The Killers - Battle Born (2012)

Ik vind de eerste 3 nummers best nog goed, met Runaways dan als beste nummer. Niet dat Flesh and Bone en The Way It Was zeer sterke poprocksongs zijn, maar een heel album van dit niveau zou mijns inziens zéker meer verdienen dan 2,90.
Vanaf 'Here With Me' zakt het dan een eerste keer als een pudding in mekaar. Dat is allesbehalve een Killers-waardige song. De tekst van het reffrein is hier al eens belachelijk gemaakt en daar kan ik het eigenlijk alleen maar mee eens zijn. A matter of time werkt me eigenlijk meer op de zenuwen dan het mij bekoort. Coldplay mag ook veel wooh's en dergelijke gebruiken, maar dan vind ik persoonlijk dat ze dat toch heel wat beter doen dan The Killers hier. De ohohohohoh in de strofes irriteren me alleen maar.
Ook Deadlines and Commitments mist toch heel wat tempo. Doet me denken aan wat Day&Age-materiaal, maar dan vind ik ongeveer elke song op dat album toch stúkken beter.
Miss Atomic Bomb is , tgoh, doenbaar. Maar dan zie je duidelijk het grote probleem van dit album: dit lied is slechts doenbaar en is toch beter dan de 3 voorgaande nummers… Dat is zéér pijnlijk voor een band van het kaliber The Killers.
Ik ga er verder eigenlijk weinig woorden aan vuil maken, want het laatste deel van het album is niet beter dan het middenstuk. Behalve dan dat Battle Born nog best goed is, al kan dat ook het effect zijn van die misplaatste draak als Be Still ervoor.
Dit album mist tempo, mist snedige gitaarsolo’s, mist kracht,… en is dan ook veruit het zwakste Killers-album. Het zou jammer genoeg van veel bands het zwakste album zijn.
Ik ga het album tóch nog een aantal luisterkansen geven, enkel dan op basis van de bandnaam. Ik wíl het namelijk niet slecht vinden, het zijn de Killers verdomme, maar dit album is... slecht. Dit is alleszins mijn mening na 3 luisterbeurten en ik vrees dat dit zo zal blijven, al luister ik het 30 keer.
Ik hoop dat ik nog wat schoonheid ontdek in enkele songs, naast 1-3, (7) en 12 dan, maar ik betwijfel het. Een magere 2 sterren is op dit moment het verdict en dat is een nog heel wat grotere teleurstelling dan bijvoorbeeld de nieuwe Temper Trap.

Goed idee van Brandon Flowers om Flamingo uit te brengen. Het nostalgische sfeertje dat hij daar opwekte kwam zo goed als over. Toen ik voor het eerst de trailer van dit album bekeek werd ik alleen nieuwsgieriger, omdat die me deed geloven dat deze lijn door Flowers vrolijk werd doorgetrokken, en dit keer met échte stevige Killers songs.
Runaways volgde toen. Een waardige Killers-song.
Toen de eerste live opnames. Flesh and Bone, mooi! Zelfde deuntje als in de preview. *klik verder* Miss Atomic Bomb, na het eerste refrein mist er iets, ongetwijfeld, maar dat ligt vast aan de microfoon van de camera, het is immers een amateur opname! Rising Tide. Vast een van de mindere songs op het album. Het zal ook wel de enige zijn.

Mijn eerste dag Battle Born: 11 september. Ik was vreselijk enthausiast voor ik op play drukte, en Flesh & Bone IS dan wel een mooi nummer, maar waar in 's hemelsnaam is die kracht in Flowers' stem? Is het ingezongen nadat hij een marathon heeft gelopen? Het komt emotieloos uit zijn mond, alsof hij er geen spier bij vertrok. Wat een vreemde zaak. Maargoed, verder:

The Way It Was:
Hier valt Brandon met de deur in huis: "Ik heb nul inspiratie. Het is op." Je kunt hier dan ook probleemloos 'This is Your Life' van het vorige album overheen zingen, en in het refrein even eenvoudig 'Crossfire' van Flamingo. Dan heb je nog de jaren 80 synths maar goed, die zitten over het hele album verspreid en voor het toppunt moet je bij nr. 6 zijn.

