The Doors - Live at the Bowl '68 (2012)

tracks kloppen m.i. wel, maar volgorde staat verkeerd weergegeven; kijk maar op website van rhino/doors en overige berichtgeving over dit (nieuwe) volledig geremasterde album!

label eagle rock is m.i. bestemd voor bluray/dvd en cd/lp is rhino label.....

Uhmmm weet niet wat ik van deze release moet denken...

Hebben ze The Doors nog niet genoeg uitgemolken?

Steeds nieuw materiaal lijkt mij toch geen probleem? Als het nou de 20ste verzamelaar is dan is het inderdaad uitmelken.
The Doors is één van de weinige 'ex'-bands die al zoveel concerten hebben uitgebracht t.o.v. betrekkelijk weinig studio-albums...

Ben jij dan geïnteresseerd in een twintigste live-versie van Light my fire? Ik niet!

Zeker wel: als fan krijg ik niet genoeg van de diverse versies. Maar waarschijnlijk hebben we een andere definitie van uitmelken .

Voor diegene die wel geïnteresseerd zijn: dit is het complete (restored/ remastered) concert van de Hollywood Bowl/ delen uit In Concert + 3 unreleased tracks: Hello, I Love You, The WASP & Spanish Caravan.

Box bevat tevens de geremasterde dvd van dit concert in stereo en 5.1 (met bonusmateriaal). Alles bij elkaar voor mij een echte aanvulling op de collectie, zeker omdat ik Hollywood Bowl nog niet origineel had. Het beeld/ geluid schijnt erg gaaf te zijn.

Heb m sinds vrijdag jl. in huis - mooie geluidskwaliteit, eindelijk het volledige bowlconcert compleet op cd..... dvd inmiddels ook gearriveerd..... natuurlijk is er weer flink gemixt en gerestaureerd, met name de tracks die intomusic hierboven al aanhaalde. cd inmiddels paar keer beluisterd; dvd moet nog, maar die ervaring hoort niet thuis op deze site.

De dvd wil ik zeker in bezit hebben. Alleen al om Jim Morrison
De groep was hier op zijn hoogtepunt, zowel muzikaal als visueel.
Jim oogt wel stoned en onder invloed van drank (wanneer eigenlijk niet.) maar hij zingt goed en hij gaat diep in zijn act.
Visueel alleen al de moeite waard als hij ter aarde stort tijdens The Unknown Soldier.
Prachtig document.

Wauw wat een opname. Eerste wat mij opviel was de perfecte geluidsopname: helder, scherp (niet té) en alle instrumenten op hun plaats.
Daarnaast is dit weer zo'n optreden waar Jim en de band als een geöliede machine overkomt. Schitterende uitvoeringen en ja... weer een zoveelste Light my fire, maar wat een versie. Heerlijke zang van Jim aan het eind.

De geluidsopname is zo gaaf dat voor het eerst het "Wake up" voor mij op de juiste manier uit de box 'flikkert' op een onverwachts moment (tenzij je de tracklist voor je hebt liggen ). Bij dit nummer moet je eigenlijk een hartverzakking krijgen en hier is dat absoluut het geval.
De versie van The End kent zeker iedereen die In Concert heeft met in het begin het 'turn the lights'-incidentje. Blijft één van de mooiste en energiekste versie die ik ken.

Album schaar ik nu al als één van de must-have als je een live-opname van The Doors in huis wilt hebben. Als fan kan ik alleen maar zeggen dat deze niet mag ontbreken .

Voor de audiofielen onder ons, deze cd is ook in 24bit verkrijgbaar.

Ik heb deze 24 bit versie net binnen gekregen maar vind de kwaliteit wat tegenvallen. (Te) weinig laag in deze master. Wel een prachtige detaillering. Dat kan volgens mij beter. Toch mooi om enkele van THE Doors nummers live te horen.

