Dave Edmunds - Get It (1977)

Pubrock plaveide de weg voor Britse punk en new wave. Met Nick Lowe was Dave Edmunds de peetvader hiervan. Al sinds eind jaren '60 actief met muziek stevig in jaren '50 r&b, rock 'n' roll en rockabilly verankerd, dwars tegen de trend van psychedelica en powertrio's in.
Nu was pubrock met zijn korte nummers en relatief sobere instrumentatie sowieso geschikt voor de muziek uit de oerdagen van popmuziek. Veel groepen in het genre putten daar midden jaren '70 dankbaar uit. Als producer overstijgt Edmunds' invloed die van zijn eigen muziek. Zo stond hij aan de wieg van de Britse rock 'n' roll revival die eind jaren '70 opgang deed met namen als Shakin' Stevens en Matchbox, de Welshman speelde bovendien in Rockpile met muzikanten die in de punk- en newwavescene actief zouden worden.

Ik beland bij deze plaat vanaf Marquee Moon van Television uit januari 1977 en Rattus Norvegicus van The Stranglers uit april dat jaar, op doorreis door new wave & aanverwanten. Twee albums en twee groepen die muzikaal ver verwijderd zijn van Edmunds' derde soloplaat Get It, die in dezelfde maand als het debuut van The Stranglers verscheen.
Op Get It zijn r&r-geluiden dominant, al ging hij niet zo ver dat hij zich met een vetkuif tooide. In november 1976 scoorde hij in Nederland met single Here Comes the Weekend, geschreven door Nick Lowe. Twee weken #27 in de Top 40, waarna (toen nog aspirant-)omroep Veronica het jarenlang gebruikte op de vrijdag om het weekend in te luiden. Van dat laatste kende ik het vooral. In diezelfde maand #29 in Vlaanderen.
Het nummer heeft overeenkomsten met zijn hit uit 1970 I Hear You Knocking, vanaf januari dat jaar zes weken #1 in het Verenigd Koninkrijk en bij Veronica #4.

Andere muzikale smaken op Get It: in Worn Out Suits, Brand New Pockets een vleugje country, op Where or When en Little Darlin' de invloed van surfpop met koortjes, op Juju Man cajun dankzij de accordeon. En verder rockt het, waarbij enkele covers: van onder meer Bob Seger (Get out of Denver), Graham Parker (Back to School Days), Hank Williams (Hey Good Lookin') en Arthur Crudup (My Baby Left Me).
Helemaal opvallend: de plaat verscheen bij Swan Song van "hardrockdinosaurus" Led Zeppelin. Waarschijnlijk omdat Jimmy Page hier warm van werd, tegelijkertijd een naam die door de nieuwe generatie werd verguisd. Kortom, Dave Edmunds was een vreemde eend voor de nieuwe generatie muzikanten van '76/'77, maar wel eentje die zijn sporen naliet. Net als zijn begeleiders, de groep Rockpile waarbij Nick Lowe.

In 1982 interviewde Geert Henderickx de man, zie hier. Mijn muzikale reis blijft in april '77 en gaat naar het debuut van The Clash.