Here With me:
'Jaaa kom op, je kunt het einde van het nummer halen! Zet hem op! Come on! Nog eventjes maar.'
Mensen, bijna VIJF minuten lang moet dit gevoel duren! Een soort eindeloos gesleur . En de tekst, ja, die werd hier laatst nog met Bieber vergeleken en dat is helemaal correct.

A Matter Of Time
Whoo-whoo
Voor de rest is dit een degelijke rock song met hier ook een vreemde songstructuur, zoals Flowers dat vaak doet.


Deadlines And Commitments:
Dit nummer trekt vaders en moeders aan als zombies. Genadeloos uit Flowers' 80s collectie samengesteld. Ik vind het behoorlijk lekker klinken.

Miss Atomic Bomb:
Ik citeer uit een ander bericht van mij:

Er mist zo ontzettend veel in Miss Atomic Bomb. Tot en met het einde van het eerste refrein is het behoorlijk veelbelovend, het sfeertje borrelt op. Ennnnn...dan zakt alles in elkaar. De pit in het nummer verdwijnt ronduit. 'Waar blijft die 'explosie' toch! aarh nee nét niet, nee toch! ' en uiteindelijk is het nummer aan het uitfaden.

The Rising Tide:
Ik kan me niet voorstellen dat iemand de intro van 40 seconden (!) nodig heeft of überhaupt kan opmaken wat het precies met de rest van het nummer te maken heeft.
Het zijn leuke coupletten maar het refrein is weer een inspiratieloos standaard verloop van akkoorden. De solo is nog leuk.

Heart Of A Girl:
Aardige effecten op de elektrische gitaar. Ook geen slechte zaak hoe Flowers hier eindelijk zijn stem laat horen, zoals op Runaways.

From Here On Out:
'Cowboy's Christmas Ball', iemand?
Hoe dan ook, dit nummer is leuk. De Country sfeer, het 'vertellen' komt mooi naar voren zoals Flowers dat deed op Flamingo. In combinatie met de geluiden van de gitaar is het een mooi plaatje.

Be Still:
Nee.

Battle Born:
Doet me op het begin denken aan John Mayer, aan een van zijn laatste nummers?
Hoe dan ook, goed gitaar werk, maar helemaal niets bijzonders. Is het overigens vreemd dat dit nummer niet 'Up Against the Wall' heet?

Ronduit een matige plaat, helaas, waarbij het sfeertje waar ik op gehoopt had in de verste verte niet te vinden is. Waar is het gevoel dat je krijgt bij de trailer van dit album, of bij de video van 'Runaways'? Uitendelijk is de rest een soort verzameling van slappe b-kanten geworden, zoals hier eerder werd gezegd. De positieve kant van mijn oordeel is voor een tweetal nummers en de hoes.

Mijn comment over de stem van Flowers blijkt toch onzin te zijn. Het album begint te groeien. Mooie popliedjes, niets meer of minder. Runaways blijft een prachtsingle, en Miss Atomic Bomb wist me ook snel te overtuigen. Weinig nummers blijven echt hangen, maar het zoete americana sfeertje maakt dat het album enorm lekker wegluistert. Een puntje van kritiek is wel dat de teksten soms wel erg prepuberaal of inspiratieloos overkomen. Gelukkig gebeurt dit niet te vaak

Il heb vele negatieve reacties gelezen maar ik vind dit gewoon een zeer goed album,misschien moet je dit album een paar beluisteren

Oef, wat een verschrikkelijk vermoeiende plaat om naar te luisteren is dit. Kapot geproduceerd met allemaal tierelantijntje die de muziek totaal niet te goede komen.

