The Killers - Battle Born (2012)

We hebben hier een acteur jaja.. mss is moviemeter iets voor je?

Verklaar je nader.

Als jij dat niet 'over the top' en overdreven vind.. zijn uitspraak. Ik denk dat je je dit bij KKOPI had willen plaatsen.

Na het dramatische Day & Age hoopte ik op een revival van the Killers. Nu ik het album heb gehoord moet ik echter concluderen dat ze alleen maar verder zijn afgezakt, had Day & Age misschien nog een klein aantal leuke momenten, op dit album doen ze echt maar nul goede dingen.

Commerciële zeikpop die op alle fronten langs me heen gaat, ik zie geen enkele reden om nog een keer naar dit album te luisteren en ben ook niet van plan dat te gaan doen. In plaats daarvan zet ik Hot Fuss ,Sam's town en Sawdust nog wel is een keer op en denk ik terug aan de tijd dat ik nog groot fan van the Killers was, want dat het een geweldige band is met geweldige muzikanten hebben ze allang bewezen, nu moeten ze weer opnieuw goede muziek gaan maken.

Ik kan me best voorstellen dat sommige mensen bij het luisteren van deze walgelijke plaat bepaalde onderbuik gevoelens op voelen komen. Stel je voor dat je echt een fan vanaf het eerste uur bent, ze overal volgt, jaren naar hun concerten en albums uitkijkt... tja.

Die 4 jaar heeft ze duidelijk niet goed gedaan. Meer gitaren en meer rock hadden ze ons beloofd. Meer gitaar.. ja misschien wel, meer power? uhhm nee. Betere songs? nee.

Dat is wat mij zo tegenvalt. Het feit dat de liedjes zo ontzettend zwak zijn.
Coldplay bewandeld de dezelfde route. Ben ook geen fan van hun laatste plaat maar hij luisterd wel lekker weg en is ook niet zo onthutsend zwak als deze.

Kom op. Buiten het feit dat het logisch is dat ik overdrijf, kun je uit mijn reactie ook opmaken dat ik een bepaald punt probeer te maken over een van de nummers.

Ik ga nog geen stem geven, maar oh, oh, oh wat een onthutsende eerste luisterbeurt voor deze plaat. Heb me stierlijk verveeld bij wat ik op dit moment niet anders dan als een zooi hele zwakke composities kan bestempelen. Dit kon wel eens het definitieve einde van The Killers zijn - voor mij dan in ieder geval... Moet me bij Nieuwstad aansluiten: als je deze hoort lijkt Day & Age ineens een heel goed album..

masterpiece ! de mensen die dit een slecht album vinden zijn gek !

Als een groot liefhebber van The Killers heb ik lang uit gekeken naar deze nieuwe langspeler. Elk jaar een nieuwe Kerst single is best leuk, maar een compleet album luister ik toch net ff liever.

Persoonlijk houd ik wel van muzikale koerswijzigingen die bands en artiesten uitvoeren. Een nieuwe sound of een solo album. Dikke prima!
Dit album heb ik al aan 10 luisterbeurten onderworpen en ik vind 'm erg fijn. Sommige tracks komen beter uit de verf dan andere. Maar was dat op Sam's Town toch ook al zo?

Dit album haalt niet het niveau van hun eerste 2 albums. Maar slecht is 'ie zeker niet. Ik ga er in ieder geval erg veel plezier aan beleven en kan niet wachten om ze live te horen!

Dan ben ik wel benieuwd wat dit album voor jou zo goed maakt.

