The Clash - The Clash (1977)

Heel andere sound dan London Calling, maar wat voor één! Heerlijke punkclassics met nummers als White Riot en I'm So Bored with the U.S.A (staat deze op de US versie? ) The Clash is inmiddels zo'n band waar ik nooit een bericht van achterlaat maar wel twee albums hebben die ik de laatste tijd steeds vaker draai. 4,5* voor onze Britse herrieschoppers.

Deze plaat heb ik vanmiddag gekocht. Heb London Calling ook beluisterd, maar vond ik in eerste instantie te poppy en te netjes binnen de kantlijn klinken.

Dit is een echt mooi punk album, maar voor een punk album ook wel erg netjes gemaakt. De kwaliteit vind ik wel erg goed net als bij the Ramones dat ook het geval is.

Dit soort punk albums bevalt mij een stuk beter nog dan dat van The Sex Pistols, op dat album bevalt mij vooral dat Londense accent van Johhny Rotten niet zo, maar die mooie zware gibson gitaar is in dat album wel echt geweldig.

Leuk punk album, aardige debuutplaat van The Clash.

Deze week enkele nieuwe platen thuis geleverd, waaronder ook deze van The Clash. Het debuut, dus. Dat staat eigenlijk vol korte, punky nummertjes, met goeie teksten en de kenmerkende stem van Joe Strummer. En ook 'Police And Thieves', een nummer dat wat experimenteler is, en dat hun liefde voor reggae uitademt. Fijne debuutplaat!

Janie Jones

Samen met London Calling de beste plaat uit mijn Clash collectie. I'm so Bored with the USA en Career Opportunities zijn mijn favoriete nummers. R.I.P. Strummer.

Dé ultieme punkplaat van de eerste golf punkbands. Belangrijker dan de Sex Pistols voor mij. Weet nog toen-ie uitkwam, sloeg in als een bom bij mij, en heeft in wezen de rest van mijn hele leven beïnvloed, zowel politiek als muzikaal. Ik snapte volkomen wat ze riepen, en kon me volledig met hun identificeren. Het album van de eeuw, derhalve....

Heb de kleine roze box set van The Clash aangeschaft met alle studioalbums. Hoewel ik persoonlijk niet zo weg ben van punk vind ik dat album erg lekker klinken. Allemaal korte nummers die gewoon lekker weg luisteren. Ook het langere nummer op het album kan me bekoren. Ga het nog eens beluisteren , maar zal zeker 4-4,5* zijn.

Netjes binnen de lijntjes??? Gewoon het klassieke punk album, ver bovenuit de Bollocks. Wel erg jammer het fenomenale White Man in Hammersmith Palais hier niet op staat, maar enfin daar kwam ik pas achter toen ik de hele (UK) lp al had grijsgedraaid had. Rauwe plaat. Janie Jones is geniaal

Het debuutalbum van The Clash, toen nog een echte punkband. De 14 songs zijn energiek en stralen rebellie uit met rake teksten. Het nadeel is dat het nogal eenvormig is, een probleem dat ik met vrijwel alle punkalbums heb (zie ook die van Sex Pistols). Maar dit album geeft al een indicatie dat The Clash tot meer in staat is wat bevestigd wordt met het meesterwerk London Calling.

Oei, nog helemaal niks gepost hier...

Heerlijke, recht-voor-z'n-raapse oer-Clash. Lekker strak gespeeld en naar verluidt zonder veel poespas op de band geknald. Als ik het goed heb was Paul Simonon net het basspelen meester en vooral bij Police And Thieves hoor je zijn invloeden: Ska/reggae. Bedenk jezelf wel even dat het zo op London Calling had kunnen staan terwijl het begin 1977 is opgenomen.

Één van de beste debuutalbums aller tijden. 14 nummers lang knallen. De lyrics moest ik erbij lezen, want van Joe Strummer verstond ik in eerste instantie niks.

Tja, als je 3 punk albums op één dag tegenkomt op de jaarlijst 1977 van Oor, namelijk The Clash, The Boys en Ramones ga je vergelijken. The Boys heb ik 4* gegeven, Ramones 3,5* en aangezien ik dit toch de minste vind, 3* voor dit album. De drie albums hebben in de jaarlijst evenveel punten (25) en staan dus gedeeld 33e (in mijn berekening). Dat kan geen toeval zijn...?