Mooie plaat. Bij 'Hello, I Love You' zijn geloof ik de studiovocalen gebruikt, omdat de livevocalen onherstelbaar beschadigd zijn geraakt. Verder tijdens de climax van dat nummer is Ray Manzarek goed op dreef (hij speelt dan opeens de bassriff een octaaf lager wat ik zó goed vind klinken). Verder zijn The WASP en de complete versie van Spanish Caravan ook werkelijke pareltjes. Als ik me niet vergis is van in ieder geval Spanish Caravan geen andere officiele live-versie uitgebracht.

Een geweldig concert, geweldige remaster/re-issue.

4,5*

When the Music’s Over, de horror.
Zelfs een verstokte Doorsfan doet zichzelf dit niet aan.
Waarom zou je zoiets kopen?

Lekker inkoppertje inderdaad.

Nog iets positiefs te melden vandaag Lazarus Stone ?

Aantal onvriendelijke berichten verwijderd.

Ik ga deze zeker kopen op CD, ik heb hem al via Spotify geluisterd en het is echt een geweldige liveshow. Mooi opgepoetst geluid maar gelukkig ook niet te erg. Vooral de versies van Light My Fire en The End zijn om te smullen. Ik heb namelijk nog geen live-cd van The Doors en ik denk dat dit nu wel de beste is die te vinden is voor een leuke prijs.

mooie concertregistratie! de enige van goede kwaliteit van zowel geluid alsook beeld. dit concert stamt uit morrisons ''lizard-king-era'', die ruwweg startte in aug/sept 1967 en eindigde op 1maart 1969 (Light My Fire hitsucces zomer 1967 - Miamiconcertincident 1 maart 1969).

het audiogeluid van dit concert klinkt - vergeleken met de geregistreerde concerten uit eerste helft van 1970 - mager en nogal hol. oorzaak: ze mochten in de openlucht van The Bowl niet alle amplifyers gebruiken vanwege overschrijding van de decibellen die toegestaan waren ter plekke....

hello i love you & spanish caravan zijn vakkundig gerestaureerd door Botnick en companen!

Hang on to the Doorsism!!!

Erg lekker dit. Ik denk dat ik de LP ga aanschaffen, want dit is weer super fijn.

Het blijft harstikke jammer dat vriend Morisson (te) vroeg uit het leven stapte.....(net al al die andere toppers, als bijv. Hendriks nu geleefd had....met al die apparatuur dus ze begin jaren 70 niet hadden)

Op donderdag 7 februari is dit concert in elke Euroscoop (België) op groot scherm te bewonderen!
Ik zal er allesinds bijzijn..
Heb de LP inmiddels aangeschaft en al enorm van genoten! Zalig!!!

Concert in de Euroscoop was zeer geslaagd!

Deze blu-ray binnenkort eens kijken. Vind The Doors erg goed maar gek genoeg heb ik er nog nooit een heel concert van gezien, maar nu dit op blu-ray is uitgekomen en positieve reacties krijgt lijkt het me wel de moeite waard.

Jim Morrison in HD, als of hij nog leeft!

Gisteren bekeken en wat me het meeste opviel is dat Jim Morrison toch wel the life of the party was en de rest van de bandmembers behoorlijk stijfjes, zijn alle Doors concerten zo of zijn er betere te vinden?
Het klonk allemaal wel lekker en Morrison was goed bij stem maar de rest van de band leek er nou niet echt super veel plezier in te hebben ofzo, misschien gewoon zenuwen dat kan.
Vond Morrison lekker onvoorspelbaar, bij The Unknown Soldier opeens op de grond vallen als of hij werd neergeschoten en dat hij een tijdje niks zong en met zo big smile het steeds wilder wordende publiek in keek..
En natuurlijk de sigaret die hij gewoon opsteekt als of hij thuis op de bank zat, ja Morrison was me er eentje!

Leuk concert dus maar ik heb het idee dat er betere moeten zijn.
De beste nummers vond ik trouwens:
Back door Man,Hello, I Love You, en natuurlijk The End als waardige afsluiter!
Miste wel een beetje Break on Through maar ach, je kan niet alles hebben in zo kort concert.