Ik vind de eerste 3 nummers best nog goed, met Runaways dan als beste nummer. Niet dat Flesh and Bone en The Way It Was zeer sterke poprocksongs zijn, maar een heel album van dit niveau zou mijns inziens zéker meer verdienen dan 2,90.
Vanaf 'Here With Me' zakt het dan een eerste keer als een pudding in mekaar. Dat is allesbehalve een Killers-waardige song. De tekst van het reffrein is hier al eens belachelijk gemaakt en daar kan ik het eigenlijk alleen maar mee eens zijn. A matter of time werkt me eigenlijk meer op de zenuwen dan het mij bekoort. Coldplay mag ook veel wooh's en dergelijke gebruiken, maar dan vind ik persoonlijk dat ze dat toch heel wat beter doen dan The Killers hier. De ohohohohoh in de strofes irriteren me alleen maar.
Ook Deadlines and Commitments mist toch heel wat tempo. Doet me denken aan wat Day&Age-materiaal, maar dan vind ik ongeveer elke song op dat album toch stúkken beter.
Miss Atomic Bomb is , tgoh, doenbaar. Maar dan zie je duidelijk het grote probleem van dit album: dit lied is slechts doenbaar en is toch beter dan de 3 voorgaande nummers… Dat is zéér pijnlijk voor een band van het kaliber The Killers.
Ik ga er verder eigenlijk weinig woorden aan vuil maken, want het laatste deel van het album is niet beter dan het middenstuk. Behalve dan dat Battle Born nog best goed is, al kan dat ook het effect zijn van die misplaatste draak als Be Still ervoor.
Dit album mist tempo, mist snedige gitaarsolo’s, mist kracht,… en is dan ook veruit het zwakste Killers-album. Het zou jammer genoeg van veel bands het zwakste album zijn.
Ik ga het album tóch nog een aantal luisterkansen geven, enkel dan op basis van de bandnaam. Ik wíl het namelijk niet slecht vinden, het zijn de Killers verdomme, maar dit album is... slecht. Dit is alleszins mijn mening na 3 luisterbeurten en ik vrees dat dit zo zal blijven, al luister ik het 30 keer.
Ik hoop dat ik nog wat schoonheid ontdek in enkele songs, naast 1-3, (7) en 12 dan, maar ik betwijfel het. Een magere 2 sterren is op dit moment het verdict en dat is een nog heel wat grotere teleurstelling dan bijvoorbeeld de nieuwe Temper Trap.

Jeetje wat is dat toch met die bands die allemaal de zeikpop kant op gaan :S Coldplay, Snowpatrol, killers etc. Ik dacht ik doe nog even een poging maar het is weer net als met day and ag alleen nog wat slechter.

Na alle berichten hierboven vanmorgen dan maar eens zelf een luisterbeurt er tegenaan gegooid. Na twee nummers dacht ik: "wat zit iedereen toch te zeuren, dit klinkt weer berelekker". Maar had ik dat maar niet gedacht, want wat hadden mijn gerespecteerde medeforumgenoten het weer goed gehoord... Al ga ik dan misschien nog een stapje verder; ik durf te stellen dat het na nummer twee echt regelrecht bagger is!! Het doet me denken aan Chicago, dat na een BRIL!JAN!TE! eerste plaat en aardige tweede plaat daarna het spoor volledig bijster raakte en verzandde in diarree-opwekkende prozac-liefdesliedjes.
Wat een ongelofelijke tegenvaller dit. Ik sluit me dus aan bij de meerderheid (mêh)

Zo ontzettend jammer dit. Een band die in het verleden bewezen heeft ijzersterke platen te kunnen maken en nu volledig de plank misslaat. Hot Fuss en Sam's Town waren twee echte top platen met inhoudelijk erg goeie nummers die stuk voor stuk van elkaar te onderscheiden waren. Na Sawdust werd met Day & Age al een minder album afgeleverd dat reeds gekoppeld was aan hun commerciële succes. Na een radio stilte van een aantal jaren en het onthutsend slappe solo project van frontman Brandon Flowers, had ik alle hoop dat ze terug zouden gaan naar waar ze echt goed in zijn en dat is indierock nummers maken met meer dan behoorlijk inhoudelijke teksten. Helaas kwam ik bedrogen uit en kreeg ik een soort van catchy popplaat te horen waarvan vrijwel alle nummers op elkaar lijken. Ik ben bang dat er weer een band ten onder gaat aan het commerciële succes en de drang om de grote massa te pleasen. Dood en dood zonde.

Runaways is best een goed nummer eigenlijk, de rest van het album heb ik nog niet gehoord maar ik vind dit in ieder geval al een stuk beter dan dat vreselijke Human.