Damn, wat kunnen korte nummers toch lang duren! De zang is de vreselijkste die ik ooit gehoord hebt. De instrumentenbeheersing is basic en ongeïnspireerd.. De nummers zijn dodelijk saai. Het is dat dit album in het boek 1001 Albums staat, anders was ik er nooit aan begonnen. Maar dit is mijn persoonlijke mening. Hier op MuMe wordt deze hogelijk gewaardeerd.

Omdat het niet leuk is dat er bij dit fantastische album zo'n negatief bericht bovenaan staat schrijf ik dit even. Fantastisch album dit, met heerlijke, korte punknummers. Enorm voorbeeld voor velen.

Hun beste LP ooit. Daarna werden ze helaas door hun platenmaatschappij CBS de verkeerde kant op gestuurd. De Lou's, voorprogramma van de Clash, verbraken hun contract met CBS. Hadden zij het ook maar gedaan.

Hier kan ik maar 1 ding over zeggen: onvervalst, puur punkalbum!

Orgineel binnen. Clash collectie compleet
Heerlijke plaat toch echt
Onvervalste punk van de eerste generatie

Toen ik vanaf 1980 Muziekkrant Oor ging lezen en de Popencyclopedie las (letterlijk van A tot Z, nerd die ik ben) kwam ik vanzelfsprekend ook The Clash tegen. Over hun titelloze debuut leerde ik dat dit (links-)politiek geëngageerde punkgroep was. Sommigen popjournalisten maakten in dat opzicht vergelijkingen met de protestgeneratie van de jaren '60.

Medio juni/juli 1976 verscheen de debuutsingle van Joe Strummers vorige groep The 101'ers. Hij is dan al overgestapt naar The Clash, gevraagd door gitarist Mick Jones en bassist Paul Simonon, zo vertelt de officiële website.
Wikipedia echter vertelt dat manager Bernard Rhodes en de toenmalige gitarist Keith Levene degenen waren die Strummer losweekten. Op 4 juli 1976 volgt het eerste optreden. Duidelijk is dat Rhodes van meet af aan een heldere koers helpt uitzetten. Strummer verwoordde het in oktober '76 in punkmagazine Sniffin' Glue zo: "I don't believe in all that anarchy bollocks!", in december '76 door hem in NME verduidelijkt met “We’re anti-Fascist, we’re anti-violence, we’re anti-racist and we’re pro-creative".

Na bezettingswijzigingen verschijnt in maart '77 single White Riot die in april op #38 piekt in de Britse hitlijst, diezelfde maand gevolgd door deze debuutelpee. Dit bij het majorlabel CBS: niet alles in punkland was volgens het credo 'Do It Yourself' .
Acht nummers op kant 1, zes op kant 2. Muzikaal gezien klinkt stevige rock, die met zijn melodieën toch toegankelijk klinkt. Althans, met de oren van nu. Toen kwam dit een stuk rauwer binnen. In de cover van Police & Thieves van de Jamaicanen Lee Perry en Junior Murvin is hun reggae fraai verpunkt.
Persoonlijke hoogtepunten naast de single zijn I'm So Bored with the U.S.A., het met een kleine gitaarsolo beginnende What's My Name en het felle Career Opportunities.

The Clash behaalde bij verschijnen meteen zijn hoogste positie: #12 op 24 april 1977. Punk bereikte een groter publiek.
New wave is een containerbegrip en eigenlijk is punk dat ook. The Clash klinkt beduidend anders dan collega-punkpioniers als Ramones, The Stranglers, Buzzcocks en Sex Pistols: ieder had zijn eigen stijl. En dit is muzikaal héél andere koek dan mijn vorige album tijdens mijn reis door new wave en de randen daarvan, Get It van Dave Edmunds. Ik ga verder van Londen naar Dublin en de The Radiators from Space.

Even de aandacht voor de US uitgave (1979) van dit album:

"...five tracks added to the American edition of The Clash. "Deny," "Protex Blue," "Cheat," and "48 Hours" were removed from the British edition and replaced for the U.S. release with the British-only singles "Complete Control," "(White Man) In Hammersmith Palais," "Clash City Rockers," "I Fought the Law," and "Jail Guitar Doors," all of which were stronger than the items they replaced."
bron: Allmusic review

Ik kan me zo voorstellen dat velen deze versie nog niet kennen, dus dan is het de moeite waard om die op te zoeken voor deze toch echt wel verbeterde versie van de UK editie.

Heeft ook een eigen plekje op onze site: US versie