Wat gemengde gevoelens over dit nieuw album van The Killers. Aan de ene kant klinkt het weliswaar best lekker na een aantal luisterbeurten, aan de andere kant mis ik een vorm van passie, enthousiasme en originaliteit. Het moge duidelijk zijn dat zij niet nogmaals de wereld zullen veroveren met dit album en dat zij de albumverkoop voornamelijk te danken hebben aan het verleden.

Runaways en het ingetogen Be Still zijn losstaande nummers die bovengemiddeld goed zijn. Daarnaast vind ik het nog steeds mooi als Brandon Flowers al rijmend verschillende zinnen aan elkaar plakt. Ik kan in ieder geval concluderen dat het album niet zo slecht is als het cijfer hier doet vermoeden. Maar hopelijk komen ze in de toekomst niet nogmaals met een dergelijk (saai) album.

Ontzettend uitgekeken naar dit nieuwe album van The Killers. Zij zijn mijn favoriete band sinds 'Human' uitkwam op hun vorige album. Al snel daarna volgde 'Spaceman', die direct een andere favoriet werd. Daarna uiteraard ook hun oudere werk beluisterd en gezien en ook dat vond ik de moeite waard. Ik heb eigenlijk niet echt een nummer van hen gehoord dat ik verschrikkelijk slecht vond en het merendeel is imo gewoon erg prettig om naar te luisteren. Het solo-album van Flowers vond ik ook wel leuk, maar niet zo goed als The Killers.

Toen ik hier de eerste reacties zag binnenkomen vreesde ik voor het ergste: een enorme flop. En dat terwijl ik de trailers die de band uitbracht op hun Youtube kanaal nog best veelbelovend uit zag zien. Toch maar even afgewacht totdat ik het album zelf volledig gehoord had. De opener van het album is geweldig: Flesh and Bone is een fantastische plaat, die wat mij betreft best 2e of 3e single mag worden. Zowel de zang van Flowers als de instrumentale kracht van The Killers komt goed naar voren. Dan volgt de eerste single: Runaways. Een erg leuk nummer wat mij betreft, begint vrij rustig en loopt uit naar een erg sterke finale. Deze twee tracks doen echt wat meer herinneren aan de oudere rock-tracks van The Killers.

Daarna remt de power van het album af. The Way It Was is een mooi nummer, het refrein is erg leuk maar ik snap wel dat vanaf dit punt ook mensen teleurgesteld raakten, omdat het wat meer van hetzelfde is en iets 'softer' dan de voorgangers. Dan krijgen we, wat mij betreft, het minste nummer van het album. Gelukkig is het ook niet rampzalig, maar de zin ''Don't want your picture on my cell phone'' voelt wel erg slap naast lines als ''I've got soul, but I'm not a soldier'' of ''Are we Human, or are we Dancer?'' (om er maar even een paar te noemen - er zitten er ook echt wel in dit album). Verder loopt Here with Me ook enigszins traag. Het zou best kunnen dat ik het nog beter ga waarderen, maar dat zit er nu nog niet in. Gelukkig herpakt het album zich meteen weer met het leuke A Matter of Time en het zelfs sterke Deadlines and Commitments. Miss Atomic Bomb is leuk, maar zoals al eerder is gezegd, mist deze een soort 'finale'. Er had wat meer uitgehaald kunnen worden, maar verder is het opzicht wel een leuk nummer. The Rising Tide voelt aan als een 'oud' nummer, niet zozeer 'oud' in de zin van The Killers van vroeger, maar het heeft een soort jaren '80 sfeertje. Best een aangename plaat. Heart of a Girl is een erg rustige plaat, niet slecht, maar ook niet echt een uitspringer. From Here On Out is een leuk nummer, maar wel een met een erg aparte stijl. Ook een beetje kort voor een nummer van The Killers, maar dat is verder niet zo'n probleem. Net als bij de vorige track - leuk, maar niet speciaal. Be Still is een prachtig ingetogen nummer wat mij betreft. Erg mooi gezongen door Flowers, eentje die ik graag live wil horen. En dan een prachtige afsluiter: Battle Born. Eentje die goed doet herinneren aan de 'oudere' Killers en ook wel een beetje aansluit bij de eerste twee nummers.

