Mick Jagger - Primitive Cool (1987)

Opmerkelijk dat veel grote artiesten die tijd aan bloedarmoede leden (niet alleen Mick Jagger & The Stones maar ook David Bowie, Pink Floyd, Yes, Genesis, Neil Young enz.) wat ze probeerden te compenseren met destijds hippe maar nu gedateerde producties. 1987 is mede hierdoor wat mij betreft een minder albumjaar (natuurlijk ook veel goede albums maar veel minder dan bv. 1977 laat staan 1967).

Paar x gehoord, maar da's lang geleden.
Niet best in herinnering.
Mick dacht het alleen ook te kunnen, maar dat viel vies tegen.
Zijn volgende, Wandering Spirit is een fijn album.
Hier blijft de Stone dichter bij zijn roots en bevat sterk werk.
Wat mij betreft zijn enige solowerk wat er toe doet.

Geen geweldig album dit maar echt slecht vind ik het nu ook weer niet.Het probleem met Primitive cool is dat de nummers absoluut geen eenheid vormen en het daarom nogal onevenwichtig overkomt,wat het feitelijk ook is.Tel daar nog de hopeloos gedateerde productie bij op en je komt uit bij een middelmatig album.
Een aantal aardige songs staan er nog wel op (Say you will,het titelnummer) maar het geheel is behoorlijk teleurstellend.
Zonder twijfel Mick Jagger's zwakste solo album.
Gelukkig wist ie zich met Wandering spirit,zo'n zes jaar later behoorlijk te revancheren.

Dit album afgelopen weekend voor een prikkie op de rommelmarkt gekocht (op cd).
De nummers op de oorspronkelijke vinyl kant A zijn beste wel prima, al ben ook ik nooit zo kapot geweest van "Let's Work". Wilde Mick bij "Say You Will" overigens een knipoog maken naar Richards, want dat gitaarriffje is natuurlijk duidelijk een Richards riff. Ook "Kow Tow" vind ik nog wel prima, maar daarna zakt het album (dat gedeeltelijk in de Nederlandse Wisseloord Studio's is opgenomen) als een plumpudding in. De samenwerking met Dave Stewart leveren derhalve de beste nummers van dit album op voor mij.

Volgens mij heeft Mick het op voorhand moeilijker dan Keith. En heeft hij de pech dat Keith met Talk Is Cheap het beste Stones album van de afgelopen veertig jaar heeft gemaakt. Vergelijken pakt in het nadeel van Jagger uit, maar zegt niets over de songs op Primitive Cool.

Grappig dat Say You Will en Let’s Work bij velen van jullie zo goed scoren. De eerste is tergend saai en voor de tweede heb ik eigenlijk geen woorden. In het licht van de midden jaren 80 een prima album waarop Jagger juist laat horen naast de Stones een eigen geluid te hebben. En hoewel ik misschien wel een van de grootste Richards fans ben, blijft hij juist vasthouden aan de Stones sound.

The Stones hadden het moeilijk in de jaren 80 met als dieptepunt de solo platen van Jagger die absoluut afbreuk deden aan alles wat The Stones ooit voor stonden.
Geen van The Stones heeft een geloofwaardige en succesvolle solo carrière van de grond gekregen, in tegenstelling tot dat andere bandje, hoewel vooral Jagger dat wel ambieerde, ze zijn aan elkaar veroordeeld omdat ze elkaar hard nodig hebben, de liefde in de band is allang uitgedoofd.