Ik moet zeggen dat, na al deze kritiek hier, de eerste luisterbeurt reuze mee viel. Ik heb het hele album nu een stuk of zeven keer geluisterd in twee dagen. Voorlopige favorieten zijn Flesh and Bones, Runaways en Battle Born... maar daar houdt het ook al snel op. Het lijkt wel alsof The Killers niet verder komen dan een paar goede nummers en die dan altijd aan het begin van het album zetten. Zelfs het soloalbum van Brandon Flowers had hier last van, wat mij betreft.

Ik zal dit album vast nog wel vaker opzetten, simpelweg omdat het makkelijk wegluistert. Hoogstaand vind ik het niet, maar als ik eens hersenloos muziek wil luisteren, weten The Killers en Flowers' stem mij toch altijd wel te bekoren.

Momenteel wat oppervlakkig aan het beluisteren...ben ik de enige die hoort/denkt dat Flowers vocaal soms niet in vorm lijkt?

Dat viel niet mee.........eens maar nooit meer; te veel nep en kitsch voor mij.

Mooie hoes

mooie hoes, kleurencombinatie zit goed in elkaar. Printkwaliteit van het boekje is trouwens ook heel goed. Cd-doosje zelf is ook uitermate handig, de cd past er perfect in, en het zit allemaal uitermate functioneel in elkaar; De cd zelf speelde ook op mijn installatie zonder problemen, complimenten dus ook aan de mensen die de cd geperst hebben. Je kan de cd trouwens ook als spiegeltje gebruiken, wat toch een handige tool is (hadden ze misschien als extra selling point kunnen vermelden op de hoes).

de muziek zelf dan... tja, het zou leuke liftmuziek zijn, ware het niet zo klote-irritant

Ik snap dan niet dat je deze plaat op 1 hebt staan :S

Sommige mensen pijnigen zichzelf nou eenmaal graag

Hoe hard ik het ook probeer het wil niet lukken. De gunfactor ligt bij mij erg hoog. Als deze plaat van een ander nietszeggend groepje was geweest was ik allang afgehaakt.

Goed idee van Brandon Flowers om Flamingo uit te brengen. Het nostalgische sfeertje dat hij daar opwekte kwam zo goed als over. Toen ik voor het eerst de trailer van dit album bekeek werd ik alleen nieuwsgieriger, omdat die me deed geloven dat deze lijn door Flowers vrolijk werd doorgetrokken, en dit keer met échte stevige Killers songs.
Runaways volgde toen. Een waardige Killers-song.
Toen de eerste live opnames. Flesh and Bone, mooi! Zelfde deuntje als in de preview. *klik verder* Miss Atomic Bomb, na het eerste refrein mist er iets, ongetwijfeld, maar dat ligt vast aan de microfoon van de camera, het is immers een amateur opname! Rising Tide. Vast een van de mindere songs op het album. Het zal ook wel de enige zijn.

Mijn eerste dag Battle Born: 11 september. Ik was vreselijk enthausiast voor ik op play drukte, en Flesh & Bone IS dan wel een mooi nummer, maar waar in 's hemelsnaam is die kracht in Flowers' stem? Is het ingezongen nadat hij een marathon heeft gelopen? Het komt emotieloos uit zijn mond, alsof hij er geen spier bij vertrok. Wat een vreemde zaak. Maargoed, verder:

The Way It Was:
Hier valt Brandon met de deur in huis: "Ik heb nul inspiratie. Het is op." Je kunt hier dan ook probleemloos 'This is Your Life' van het vorige album overheen zingen, en in het refrein even eenvoudig 'Crossfire' van Flamingo. Dan heb je nog de jaren 80 synths maar goed, die zitten over het hele album verspreid en voor het toppunt moet je bij nr. 6 zijn.

Here With me:
'Jaaa kom op, je kunt het einde van het nummer halen! Zet hem op! Come on! Nog eventjes maar.'
Mensen, bijna VIJF minuten lang moet dit gevoel duren! Een soort eindeloos gesleur . En de tekst, ja, die werd hier laatst nog met Bieber vergeleken en dat is helemaal correct.