3,5*

[quote]poontan64 schreef:
mooie concertregistratie! de enige van goede kwaliteit van zowel geluid alsook beeld. dit concert stamt uit morrisons ''lizard-king-era'', die ruwweg startte in aug/sept 1967 en eindigde op 1maart 1969 (Light My Fire hitsucces zomer 1967 - Miamiconcertincident 1 maart 1969).

het audiogeluid van dit concert klinkt - vergeleken met de geregistreerde concerten uit eerste helft van 1970 - mager en nogal hol. oorzaak: ze mochten in de openlucht van The Bowl niet alle amplifyers gebruiken vanwege overschrijding van de decibellen die toegestaan waren ter plekke....

hello i love you & spanish caravan zijn vakkundig gerestaureerd door Botnick en companen!

Hang on to the Doorsism!!![/

Ben superkritisch nu gaan beaoordeling zoal ze bij speelfilms doen 1 ster = slecht, 2=matig, 3=voldoende, 4 sterren = goed/zeer goed ..... 5= meesterwerk ( maw bij bijv 10 albumstracks misschien minstens 5 songs zeer geschikt als numers met singlepotentie dan verdient zo'n album het predikaat zeer goed ot uitmuntend predikaat; bij 6v of zeven met single-pretentie zelfs de titel ''meesterwerk". !!!!!

Erg goede live opname dat een zeer mooi geheel vormt. Leuk om eens een totaal andere live versie van bv. Light My Fire te horen, als je die gewend bent van 'In Concert' met dat gedicht in het midden.

Enige minpuntje vind ik de wat rommelige versie van 'The Unknown Soldier', die kan me minder bekoren.

4,5* omdat ik In Concert nog iets beter vind.

Als ik dit concert van the Doors vergelijk met New York 1970 dan is dit toch van een wat andere orde. Sommige delen komen wat rommelig over, soms hoor je automatische piloot wat teveel terug en inderdaad vind ik het geluid ook niet bepaald top. Jammer, deze is het niet voor mij.

Op 4 en 7 november is de verbeterde concertopname wereldwijd te zien in bioscopen.
Voorafgaand een korte documentaire waarin Robby Krieger en John Densmore met twee anderen (waaronder bassist Jason Scheff, die de zang voor zijn rekening nam) 'Riders on the storm' en 'L.A. Woman' uitvoeren n.a.v. het feit dat het album 'L.A. Woman' 50 jaar geleden uitkwam. Toen werd de bas gespeeld door Jerry Scheff, vader van Jason).

Yes, gisteren deze film in Groningen gezien. Het eerste deel over LA Woman had voor mij niet gehoeven.

Het viel mij op dat Jim statischer bij het optreden was dan ik -in mijn fantasie?- had voorgesteld.

Ik heb vorige week de film ook al gezien, erg gaaf!

Jim Morrison was een groot poëet, een gestoorde dwaas, een vrouwenbeminnende romanticus, een afglijdende junk, een theatraal podiumbeest, een tieneridool en alles behalve een ideale schoonzoon. Hij had de looks van een charmeur, die met zijn perfecte uiterlijk en indrukwekkende haarbos verleidt en over zichzelf een mystiek aura creëert, waarbij er gestoeid werd met de afkomst en de rol van zijn ouders in zijn leven. Jim Morrison was vooral een geweldige zanger die de rauwheid van rock & roll herenigt met blues, maar ook weer die identieke poeslieve engeltjes schoonheid toelaat. Alhoewel dat hij voortdurend in een roes leefde, wist hij zich toch buiten de klauwen van Andy Warhols The Factory te houden. Juist dit soort zweverigheid trekt hem niet aan.

