Skids - Scared to Dance (1979)

ik kende enkel via U2 het nummer "The Saints are coming"; de rest van dit album mag er echter ook best wezen

Best bizar hoezeer deze plaat is vergeten als je bedenkt dat het gehele Twente stadion het nummer Saints Are Coming mee zit te brullen elke wedstrijd daar Maar die denken natuurlijk dat het een nummer van U2 is.. verder een uiterst effectieve punkplaat die de betere elementen uit het genre in zich herbergt en niet alleen maar het loze geros en geschreeuw. Stom dat ik dit nooit een cijfer heb gegeven, want ken de plaat dondersgoed!

Feitelijk de voorloper van Big Country.
Ik heb hem nog op een cassette staan en zelfs weer onder ook.
Kom er binnenkort op terug. Voor zover ik me kan herinneren goede herinneringen aan.
Into the Valley en The Saints Are Coming zijn in ieder geval geweldig.

Topalbum. Zo weinig stemmen en aandacht op Mume. Een gotspe!

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kom ik vanaf randgeval Japan, dat qua genre artrock in de voetsporen van David Bowie en Roxy Music maakte.

Die twijfel is er niet bij deze uit het Schotse Dunfermline afkomstige groep: op Scared to Dance klinkt muziek op de grens van punk en wave. Vooral het laatste genre klinkt. In maart 1978 was nonalbumsingle Sweet Suburbia bescheiden #70, later op de bonus-cd-versie van dit album verschenen.
Soms is het lekker meebrullen, zoals in opener Into the Valley, dat als single in maart 1979 #10 haalde in de Britse hitlijst. De muziek op de plaat werd geschreven door gitarist Stuart Adamson, de teksten door zanger-gitarist Richard Jobson.
Of One Skin klinkt als een vergeten nummer van U2, maar de waarheid is dat de Schotten gewoon eerder waren met het spelen van een stijl met krachtige gitaarriffs. Ander hoogtepunt van de eerste plaatkant is het uptempo en van een oh-oh-koortje voorziene Melancholy Soldiers.

Op kant 2 is daar dat ene bekende nummer. The Saints Are Coming werd evenwel pas bij ons bekend dankzij de coverversie door datzelfde U2 met punkgroep Green Day in 2006. Hier klinkt het origineel, dat verbazingwekkend als single in november '78 slechts tot #48 kwam in de Britse lijst. In Nederland niet eens tipparade of zelfs maar een radiohitje... In Six Times weer dat stuwende gitaarwerk, in sommige delen donker als post-punk.
Voor het overige klinkt optimistische, uptempo gitaarwave met het sturm-und-drang-gevoel van 'Wij gaan de wereld veroveren!' Zoals in slotlied Scale.

Als elpee piekte het in maart 1979 in de week van verschijnen meteen op #19 in de British Album Chart, waarmee er met Midge Ure een volgende Schotse naam succesvol was in de new wave, nadat deze in 1976 met Slik, vervolgens PVC2 en in '78 bij Rich Kids in de schijnwerpers kwam. Mijn reis vervolgt in Ierland: op naar Radiators, een voormalige punkgroep die dat genre geleidelijk ontgroeide.