tweeën naar Amsterdam afgereist om Lynne er te zien optreden.