Op 5 juli 1968 treden The Doors op in The Hollywood Bowl. Ondanks dat iedere muziekliefhebber zich wel de tragikomische shockerende uitvoering van de slangen bezwerende druggy The End en de doodsklap van een zwaar onder invloed zijnde zanger bij het anti-oorlogslied The Unknown Soldier herinnert, krijgt het publiek op 4 en 7 november de mogelijkheid om het concert te herbeleven. Een unieke ervaring, en een eenmalige kans om zo dicht bij de band in topvorm te komen. Bijzonder omdat The Doors ook nieuwe tracks speelt van het rond deze tijd verschijnende Waiting for the Sun; hun derde studioplaat.

Toch zijn het drummer John Densmore, gitarist Robby Krieger en vooral orgelspeler Ray Manzarek die voor de dynamiek van The Doors zorgen. Katalysators die het mogelijk maken dat de onvoorspelbare, stuurloze Jim Morrison hier roekeloos zijn gang kan gaan. Het vraagt ontiegelijk veel improvisatievermogen van de geroutineerde stermuzikanten die elke beweging, elke mimiek en elke onverwachte uitspatting van de zanger in zich opnemen. Een verontrustend hoorspel met opdringende spanningen, spookachtige wendingen en zeker niet altijd een happy ending. De bewierookte mistige toestand van Jim Morrison is hier nog enigszins navolgbaar, al zwalkt hij zwaar risicovol en gevaarlijk over het podium heen.

Het legendarische The Doors: Live At The Bowl ’68 Special Edition is zoveel meer. Je neemt direct al een inkijk in hun privéstudio op de Santa Monica Boulevard te Los Angeles waar ze in 1971 de laatste hand leggen aan het meesterlijke L.A. Woman, het slotakkoord met Jim Morrison. De twee nog levende oerleden John Densmore en Robby Krieger halen achter het mengpaneel nostalgische herinneringen op.

Een mooie introductie waarbij wel duidelijk naar voren komt hoe groot het gemis van Ray Manzarek en Jim Morrison is. Het vriendschappelijke verbond om een band te beginnen start bij die amicale samenwerking tussen deze twee grootheden, een chemie die zeker door het overige duo versterkt wordt. De heerlijke jazzy versie van Riders On The Storm en het rockende titelstuk L.A. Woman is een cadeautje en tevens geslaagde marketing truc waarmee ze de nadruk leggen op het 50 jarige bestaan van L.A. Woman. Die spirituele magie is weldegelijk in hun ogen af te lezen, en man, man, man, wat zijn ze nog geweldig in topvorm.

En toch draait het uiteindelijk om die waanzinnige liveregistratie. Jim Morrison, de in trance zijnde goeroe die het hypnotiserende publiek meesleurt in zijn pathetische voordracht. Alles klopt aan die kerel, of eigenlijk klopt er juist helemaal niks aan hem. De spanning die zijn onverschilligheid oproept, het publiekelijk geflirt en manipulatie van de toeschouwers. De uitdagende uitstraling en zeker niet als laatste die bewonderingswaardige stem. Het gecontroleerde in het ongecontroleerde. Ray Manzarek, die hem perfect aanvoelt en de rest die hem hierin volgt.

The Doors zijn hier wat vreemd in beeld gebracht. Als vier kleine poppetjes op een immens groot podium met op de achtergrond een zenuwachtige zwetende road manager. Maar het klopt allemaal en het werkt voortreffelijk. Jim Morrison wordt fraai van de zijkant belicht, en zo min mogelijk door de cameraman frontaal benaderd. Het eerste gedeelte is een dreigende aanmoediging voor het explosieve einde. Je ziet ze allemaal terug in de podiumpresentatie van Jim Morrison; Mark Lanegan, Ian Brown, Axl Rose en Ian Astbury. De geboorte en de ondergang van een rock & roll ster. The Doors: Live At The Bowl ’68, uniek in zeggingskracht.

The Doors: Live At The Bowl '68 Special Edition | Written in Music - writteninmusic.com

Nostalgisch om lezen. Doet me ook terugdenken aan een prachtige tributeband uit Nederland die hier een tijd geleden optrad in België, The Doors in Concert was hun naam dacht ik.