Ik heb de versie die ook de bonus-tracks bevat. En deze zijn uitermate genietbaar. Zowel Carry Me Home als Prize Fighter zijn beide de moeite waard. De remix van Flesh and Bone is ook wel leuk.

Gelukkig ben ik allerminst teleurgesteld in dit nieuwe album van de band. Ik ben, zoals ik al eerder zei, groot fan van al hun vorige werk. Ook, en zelfs vooral Day & Age. Battle Born is wat dat betreft een compleet ander album. Sommige invloeden zijn wel terug te horen, maar toch lijkt de band meer terug te neigen naar Sam's Town. Weliswaar iets softer misschien, maar toch erg goed wat mij betreft!

Na de 3e luisterbeurt stijgt het cijfer naar 4,5*.

DEEL 2

12) Battle Born, wederom een prima Killers liedje, dikke voldoende weer.

Ik heb de luxe uitvoering met bonustracks, dus:
13) carry me home: waarom niet op de gewone cd, prima nummer, te goed voor een bonusnummer, eerste 10 seconden zijn gejat van de Simple Minds lijkt me.
14) Flesh and bone (Jacques lu cont remix), ik ben niet zo van de remixen, ik ben ook een groot Rammsteinfan, Rammstein heeft er ook een handje van om met remixen te komen op haar cd singles en verzamelalbums, vind ik altijd een beetje goedkoop. Waarom? Zet je zelf niet te kijk met die belachelijke disco remixen.
15) Prize Fighter, meen me te herinneren dat ook dit nummer in het Ziggo Dome afgespeeld werd, een beetje à la Waterboys, mooi nummer, waarom live spelen als je het op de gewone cd niet hebt staan.
Nummer vind ik niet slecht niet goed, gewoontjes.

Kortom de nummers 1 t/m 7 vind ik zondermeer goed. Dan 3 slechte nummers, be still en Batlle born geven album alsnog een goed einde.
Speel de cd vaker af en geef het een kans.
Overigens een zeer verzorgde cd, mooi boekje, mooie hoes.

Weet niet of ik ze in juni nog in Brussel zal zien, Rammstein twee weken eerder in Nijmegen en Muse ook begin juni doen al een flinke aanslag op mijn portemonnee, maar wie weet zal ik er toch weer bij zijn.

Jack Wells

Paar berichten terug heb je dit letterlijk getypt. Toen heette je nog Thekillers82737

“Voor mij het beste album aller tijden even als het beste killers album.. ik snap niet waarom mensen zowel day and age als deze minder vinden. De meest diepe teksten zitten verscholden in deze albums terwijl hot fuss ook goed is maar de diepheid toch minder aanwezig is.

Bombastisch, diepe teksten, prachtige stem van brandon en een gevoel van de 80's. Ik houd er persoonlijk van.

Geen een slechte track te herkennen.. minst favoriete is the rising tide.”

Vandaar mijn verwarring dat ik hem niet in je top 10 zag

Hot Fuss vond ik destijds echt een geweldig debuut, maar ik kan tegenwoordig maar moeilijk naar The Killers luisteren. De sound is gewoon té kitcherig, en de stem van Flowers gaat dan ook vervelen. Bij deze plaat merk ik dat ik er na 3 songs wel gewoon genoeg van heb, het wordt daarna echt minder met her en der zelfs een paar kwijlerige mislukkingen. Een enkele opleving als (From Here on Out) is dan niet genoeg. Ik was van plan de hele discografie van de band nog eens door te nemen, maar ik moet nu eerst weer even een jaartje of zo bijkomen.