A Matter Of Time
Whoo-whoo
Voor de rest is dit een degelijke rock song met hier ook een vreemde songstructuur, zoals Flowers dat vaak doet.


Deadlines And Commitments:
Dit nummer trekt vaders en moeders aan als zombies. Genadeloos uit Flowers' 80s collectie samengesteld. Ik vind het behoorlijk lekker klinken.

Miss Atomic Bomb:
Ik citeer uit een ander bericht van mij:

Er mist zo ontzettend veel in Miss Atomic Bomb. Tot en met het einde van het eerste refrein is het behoorlijk veelbelovend, het sfeertje borrelt op. Ennnnn...dan zakt alles in elkaar. De pit in het nummer verdwijnt ronduit. 'Waar blijft die 'explosie' toch! aarh nee nét niet, nee toch! ' en uiteindelijk is het nummer aan het uitfaden.

The Rising Tide:
Ik kan me niet voorstellen dat iemand de intro van 40 seconden (!) nodig heeft of überhaupt kan opmaken wat het precies met de rest van het nummer te maken heeft.
Het zijn leuke coupletten maar het refrein is weer een inspiratieloos standaard verloop van akkoorden. De solo is nog leuk.

Heart Of A Girl:
Aardige effecten op de elektrische gitaar. Ook geen slechte zaak hoe Flowers hier eindelijk zijn stem laat horen, zoals op Runaways.

From Here On Out:
'Cowboy's Christmas Ball', iemand?
Hoe dan ook, dit nummer is leuk. De Country sfeer, het 'vertellen' komt mooi naar voren zoals Flowers dat deed op Flamingo. In combinatie met de geluiden van de gitaar is het een mooi plaatje.

Be Still:
Nee.

Battle Born:
Doet me op het begin denken aan John Mayer, aan een van zijn laatste nummers?
Hoe dan ook, goed gitaar werk, maar helemaal niets bijzonders. Is het overigens vreemd dat dit nummer niet 'Up Against the Wall' heet?

Ronduit een matige plaat, helaas, waarbij het sfeertje waar ik op gehoopt had in de verste verte niet te vinden is. Waar is het gevoel dat je krijgt bij de trailer van dit album, of bij de video van 'Runaways'? Uitendelijk is de rest een soort verzameling van slappe b-kanten geworden, zoals hier eerder werd gezegd. De positieve kant van mijn oordeel is voor een tweetal nummers en de hoes.

Ik moet bij Deadlines and Commitments op de een of andere manier erg denken aan Savage Garden. Dat zou je toch niet 1-2-3 verwachten bij een band met de naam The Killers.

Je snapt me niet.. geeft niet. Lezen is soms moeilijk
Je hebt deze plaat namelijk op 1 staan in rotatielijst. Terwijl je het een slecht album vind :S

Ik denk dat hij het net wel goed begrijpt ->
Hij zegt dat hij deze plaat, ondanks dat die nu niet goed bevonden wordt, toch vaak draait en veel kansen geeft. Het is dus goed mogelijk dat ie toch het vaakst gedraaid wordt en bijgevolg op 1 staat in de rotatielijst. Slechts mijn interpretatie.

De single 'Runaways" voorspelt niet veel goeds, ik ga passen denk ik.

En de juiste.
Ik vind de overige 4 platen in de lijst beter maar hoop door het meer draaien, iets wat lijkt op een groei te bewerkstelligen.

Mijn comment over de stem van Flowers blijkt toch onzin te zijn. Het album begint te groeien. Mooie popliedjes, niets meer of minder. Runaways blijft een prachtsingle, en Miss Atomic Bomb wist me ook snel te overtuigen. Weinig nummers blijven echt hangen, maar het zoete americana sfeertje maakt dat het album enorm lekker wegluistert. Een puntje van kritiek is wel dat de teksten soms wel erg prepuberaal of inspiratieloos overkomen. Gelukkig gebeurt dit niet te vaak